Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 612/16 Generato dall'IA

Social security appeal dismissed; Supreme Court rejects 'obvious reasonableness' claim when based on inadmissible fact-finding review.

Numero d'incarto II UK 612/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the social security authority's cassation appeal against a lower court ruling that a lecturer did not fall under mandatory social insurance. The authority argued the lower court wrongly classified the lecture contract as a work contract rather than a service contract, violating civil code provisions. The Court rejected this, stating that 'obvious reasonableness' cannot be claimed when the appeal relies on reviewing facts and evidence, which are inadmissible in cassation proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; The cassation appeal is not 'obviously reasonable' if it attempts to re-evaluate facts or evidence, as the cassation court is bound by the lower court's factual findings and cannot review the scope of free evaluation of evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obvious reasonableness social security insurance work contract classification fact-finding review free evaluation of evidence civil code provisions

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Art. 3981 § 2 k.p.c.
Art. 627 k.c.
65 § 1 i § 2 oraz art. 627 k.c. Zdaniem organu, J.K.
Art. 734 k.c.
627 k.c.) albo niezastosowaniu (art. 734 i 750 k.c.) w odniesieniu do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, to przyjęta we wniosku konstrukcja w gruncie rzeczy świadczy o zanegowaniu przez organ ustaleń faktycznych Sądów meriti, którymi Sąd Najwyższy pozostaje związany.
Art. 750 k.c.
umowa na wygłoszenie wykładów była umową o dzieło, podczas gdy miała ona charakter umowy cywilnoprawnej wykonywanej w ramach świadczenia usług edukacyjnych, do których z mocy art. 750 k.c. stosuje się odpowiednio przepisy o umowie zlecenia.
art. 750 k.c
umowa na wygłoszenie wykładów była umową o dzieło, podczas gdy miała ona charakter umowy cywilnoprawnej wykonywanej w ramach świadczenia usług edukacyjnych, do których z mocy art. 750 k.c.
art. 627 k.c
65 § 1 i § 2 oraz art. 627 k.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 612/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku Wyższej Szkoły […] w W. i J.K .‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W.‎o podleganie ubezpieczeniu społecznemu,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 października 2017 r.,‎skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2016 r., III AUa (…), Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 2 grudnia 2013 r., VIII U (…), w sprawie z odwołania Wyższej Szkoły […] w W. i J.K. o podleganie ubezpieczeniom społecznym. Sąd pierwszej instancji zmienił decyzję organu rentowego z dnia 22 marca 2012 r., stwierdzając, że J.K. jako osoba wykonująca umowę o dzieło u płatnika składek (Wyższej Szkoły […] w W.) nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym w okresie od 25 października 2003 r. do 28 lutego 2004 r.

Od wyroku Sądu Apelacyjnego organ rentowy wniósł skargę kasacyjną, w której zarzucił naruszenie kilkunastu przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Skarżący organ uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołaniem się okoliczność, że skarga jest „oczywiście uzasadniona z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego”. Według skarżącego, w analizowanej sprawie nieprawidłowo uznano, że wykonywana przez J.K. umowa na wygłoszenie wykładów była umową o dzieło, podczas gdy miała ona charakter umowy cywilnoprawnej wykonywanej w ramach świadczenia usług edukacyjnych, do których z mocy art. 750 k.c. stosuje się odpowiednio przepisy o umowie zlecenia.

Tym samym Sąd Apelacyjny wadliwie zastosował art. 65 § 1 i § 2 oraz art. 627 k.c. Zdaniem organu, J.K. jako wykładowca nie tylko przygotowywał wykład i dokonywał jego wygłoszenia, ale też „udzielał wskazówek co do przyjmowania postawy, odpowiedniego zachowania w celu osiągnięcia stosownego celu, zamiaru”. Sąd Apelacyjny w sposób oczywisty naruszył przepisy prawa materialnego, skoro w tych okolicznościach uznał, że powstało dzieło, „czego nie można uzasadnić”. Według skarżącego organu, wykładowca „nie może w sposób umowny z zamawiającym określić sposobu zachowania się słuchaczy oraz treści ich wypowiedzeń, które były indywidualne i zależne od osobowości danego słuchacza i dlatego też nie można określić konkretnego rezultatu do osiągnięcia a następnie odebrać go przez zamawiającego”.

Umowa o dzieło, której przedmiotem jest stworzenie bliżej nieokreślonego dzieła, nie odpowiada więc znamionom określonym w art. 627 k.c. Wskazując na powyższe, organ rentowy wniósł o zmianę kwestionowanego wyroku Sądu Apelacyjnego i poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego przez oddalenie odwołania i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie Sądowi Apelacyjnemu sprawy do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na skargę kasacyjną J.K. wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Organ rentowy uzasadnił konieczność przyjęcia niniejszej skargi do rozpoznania powołaniem się na jej oczywistą zasadność, wynikającą z faktu, że w sprawie doszło do naruszenia wybranych przepisów Kodeksu cywilnego określających znamiona typowe dla umów o dzieło (umów rezultatu) oraz umów zlecenia (umów starannego działania) przez to, że Sąd Apelacyjny dokonał wadliwej kwalifikacji spornej umowy o prowadzenie wykładów, która łączyła odwołujących się w okresie wymienionym w decyzji.

Tego poglądu Sąd Najwyższy jednak nie podziela, bo zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w judykaturze, o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie można mówić zwłaszcza wtedy, gdy skarżący dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania w istocie powołuje się na zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, które w postępowaniu kasacyjnym są niedopuszczalne z mocy art. 3983 § 3 k.p.c. W obowiązującym stanie prawnym sąd kasacyjny, będący „sądem prawa”, nie jest uprawniony do badania prawidłowości ustaleń faktycznych i oceny dowodów przeprowadzonych przez sąd drugiej instancji („sąd faktu”).

Konsekwencją tego stanu rzeczy jest, że Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej (a nie „rozpoznawaniu sprawy” - co ma miejsce w postępowaniu odwoławczym) pozostaje związany ustaleniami faktycznymi sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.), a to związanie wyklucza możliwość badania w postępowaniu kasacyjnym, czy sąd drugiej instancji przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, jak również uniemożliwia sądowi kasacyjnemu ponowną ocenę dokonanych ustaleń faktycznych (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 76 i z dnia 9 stycznia 2008 r., III UK 88/07, LEX nr 448837).Chociaż skarżący organ dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał się - formalnie - na oczywistą obrazę przepisów prawa materialnego, polegającą na ich zastosowaniu (art. 627 k.c.) albo niezastosowaniu (art. 734 i 750 k.c.) w odniesieniu do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, to przyjęta we wniosku konstrukcja w gruncie rzeczy świadczy o zanegowaniu przez organ ustaleń faktycznych Sądów meriti, którymi Sąd Najwyższy pozostaje związany.

Z kolei taki zabieg jest procesowo nieskuteczny w tym sensie, że jego następstwem nie może być przyjęcie skargi do rozpoznania. W ogólnym rozrachunku należy zatem przyjąć, że skargi wniesionej przez organ rentowy nie sposób uznać za „oczywiście uzasadnioną” w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., a kwestionowany wyrok Sądu Apelacyjnego nie jest dotknięty kardynalnymi brakami, widocznymi „na pierwszy rzut oka”, bez potrzeby dokonywania głębszej analizy jurydycznej (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 437; z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230; z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49 i z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107).W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.as