Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 609/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for inadmissibility as it relies solely on evidence assessment prohibited by law.

Numero d'incarto II UK 609/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal and rejected the social insurance fund's request for costs. The appellant argued that the lower court improperly treated the social insurance fund's decision as conclusive evidence, violating procedural rights. The court ruled that the appeal was inadmissible because it relied exclusively on the assessment of evidence and fact-finding, which are strictly prohibited grounds for cassation under Polish law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3983 § 1, 3 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.: A cassation appeal based solely on the assessment of evidence or fact-finding is inadmissible as the cassation court is bound by the lower court's findings.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility assessment of evidence prohibition fact-finding review ban social insurance obligations evidence credibility standards

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3983 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3983 § 1 k.p.c. strona może oprzeć skargę kasacyjną na następujących podstawach:
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Wskazana przez płatnika jedyna podstawa kasacyjna w sposób oczywisty koliduje z kategorycznym zakazem wynikającym z art. 3983 § 3 k.p.c. Ta okoliczność oznacza, że skarga płatnika w istocie nie opiera się na żadnej podstawie ustawowej, a więc jest niedopuszczalna a limine.
Art. 3986 § 3 k.p.c.
Mając to na uwadze Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
W konsekwencji Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej pozostaje związany ustaleniami faktycznymi sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.).
art. 233 § 1 k.p.c
Od wyroku Sądu Apelacyjnego płatnik wniósł skargę kasacyjną, w której zarzucił naruszenie art. 233 § 1 k.p.c.
art. 3983 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3983 § 1 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c
Z kolei stosownie do treści art. 3983 § 3 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c
W konsekwencji Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej pozostaje związany ustaleniami faktycznymi sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.).
art. 3986 § 3 k.p.c
Mając to na uwadze Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 609/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku K. Spółki z o.o. Spółki komandytowej z siedzibą w N.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.‎z udziałem zainteresowanych i B.W., T.W., Z.V., J.S. ‎o ustalenie obowiązku ubezpieczenia,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 października 2017 r.,‎skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odrzuca skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek organu rentowego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2016 r., III AUa (…), Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację płatnika składek K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w N. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 23 lipca 2015 r., VI U (…), oddalającego odwołanie płatnika od czterech decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. z dnia 24 grudnia 2013 r. stwierdzających podleganie przez zainteresowanych B.W., T.W., Z.V. i J.S. obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym z tytułu wykonywania pracy na podstawie umów zlecenia.

Od wyroku Sądu Apelacyjnego płatnik wniósł skargę kasacyjną, w której zarzucił naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. przez „uznanie za dowód w sprawie decyzji organu rentowego, której prawidłowość jest przedmiotem toczącego się postępowania co doprowadziło do sytuacji w której dowodem na prawidłowość wydanej decyzji jest sama decyzja”. Według płatnika „skarga jest oczywiście uzasadniona (…), ponieważ w toku postępowania apelacyjnego i podejmowanych czynności decyzyjnych związanych z wydaniem zaskarżonego orzeczenia nie została zrealizowana zarówno funkcja rozpoznawcza, jak i kontrolna tego sądu”.

Wskazując na powyższe, płatnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie Sądowi Apelacyjnemu sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł - w pierwszej kolejności - o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, a w razie przyjęcia do rozpoznania - o jej oddalenie, a ponadto o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3983 § 1 k.p.c. strona może oprzeć skargę kasacyjną na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei stosownie do treści art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.W judykaturze przyjmuje się, że w obowiązującym stanie prawnym sąd kasacyjny nie jest uprawniony do badania prawidłowości ustaleń faktycznych i oceny dowodów dokonywanych przez sąd drugiej instancji, albowiem sąd odwoławczy jest „sądem faktu”, zaś sąd kasacyjny „sądem prawa”.

W konsekwencji Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej pozostaje związany ustaleniami faktycznymi sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.). To związanie wyklucza możliwość badania w postępowaniu kasacyjnym, czy sąd drugiej instancji przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, jak również uniemożliwia sądowi kasacyjnemu ponowną ocenę dokonanych ustaleń faktycznych (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 76 i z dnia 9 stycznia 2008 r., III UK 88/07, LEX nr 448837).Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie opiera się wyłącznie na zarzucie dotyczącym naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., a więc przepisu, który wprost odnosi się do oceny wiarygodności i mocy dowodów oraz poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych.

Wskazana przez płatnika jedyna podstawa kasacyjna w sposób oczywisty koliduje z kategorycznym zakazem wynikającym z art. 3983 § 3 k.p.c. Ta okoliczność oznacza, że skarga płatnika w istocie nie opiera się na żadnej podstawie ustawowej, a więc jest niedopuszczalna a limine. Mając to na uwadze Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. Jednocześnie Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku organu rentowego o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów procesu, albowiem stronie, która w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie powołała się na okoliczność, że skarga powinna być odrzucona, nie należy się zwrot kosztów postępowania kasacyjnego (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2013 r., V CSK 574/12, LEX nr 1375246 i powołane tam orzeczenia). as