Supreme Court dismisses pension claim appeal citing clear legal justification and lack of procedural error.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a claimant against a final labor court decision denying a disability pension. The claimant argued that the lower court failed to examine a specific statutory exception for granting benefits, while the court noted the claimant had already lost multiple prior appeals on similar grounds. The court dismissed the appeal because the claimant's argument merely repeated pre-trial objections and did not demonstrate a serious legal question or obvious error warranting Supreme Court review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.: A cassation appeal based on the obvious correctness of the claim is inadmissible if the alleged violation of a qualifying law did not result in an obviously erroneous judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 646/15 POSTANOWIENIE Dnia 13 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku J. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. o rentę z tytułu niezdolności do pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 października 2016 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. przyznaje adwokatowi M. A., Kancelaria Adwokacka w W. od Sądu Apelacyjnego w (…) kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) z uwzględnieniem podatku od towarów i usług w obowiązującej stawce, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu kasacyjnym, 3. odstępuje od obciążenia J.W. kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r. Sąd Apelacyjny w (…), III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację J. W. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 czerwca 2014 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w W. z dnia 10 stycznia 2012 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wydanej na wniosek zgłoszony w dniu 25 maja 2012 r. Sąd Okręgowy ustalił, że ubezpieczony był uprawniony do tego świadczenia do dnia 10 grudnia 1990 r. do dnia 31 stycznia 2004 r., a kolejne wnioski o przywrócenie prawa do renty były oddalane prawomocnymi wyrokami Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 marca 2005 r., z dnia 27 lipca 2006 r., z dnia 18 maja 2009 r., od którego apelacja ubezpieczonego została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 14 stycznia 2010 r. oraz z dnia 29 czerwca 2011 r., od którego apelację oddalił Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 16 listopada 2011 r., a skargę kasacyjną ubezpieczonego o tego wyroku oddalił Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2013 r., II UK 221/12.Było niesporne, że ubezpieczony stał się całkowicie niezdolny do pracy od dnia 14 maja 2010 r.
Ostatni okres składkowy ustał w dniu 16 października 2004 r. (okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych), z czego wynika, że – tak jak w poprzednich sprawach – nie spełnił warunku powstania tej niezdolności najpóźniej w ciągu 18 miesięcy od ustania ochrony ubezpieczeniowej (art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.). Nie spełnił również alternatywnego, wynikającego z art. 57 ust. 2 tej ustawy, warunku rentowego – wykazania 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych przy całkowitej niezdolności do pracy.
Ogólny staż ubezpieczeniowy wynosi 11 lat i 5 dni.Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przez niezastosowanie i nieprzyznanie świadczenia w drodze wyjątku, oraz art. 5 w związku z art. 227 i 232 i 233 k.p.c. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, ubezpieczony powołał się na to, że skarga jest oczywiście uzasadniona ze względu na naruszenie art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w sposób ujęty w podstawie zaskarżenia, gdyż Sąd nie rozpatrzył sprawy o przyznanie świadczenia w drodze wyjątku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Powołanie się na oczywistą zasadność skargi, czyli na naruszenie prawa o charakterze kwalifikowanym, wymaga wykazania, że wadliwe zastosowanie przepisu doprowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Co do zasady nie odpowiada temu odwoływanie się w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumentów sprowadzających się do zarzutów ujętych w podstawach skargi, które nie są badane w ramach przedsądu, w którym Sąd Najwyższy ocenia tylko przyczyny kasacyjne przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c.). O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z § 13 ust. 4 pkt 2 i § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r. poz. 461, ze zm. – w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2016 r.).