Supreme Court dismisses appeal as no significant legal issue exists regarding social insurance title determination.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the lower court's dismissal of the claim was procedurally final. The appellant argued that the social insurance agency had the authority to determine the actual civil law contract type (mandate vs. work contract) rather than relying on the written agreement name. The court found the appellant failed to demonstrate a significant legal issue requiring cassation review, as established precedent confirms the agency's power to verify the true nature of the insurance title.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to substantiate the existence of a significant legal issue, particularly when the lower court's decision aligns with established judicial practice regarding the social insurance agency's authority to determine the actual title of social insurance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 94/19 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z wniosku M. Ł. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Firma Ogólnobudowlana M. M. Ł. w B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddział w W. z udziałem zainteresowanych: M. G. , D. K. , J. W. , D. W. i A. Z. o podleganie ubezpieczeniom społecznym i podstawę wymiaru składek,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 16 czerwca 2020 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z dnia 20 września 2018 r., oddalił apelację M. Ł. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 7 czerwca 2016 r., mocą którego oddalono jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, […] Oddział w W. z dnia 16 lutego 2015 r., stwierdzających, że M. G. , D. K. , J. W. , D. W. i A. Z. (dalej ubezpieczeni) podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnym, rentowym i wypadkowemu u płatnika składek (firma Ogólnobudowlana M.) z określoną podstawą wymiaru składek.W sprawie ustalono, że płatnik prowadzi działalność w zakresie usług budowlanych i do wykonania prac zatrudnia pracowników a także osoby na podstawie umowy o dzieło (prace specjalistyczne).
W sprawie zawarł on z ubezpieczonymi umowy o dzieło na wykonanie takich prac jak: docieplenie elewacji budynku, remont balkonów, wykonanie elewacji budynku, wykonanie gładzi i malowania na oddziale szpitalnym, wykonanie robót malarskich i murarskich wiat na targowisku. Sądy ustaliły, że ubezpieczeni nie posiadali innych tytułów do ubezpieczenia społecznego i nie otrzymywali dokumentacji projektowej. Nie uczestniczyli także w naradach koordynujących oraz nie prowadzili dokumentacji wykonywanych robót.Zdaniem Sądu Apelacyjnego, o rodzaju umowy decyduje jej treść a nie sama nazwa.
Dlatego zobowiązanie do wykonania szeregu powtarzalnych czynności nosi znamiona umowy zlecenia a nie umowy o dzieło. Ponadto organ rentowy jest uprawniony – także w świetle Konstytucji – ustalić rzeczywisty tytuł ubezpieczenia społecznego, bowiem jego cechą jest przymus, który ogranicza wolą stron (zob. na przykład wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2016 r., III UK 53/15, LEX nr 1984624).Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł pełnomocnik płatnika składek, zaskarżając wyrok w całości, domagając się orzeczenia co do istoty sprawy.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został umotywowany występującym w sprawie istotnym zagadnieniem prawnym (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) a mianowicie: czy w braku wyraźnego umocowania w art. 83 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1-2 i art. 68 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2020 r., poz. 226, dalej ustawa systemowa) oraz art. 87 Konstytucji, organ rentowy jest upoważniony o orzekaniu o istnieniu określonego stosunku cywilnego powodującego powstanie stosunku ubezpieczenia społecznego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie operuje podstawami, które umożliwiają przyjęcie jej do rozpoznania. Sformalizowany wymóg tego etapu postępowania sądowego sprowadza się wyłącznie (poza nieważnością postępowania) do oceny wskazanych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumentów prawnych. Skarżący wskazał na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne. W odniesieniu do pierwszej przesłanki przedsądu (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), to z istotnym zagadnieniem prawnym mamy do czynienia, gdy skarżący wskaże przepisy prawne, na tle stosowania których ono się wyłoniło, poda argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen, a nadto wykaże, iż jego rozwiązanie jest istotne nie tylko w rozpoznawanej sprawie, ale także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11; z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002 nr 12, poz. 151).Przedmiotowego warunku skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, gdyż ograniczył się do przestawienia stanowiska odwołującego się, pomijając całkowicie dotychczasowe poglądy doktryny i judykatury, na podstawie których winien sformułować problem prawny na wzór zagadnienia, o jakim mowa w art. 390 k.p.c. Tymczasem uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania te wymogi traktuje dość swobodnie.
Stanowisku skarżącego należy przeciwstawić utrwalone w tej kwestii stanowisko, że organ rentowy może kwestionować zarówno sam tytuł ubezpieczenia społecznego jak i ustaloną podstawę wymiaru składek (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 16 stycznia 2014 r., I UK 235/13, LEX nr 1444493; z dnia 13 września 2016 r., I UK 455/15, LEX nr 2122404; z dnia 10 maja 2017 r., I UK 184/16, LEX nr 2305920). W aspekcie podstaw wymienionych w art. 58 k.c. - z punktu widzenia ubezpieczeń społecznych – może być kontestowany rodzaj stosunku prawnego łączącego strony (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2005 r., II UZP 2/05, OSNP 2005 nr 21, poz. 338; wyroki: z dnia 4 sierpnia 2005 r., II UK 16/05, OSNP 2006 nr 11-12, poz. 191; z dnia 9 sierpnia 2005 r., III UK 89/05, OSNP 2006 nr 11-12, poz. 192).
W końcu w danym obszarze wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny, aprobując prawo organu rentowego do kontroli samego tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym (zob. wyrok z dnia 29 listopada 2017 r., P 9/15, OTK-A 2017 nr 7, poz. 8).Summa summarum, nie mamy do czynienia z istotnym zagadnieniem prawnym, co obliguje do orzeczenia z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy nie orzekł o kosztach procesu w postępowaniu kasacyjnym, bowiem pozwany domagał się ich zwrotu tylko w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, a do tego etapu sporu nie doszło.