Supreme Court dismisses appeal on war pension, ruling prior disability decision insufficient for new claim.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's cassation appeal against a final decision denying a war-related disability pension. The applicant argued that a prior administrative decision granting specific war-related benefits should suffice as proof for a separate pension claim under the Veterans Act. The court rejected this, citing established precedent that such a decision is merely a preliminary step and does not automatically establish the factual prerequisites for the pension, requiring a separate confirming decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAUstawa z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach i niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego; decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych przyznająca uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej nie stanowi podstawy do przyznania renty inwalidy wojennego bez dodatkowego potwierdzenia faktycznych przesłanek.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 98/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec w sprawie z wniosku J. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi w P. o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z działaniami wojennymi,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 października 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację J.P. od wyroku z dnia 18 stycznia 2013 r., którym Sąd Okręgowy P. oddalił odwołanie wnioskodawcy od decyzji z dnia 24 września 2012 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w P., uchylającej decyzje z dnia 27 lipca 2012 r. i z dnia 3 września 2012 r. i odmawiającej wnioskodawcy prawa do renty inwalidy wojennego.W skardze kasacyjnej wnioskodawca zarzucił naruszenie:
1) art. 5 w związku z art. 212 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., mające istotny wpływ na wynik sprawy i stanowiące równocześnie przyczynę nieważności postępowania określoną w art. 379 pkt 5 k.p.c., przez zaniechanie udzielenia odwołującemu się - pomimo widocznej jego nieporadności - stosownych pouczeń, w szczególności o celowości ustanowienia fachowego pełnomocnika procesowego, co skutkowało pozbawieniem odwołującego możliwości obrony jego praw;
2) art. 47710 § 2 w związku z art. 378 § 1 k.p.c., przez nierozważenie nieprawidłowości postępowania przeprowadzonego przed Sądem pierwszej instancji, a związanych ze zgłoszeniem nowego żądania, nierozpoznanego wcześniej przez organ rentowy, które skutkować winno przekazaniem sprawy w tym zakresie do rozpoznania organowi rentowemu;
3) art. 12 ust. 2 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (dalej: „ustawa o kombatantach”), przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przyznanie przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uprawnienia do świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich nie może stanowić, obok innych środków dowodowych, podstawy do przyznania renty przewidzianej w art. 12 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy o kombatantach;
4) art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin w związku z art. 12 ust. 2 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kombatantach, przez błędną ich wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie przejawiające się w odmowie ustalenia prawa do świadczeń pieniężnych i innych uprawnień przewidzianych w przepisach ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kombatantach z uwagi na brak decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych potwierdzającej fakty, o których mowa w art. 4 tej ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach.Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono po pierwsze - nieważnością postępowania oraz po drugie - występowaniem istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do odpowiedzi na pytanie, czy dla ustalenia przez organ rentowy prawa do świadczeń pieniężnych i innych uprawnień przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o kombatantach niezbędna jest decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych potwierdzająca fakty, o których mowa w art. 4 tej ustawy, czy też wystarczająca jest decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych przyznająca uprawnienia do świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich - w połączeniu z innymi środkami dowodowymi.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Skarżący nie zdołał wykazać przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na nieważność postępowania oraz występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.Po pierwsze, w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się jednolicie, że naruszenie art. 5 i art. 212 k.p.c. poprzez nieudzielenie stronie pouczeń co do czynności procesowych, w szczególności zaś pouczenia co do możności zgłoszenia wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu, nie powoduje nieważności postępowania, lecz może być jedynie uchybieniem procesowym mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli in concreto zachodziła potrzeba udzielenia stronie stosownych pouczeń (por. np. wyroki z dnia 2 lutego 2011 r., I UK 293/10, LEX nr 811821 oraz z dnia 21 marca 2013 r., II CSK 322/12, LEX nr 1314144 i powołane w nich orzecznictwo).Po drugie, twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. postanowienie z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468).
Tymczasem formułowana przez skarżącego wątpliwość została już rozstrzygnięta przez Sąd Najwyższy, a kwestia ta jest postrzegana jednolicie. I tak, między innymi w wyroku z dnia 7 października 2003 r., II UK 59/03 (OSNP 2004 nr 14, poz. 246) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że stwierdzenie przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uprawnienia do ubiegania się o świadczenie pieniężne przewidziane w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich nie stanowi podstawy do przyznania renty przewidzianej w art. 12 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach.
W konsekwencji brak decyzji stwierdzającej uprawnienia kombatanckie pozbawia uprawnień do świadczeń określonych w ustawie o kombatantach, decyzja ta jest bowiem wyłącznym dowodem stwierdzającym te uprawnienia, co wyklucza możliwość udowodnienia tej okoliczności innymi środkami dowodowymi. Zbieżny pogląd został wyrażony np. w wyroku z dnia 18 lipca 2007 r., I UK 21/07 (Monitor Prawa Pracy 2007 nr 11, s. 603). Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.