Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 73/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation for lack of obvious legal error and binding factual findings.

Numero d'incarto II UK 73/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by J. W. against the Social Insurance Institution's decision denying social insurance coverage to T. W. The court found that the lower court's determination that no evidence existed to prove work was performed was binding under civil procedure law. Consequently, the Supreme Court ruled that the conditions for an obvious legal error were not met, as the factual basis was clear and undisputed.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3937 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the alleged legal error is not obvious without deep analysis and if the lower court's factual findings are binding.

Parole chiave

Generato dall'IA
obvious legal error binding factual findings burden of proof fictitious employment cassation inadmissibility

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.
wyjaśnienia istotnego zagadnienia prawnego (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.) a mianowicie
Art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c.
oczywisty narusza prawo (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) a ponadto istnieje konieczność
Art. 393 § 2 k.p.c.
Oczywistość naruszenia prawa (art. 393 § 2 k.p.c.) powinna być rozumiana
Art. 3937 § 1 k.p.c.
podstawie tych przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.
Art. 39311 k.p.c.
Takie ustalenie wiąże Sąd Najwyższy (art. 39311 k.p.c.) i
art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c
oczywisty narusza prawo (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) a ponadto istnieje konieczność
art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c
wyjaśnienia istotnego zagadnienia prawnego (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.) a mianowicie
art. 83 § 1 k.c
charakter pozorny (art. 83 § 1 k.c.), to czy ciężar dowodu w tym zakresie obciąża
art. 6 k.p.c
zakład pracy (art. 6 k.p.c.) czy też ubezpieczonego?".
art. 393 § 2 k.p.c
Oczywistość naruszenia prawa (art. 393 § 2 k.p.c.) powinna być rozumiana

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01
postanowienie z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01
postanowienie z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18,
orzeczenie z dnia 8 czerwca 1934 r., C III 76/34
orzeczenie z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34
orzeczenie z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34, Zb.Urz.
orzeczenie z dnia 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63
orzeczenie z dnia 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63,

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 73/05

POSTANOWIENIE

Dnia 16 grudnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z wniosku J. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem T. W.

o ustalenie istnienia obowiązku ubezpieczenia społecznego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 grudnia 2005 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 9 listopada 2004 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 9 listopada 2004 r., Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację J. W. od wyroku Sądu OkręgowegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 czerwca 2003 r., oddalającego

odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 czerwca 2002 r.

stwierdzającej, że zainteresowana T. W. nie podlega ubezpieczeniu społecznemu

jako pracownik.

Wyrok ten kasacją zaskarżył odwołujący się od decyzji ZUS J. W. Jego

zdaniem, "wniesienie kasacji jest uzasadnione tym, iż zaskarżony wyrok w sposób

oczywisty narusza prawo (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) a ponadto istnieje konieczność

wyjaśnienia istotnego zagadnienia prawnego (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.) a mianowicie

- czy w przypadku gdy Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmawia objęcia

pracowniczym ubezpieczeniem społecznym zarzucając, iż zatrudnienie ma

charakter pozorny (art. 83 § 1 k.c.), to czy ciężar dowodu w tym zakresie obciąża

zakład pracy (art. 6 k.p.c.) czy też ubezpieczonego?".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Oczywistość naruszenia prawa (art. 393 § 2 k.p.c.) powinna być rozumiana

jako widoczna bez pogłębionej analizy sprzeczność wykładni lub stosowania prawa

z jego brzmieniem albo powszechnie pojętymi regułami interpretacji (postanowienie

z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494;

postanowienie z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18,

poz. 437); oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do

przyjęcia tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika, bez

potrzeby głębszej analizy prawniczej (por. orzeczenie z dnia 8 czerwca 1934 r., C III

76/34, Zb.Urz. 1935, poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej

wątpliwości (por. orzeczenie z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34, Zb.Urz. 1935,

poz. 98); gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej

wykładni przepisami prawa (por. orzeczenie z dnia 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63,

OSPiKA 1963 nr 11, poz. 286). Skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby

występowały przesłanki uznania, że w sprawie występuje oczywiste naruszenie

prawa przez zaskarżony wyrok w tym znaczeniu.

Podstawą faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia było przede wszystkim

ustalenie, że "brak jakichkolwiek dowodów na to, że zainteresowana faktycznie

świadczyła pracę". Takie ustalenie wiąże Sąd Najwyższy (art. 39311 k.p.c.) i

decydujące jest, że zostało dokonane, a nie na kim spoczywał ciężar dowodu w tym

zakresie (pomijając, że w sformułowanym przez skarżącego zagadnieniu wymienia

się zakład pracy, czyli pracodawcę, którym był skarżący oraz ubezpieczonego, czyli

zainteresowaną; nie stawia się natomiast problemu, czy ciężar dowodu spoczywa

na organie rentowym).

Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione

w art. 393 § 1 i 2 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego i dlatego uznał za

uzasadnioną odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na

podstawie tych przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.