Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 649/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on maternity benefit base, citing established precedent on short-term insurance periods.

Numero d'incarto II UK 649/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a claimant against a lower court ruling that reduced her maternity benefit base. The claimant argued for a higher declared income base, while the lower court correctly applied the statutory minimum due to the short duration of her voluntary health insurance before childbirth. The court rejected the appeal because the legal issue regarding the interpretation of the benefit calculation rules was already definitively resolved in its prior jurisprudence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; Skarga kasacyjna nie podlega przyjęciu do rozpoznania, gdy istotne zagadnienie prawne zostało już przez Sąd Najwyższy w orzecznictwie rozstrzygnięte.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal maternity benefit calculation short-term insurance period social security contribution base legal precedent binding voluntary health insurance minimum benefit base

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Analogicznie należy podejść do kwestii wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).
art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
W ocenie Sądu Okręgowego – inaczej niż to uczynił Sąd Rejonowy – z uwagi na fakt, że od momentu zgłoszenia do ubezpieczenia do momentu urodzenia dziecka nie upłynął pełny miesiąc, należało zastosować art. 49 ust.
art. 6 ust. 1 pkt 5 u.s.u.s.
Mając na uwadze tożsamość traktowania osoby prowadzącej działalność gospodarcza i osoby współpracującej (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.s.u.s.) należy przyjąć, że poglądy te znajdują bezpośrednie zastosowanie także w niniejszej sprawie.
§ 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Analogicznie należy podejść do kwestii wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 649/15 POSTANOWIENIE Dnia 13 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Rączka w sprawie z wniosku A. C. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. ‎o zasiłek macierzyński,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 października 2016 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Okręgowego w B. ‎z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. akt VI Ua (…), 1. Odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

2. Zasądza od wnioskodawczyni A. C. na rzecz organu rentowego - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 lipca 2015 r., VI Ua (…) Sąd Okręgowy w B., VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na skutek apelacji ZUS Oddział w B. w sprawie z odwołania A. C. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 2 grudnia 2014 r., VII U (…) i oddalił odwołanie. Sprawa została zainicjowana decyzją wymienionego oddziału ZUS z dnia 7 stycznia 2013 r., w której Zakład przyznał ubezpieczonej prawo do zasiłku macierzyńskiego od podstawy w kwocie 1.825,55 zł. W ocenie wnioskodawczyni należało naliczyć zasiłek od kwoty zadeklarowanej, tj. od 8.742,05 zł.

W ocenie Sądu Okręgowego – inaczej niż to uczynił Sąd Rejonowy – z uwagi na fakt, że od momentu zgłoszenia do ubezpieczenia do momentu urodzenia dziecka nie upłynął pełny miesiąc, należało zastosować art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa („ustawa zasiłkowa”) a zatem przyjąć najniższą miesięczną podstawę wymiaru świadczeń. Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wywiódł pełnomocnik wnioskodawczyni. Jako okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał potrzebę wykładni przepisów, budzących poważne wątpliwości, a to art. 52 w zw. z art. 49 ustawy zasiłkowej, albowiem przepisy te są różnie interpretowane, czego dowodem jest niniejsza sprawa, w której odmiennej ich interpretacji dokonały sądy pierwszej i drugiej instancji.

Ponadto wskazano, że skarga jest oczywiście uzasadniona, albowiem wykładnia art. 52 w zw. z art. 49 ustawy zasiłkowej jest klarowna i tożsama z rozumieniem tych przepisów przyjętym przez sąd pierwszej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie podlega przyjęciu do rozpoznania. W orzecznictwie Sądu Najwyższego za ukształtowane należy uznać stanowisko, że skarga kasacyjna nie podlega przyjęciu do rozpoznania, gdy istotne zagadnienie prawne (w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) zostało już przez Sąd Najwyższy w jego orzecznictwie rozstrzygnięte, a także gdy nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08 oraz z 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02). Analogicznie należy podejść do kwestii wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Jeśli Sąd Najwyższy wyjaśnił w swoim orzecznictwie, jak rozumieć określone regulacje, należy przyjąć, że wątpliwości zostały rozstrzygnięte i nie ma podstaw do ponownego ich wyjaśniania. Z tego względu należy odwołać się do linii orzeczniczej, zapoczątkowanej wyrokami z dnia 28 sierpnia 2012 r., II UK 34/12 oraz z dnia z dnia 6 września 2012 r., II UK 36/12. Sąd Najwyższy staje w nich na stanowisku, że podstawę wymiaru zasiłku macierzyńskiego, do którego prawo powstało w pierwszym miesiącu kalendarzowym niepoprzedzonego innym ubezpieczeniem dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, określa art. 49 pkt 1 (obecnie art. 49 ust. 1 pkt 1) ustawy zasiłkowej, jako najniższą podstawę wymiaru składek na to ubezpieczenie po odliczeniach, o których mowa w art. 3 pkt 4 tej ustawy, bez względu na wysokość kwoty zadeklarowanej na podstawie art. 18 ust. 8 lub 18a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych („u.s.u.s.”).

W uzasadnieniach tych orzeczeń Sąd Najwyższy odnosi się do podstawowych zasad ubezpieczenia społecznego, w szczególności zależności między wniesioną składką a ochroną, wykazując, że nie jest dopuszczalne uzyskanie maksymalnych korzyści w postaci świadczeń w przypadku krótkotrwałego okresu podlegania ubezpieczeniu. Mając na uwadze tożsamość traktowania osoby prowadzącej działalność gospodarcza i osoby współpracującej (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.s.u.s.) należy przyjąć, że poglądy te znajdują bezpośrednie zastosowanie także w niniejszej sprawie.

Wykładnia dokonana przez Sąd Okręgowy znajduje zatem oparcie w dorobku judykatury Sądu Najwyższego. Nie ma potrzeby jej powtarzania. Nie sposób także stwierdzić – co nie budzi wątpliwości – że skarga kasacyjna w sprawie jest oczywiście uzasadniona, jako odwołująca się do wadliwej wykładni art. 49 pkt 1 (obecnie art. 49 ust. 1 pkt 1) ustawy zasiłkowej dokonanej przez sąd pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. Wobec wniesienia przez organ rentowy terminowej odpowiedzi na skargę, o kosztach orzeczono na podstawie § 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).