Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 97/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against second-instance judgment remanding social insurance case to first instance.

Numero d'incarto II UK 97/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the social insurance authority's cassation appeal against a second-instance judgment that remanded the case for retrial. The appellant argued the lower court misinterpreted liability statutes regarding corporate partners, but the court focused on procedural admissibility. The decision held that a judgment remanding a case does not conclude proceedings and therefore cannot be challenged via cassation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3981 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible against a second-instance judgment that sets aside a first-instance ruling and remands the matter for retrial, as such a judgment does not terminate the proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility remand judgment social insurance liability corporate partner responsibility civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 115 Ordynacja podatkowa
art. 115 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
Art. 31 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
1387) w zwiazku z art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r.
Art. 22 § 2 k.s.h.
i art. 22 § 2 k.s.h. poprzez dokonanie przez Sąd drugiej instancji błędnej ich
Art. 386 § 6 k.p.c.
przepisach”, oraz przepisów postępowania - art. 386 § 6 k.p.c. art.
Art. 231 k.p.c.
przepisach”, oraz przepisów postępowania - art. 386 § 6 k.p.c. art. 231 k.p.c. w
Art. 382 k.p.c.
związku z art. 382 k.p.c., art.
Art. 477 § 14a k.p.c.
382 k.p.c., art. 477 14a k.p.c.
Art. 316 § 1 k.p.c.
386 § 4 k.p.c., art. 316 §
Art. 391 § 1 k.p.c.
w związku z art. 391 § 1 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w
Art. 3981 § 1 k.p.c.
związku z tym stosownie do art. 3981 § 1 k.p.c. od takiego wyroku przysługuje
Art. 3986 § 2 k.p.c.
o odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. z powodu jej
Art. 98 § 1 k.p.c.
Orzeczenie o kosztach oparto o odpowiednio stosowany art. 98 § 1 k.p.c.,

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UZ 85/99
sierpnia 1999 r., II UZ 85/99, (OSNAPiUS 1999, nr 22, poz.
C.II.835/36
C.II.835/36, „Przegląd Sądowy" 1937, nr 1, poz.
C.1.2154/36
O.ll. 53/37
1.2154/36, Zb. Urz. 1937, poz. 437, z dnia 31 maja 1937 r. O.ll. 53/37, OSP 1938,
Po.C. 226/48
Po.C. 226/48, „Przegląd Notarialny" 1949,
I CKN 28/96
II UKN 422/97
Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the appeal does not end proceedings and the case value is too low.
I UZP 1/09
Social security case: Legal fee for legal aid lawyer determined by Regulation § 6, not § 11.2.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 97/11

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z wniosku A. T.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W.

z udziałem zainteresowanych B. D., T. P. A. T., B. D. Spółka Jawna we W.

o ubezpieczenie społeczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 lipca 2011 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 sierpnia 2010 r.,

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od strony pozwanej na

rzecz wnioskodawcy kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście) tytułem

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2010 r., Sąd Apelacyjny, uchylił, na skutek

apelacji wnioskodawcy A. T., zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych we W. z dnia 3 września 2009 r., oraz poprzedzająca go

decyzję organu rentowego z dnia 31 grudnia 2007 r. i przekazał sprawę do

ponownego rozpoznania Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we W.,

znosząc postępowanie sądowe w całości, w sprawie przeciwko Zakładowi

Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we W., o ubezpieczenie społeczne, przy

udziale zainteresowanych: B. D., “T. P.” A. T., B. D. SpółkaJawna we W.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, zaskarzając go w całości,

pełnomocnik organu rentowego zarzucił naruszenie przepisów prawa materialego –

art. 115 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa jednolity tekst;

Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 15

września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037) oraz w

brzmieniu nadanym ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169, poz.

1387) w zwiazku z art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie

ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst; Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.)

i art. 22 § 2 k.s.h. poprzez dokonanie przez Sąd drugiej instancji błędnej ich

wykładni i niewłaściwego zastosowania, i przyjęcie, „że decyzja organu rentowego

z dnia 31 grudnia 2007 r. stwierdzająca odpowiedzialność Pana A. T., jako

wspólnika spółki „T. P." A. T., B. D. s.j., a po zmianie nazwy „T. P." A. T., P. M. s.j.,

za zaległości spółki i wspólników z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne

została wydana z naruszeniem zasad odpowiedzialności określonych w w/w

przepisach”, oraz przepisów postępowania - art. 386 § 6 k.p.c. art. 231 k.p.c. w

związku z art. 382 k.p.c., art. 477 14a k.p.c. w związku z art. 386 § 4 k.p.c., art. 316 §

