Supreme Court dismisses appeal for social security benefits based on procedural violation of evidence assessment rules.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by a pensioner against a lower court's decision to deny a recalculation of her pension. The appellant argued that the appellate court violated procedural rules by failing to clarify certain facts and improperly assessing evidence. The court ruled that cassation appeals cannot be based on factual findings or evidence evaluation, as these fall exclusively within the jurisdiction of the court of second instance.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 1, 3 k.p.c.; Cassation appeals cannot be based on factual findings or evidence evaluation, as the cassation court is bound by the facts established by the court of second instance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 696/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku M.J.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P.o wysokość świadczenia,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 listopada 2017 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […].z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt III AUa […], 1. odrzuca skargę kasacyjną;
2. oddala wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 16 marca 2016 r., III AUa […], Sąd Apelacyjny w […]. - w sprawie z wniosku M.J. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. o wysokość świadczenia, oddalił apelację wnioskodawczyni od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 30 marca 2015 r., którym oddalono jej odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 20 marca 2014 r. - sprostowanej postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. (co do daty złożenia wniosku), odmawiającej ponownego wyliczenia wysokości emerytury na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2017 r., poz. 1383 ze zm. dalej „ustawa emerytalna”). Wnioskodawczyni pobierała od dnia 7 listopada 2001 r. wcześniejszą emeryturę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej, po uzyskaniu tego świadczenia nie pozostawała w zatrudnieniu zaś z dniem 7 listopada 2006 r. nabyła prawo do emerytury po ukończeniu 60 lat. Świadczenie to zostało przyznane na jej wniosek z 2009 r. Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia Sądu Okręgowego, uznając że nie jest możliwe ponownie przeliczenie emerytury wnioskodawczyni na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy emerytalnej, w sytuacji gdy podjęła ona zatrudnienie już po nabyciu prawa do emerytury w powszechnym wieku emerytalnym.
Powyższy wyrok zaskarżyła w całości skargą kasacyjną pełnomocnik wnioskodawczyni, zarzucając naruszenie przepisów postępowania - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie granic sędziowskiej swobody oceny dowodów, oraz art. 224 k.p.c. poprzez zamknięcie rozprawy mimo niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Wniosła o uchylenie, na podstawie art. 39313 k.p.c., wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, ewentualnie zmianę wyroku i ustalenie, że prawo do emerytury wnioskodawczyni powinno ulec ponownemu ustaleniu w oparciu o wyższą kwotę bazową obowiązującą w 2014 r.
Ponadto wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie opłaconych ani w całości ani w części.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne - „czy w postępowaniu z zakresu ubezpieczeń społecznych Sąd ma obowiązek przeprowadzać postępowanie w takim zakresie, aby wyjaśnić okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności jeżeli strona skarżąca podnosiła okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, które nie zostały wyjaśnione w wyniku przeprowadzonych dowodów”.
Ponadto w uzupełnieniu braków formalnych skargi z dnia 7 października 2016 r., oprócz określenia wartości przedmiotu zaskarżenia, wskazano także na istotne zagadnienie prawne - „czy w świetle obowiązujących zasad i przepisów prawa błędnie sformułowane pouczenie, mogące wpłynąć na nieprawidłowa interpretację przepisów prawa przez przeciętnego zainteresowanego, stanowiące załącznik do decyzji organu rentowego powinno być traktowane na równi z błędem organu rentowego, a ponadto czy w takiej sytuacji zainteresowany powinien ponosić negatywne skutki nieprawidłowo sformułowanego pouczenia”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3983 § 1 k.p.c. strona może oprzeć skargę kasacyjną na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei stosownie do treści art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.W judykaturze przyjmuje się, że w obowiązującym stanie prawnym sąd kasacyjny nie jest uprawniony do badania prawidłowości ustaleń faktycznych i oceny dowodów dokonywanych przez sąd drugiej instancji, albowiem sąd odwoławczy jest „sądem faktu”, zaś sąd kasacyjny „sądem prawa”.
W konsekwencji Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej pozostaje związany ustaleniami faktycznymi sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.). To związanie wyklucza możliwość badania w postępowaniu kasacyjnym, czy sąd drugiej instancji przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, jak również uniemożliwia sądowi kasacyjnemu ponowną ocenę dokonanych ustaleń faktycznych (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 76 i z dnia 9 stycznia 2008 r., III UK 88/07, LEX nr 448837).Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie opiera się wyłącznie na zarzucie dotyczącym naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., a więc przepisu, który wprost odnosi się do oceny wiarygodności i mocy dowodów oraz poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych.
Wskazana przez skarżącego jedyna podstawa kasacyjna w sposób oczywisty koliduje z kategorycznym zakazem wynikającym z art. 3983 § 3 k.p.c. Ta okoliczność oznacza, że skarga w istocie nie opiera się na żadnej podstawie ustawowej, a więc jest niedopuszczalna a limine. Mając to na uwadze Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. Wniosek ustanowionego dla ubezpieczonego pełnomocnika z urzędu adwokata K.D. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd Najwyższy oddalił, jako nieuzasadniony, biorąc pod uwagę że skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie została sporządzona zgodnie z zasadą profesjonalizmu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 sierpnia 1997 r., II CZ 88/97, OSNC 1998 nr 3, poz. 40).