1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w

całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono

wskazując, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, a ponadto w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne związane z ustaleniem „czy wyrok Sądu

drugiej instancji wydany na podstawie art. 47714a k.p.c. uchylający decyzję w

przedmiocie odpowiedzialności wspólnika za zaległości spółki jawnej w związku z

faktem, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych ze względu na dyspozycję art. 118 § 1

Ordynacji podatkowej nie ma możliwości prawnych wydania nowej decyzji w

przedmiotowej sprawie, jest wyrokiem kończącym postępowanie w sprawie i czy w

związku z tym stosownie do art. 3981 § 1 k.p.c. od takiego wyroku przysługuje

stronie skarga kasacyjna”.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu rentowego, wnioskodawca wniósł

o odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. z powodu jej

niedopuszczalności, ewentualnie o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania wobec braku przesłanek określonych w art. 398 9 § 1 k.p.c.,

ewentualnie oddalenie skargi kasacyjnej, wraz z orzeczeniem o kosztach

zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga

kasacyjna

organu

rentowego

dotyczyła

orzeczenia

Sądu

Apelacyjnego z dnia 25 sierpnia 2010 r., uchylającego zaskarżony wyrok Sądu

Okręgowego oraz poprzedzającą go decyzją organu rentowego z dnia 31 grudnia

2007 r. i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania Zakładowi

Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we W. i – jako niedopuszczalna - podlega

odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c. skarga

kasacyjna przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego

wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia

postępowania kończących postępowanie w sprawie. Treść art. 3981 § 1 k.p.c. nie

pozostawia wątpliwości, że skarga kasacyjna nie przysługuje od wyroku sądu

drugiej instancji, którym uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę sądowi

pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ponieważ taki wyrok nie kończy

postępowania w sprawie. Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 6

sierpnia 1999 r., II UZ 85/99, (OSNAPiUS 1999, nr 22, poz. 1, wkładka) - od

orzeczenia sądu drugiej instancji, uchylającego zaskarżone orzeczenie sądu

pierwszej

instancji

oraz

poprzedzającą

go

decyzję

organu

rentowego

i

przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania organowi rentowemu, skarga

kasacyjna nie przysługuje. Wydane przez Sąd Apelacyjny orzeczenie uchylające

wyrok sądu pierwszej instancji oraz poprzedzającą go decyzję organu rentowego i

przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania bezpośrednio organowi

rentowemu (art. 47714a k.p.c.), nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną.

Analogiczny pogląd był ugruntowany w judykaturze Sądu Najwyższego pod rządem

art. 424 § 2 dawnego k.p.c. (por. np. orzeczenia: z dnia 17 września 1936 r.

C.II.835/36, „Przegląd Sądowy" 1937, nr 1, poz. 14, z dnia 20 listopada 1936 r. C.

1.2154/36, Zb. Urz. 1937, poz. 437, z dnia 31 maja 1937 r. O.ll. 53/37, OSP 1938,

nr 5-6, poz. 227, z dnia 13 maja 1948 r. Po.C. 226/48, „Przegląd Notarialny" 1949,

nr 4, poz. 312). Był również akceptowany pod rządem art. 392 k.p.c., uchylonego z

dniem 6 lutego 2005 r. ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), - por. np. orzeczenia: z dnia 18 grudnia 1996 r. I

CKN 28/96, OSNC 1997, z. 4, poz. 44 oraz z dnia 18 grudnia 1997 r. II UKN

422/97, OSNAP 1998, z. 22, poz. 669.

Z tych względów na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzucił

skargę kasacyjną.

Orzeczenie o kosztach oparto o odpowiednio stosowany art. 98 § 1 k.p.c.,

przyjmując za podstawę ustalenia wynagrodzenia pełnomocnika wnioskodawcy

stawki minimalne określone w § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.),

uzależniającego tę wysokość od wartości przedmiotu sprawy, przyjmując za

uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2009 r., I UZP 1/09, (OSNP 2011 nr

5-6, poz. 86), że w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczącej

przeniesienia na członków zarządu spółki zobowiązań spółki za zaległości z tytułu

składek na ubezpieczenia społeczne wynagrodzenie pełnomocnika będącego

radcą prawnym jest ustalone na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., a nie w oparciu o § 11 ust. 2 tego

rozporządzenia.