Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 565/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal where director failed to file bankruptcy within 7 days after court order.

Numero d'incarto II UK 565/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a former company president against the Social Insurance Institution. The court found that the president failed to file a valid bankruptcy petition within the seven-day period mandated after receiving a court order to correct formal defects in previous submissions. Consequently, the court ruled that the constitutional interpretation of the relevant statute did not apply to this specific factual scenario where the deadline was missed.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 28 ust. 1 p.u.n.; Art. 130 k.p.c.; Art. 35 p.u.n.; The requirement to file a bankruptcy petition within seven days of receiving a court order to correct formal defects is mandatory, and failure to comply within this strict deadline results in the rejection of the petition regardless of subsequent constitutional interpretations.

Parole chiave

Generato dall'IA
bankruptcy petition deadline formal defects correction seven day rule director liability social insurance contributions cassation appeal dismissal constitutional interpretation application impresa in difficoltà

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 28 ust. 1 p.u.n.
wskazał, że „skutkiem wyroku jest wyeliminowanie z obrotu prawnego, z chwilą ogłoszenia jego sentencji w Dzienniku Ustaw, normy zawartej w art. 28 ust. 1 p.u.n., we wskazanym w wyroku zakresie.
Art. 130 k.p.c.
Art. 35 p.u.n.
130 k.p.c., stosowanym odpowiednio na podstawie odesłania zawartego w art. 35 p.u.n. (...) Dłużnik będzie miał zatem siedem dni od chwili doręczenia mu wezwania na uzupełnienie lub poprawienie braków.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
akt P 88/08, którego dotyczy sformułowana przez skarżącą podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w ustalonym stanie faktycznym.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 98 § 1 k.p.c. i art.
Art. 99 k.p.c.
i art. 99 k.p.c. w związku z art.
Art. 39821 k.p.c.
w związku z art. 39821 k.p.c.
art. 318 § 1 k.p.c
art. 318 § 1 k.p.c.Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art.
art. 45 Konstytucji
art. 3989 § 1 k.p.c
318 § 1 k.p.c.Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., albowiem istnieje potrzeba wykładni art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 565/17 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Prusinowski w sprawie z wniosku W. W.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Ł.‎o przeniesienie odpowiedzialności za zaległości z tytułu nieopłaconych składek,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 15 stycznia 2019 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...)‎z dnia 29 marca 2017 r., sygn. akt III AUa (…), I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, II. zasądza od wnioskodawczyni na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł. 2.700 zł (dwa tysiące siedemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 maja 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. orzekł, że W. W. jako były prezes zarządu Przedsiębiorstwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „P.” z siedzibą w Ł. odpowiada całym swoim majątkiem za zobowiązania spółki z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od grudnia 2008 r. do maja 2009 r. Sąd Okręgowy uznał, iż wniosek o ogłoszenie upadłości spółki został złożony we właściwym czasie w rozumieniu art. 116 ordynacji podatkowej, a tym samym zaistniała przewidziana w przepisie przesłanka zwolnienia odwołującej jako prezesa zarządu z odpowiedzialności za zaległości spółki z tytułu nieopłaconych składek.

Opierając się na opinii biegłego zauważył, iż to, że wartość zobowiązań przekroczyła majątek spółki ujawniono dopiero w sporządzonym w dniu 26 stycznia 2009 r. bilansie. Wtedy zarząd miał obowiązek zgłosić wniosek o upadłość. Pierwszy wniosek z 30 stycznia 2009 r. został zwrócony zarządzeniem Sądu Rejonowego z dnia 4 lutego 2009 r. z uwagi na brak załączenia wymaganych dokumentów, natomiast drugi złożony dnia 18 lutego 2009 r. został przyjęty i postanowieniem z dnia 4 maja 2009 r. została ogłoszona upadłość likwidacyjna.

Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Okręgowy za wyjątkiem tych, które dotyczyły wniosków składanych przez odwołującą o ogłoszenie upadłości. Sąd Apelacyjny ustalił mianowicie w tym zakresie, że odwołująca trzykrotnie składała wniosek o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu. Pierwszy wniosek złożyła 30 stycznia 2009 r. Zarządzeniem z 4 lutego 2009 r. Sąd Rejonowy w Ł. wniosek ten zwrócił. Drugi wniosek odwołująca złożyła 18 lutego 2009 r. Zarządzeniem z 26 lutego 2009 r.

Sąd Rejonowy w Ł. wniosek ten zwrócił. Trzeci wniosek odwołująca złożyła 9 marca 2009 r. i po jego rozpoznaniu Sąd Rejonowy w Ł. postanowieniem z 13 marca 2009 r. zabezpieczył majątek dłużnika przez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego. W konsekwencji Sąd Apelacyjny przyjął, że odwołująca wniosek o ogłoszenie upadłości złożyła 9 marca 2009 r. Zdaniem Sądu Apelacyjnego zarząd spółki miał obowiązek zgłosić wniosek o upadłość po zapoznaniu się z bilansem z dnia 26 stycznia 2009 r.Zgodnie z art. 21 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego, w brzmieniu obowiązującym na dzień wystąpienia przesłanek do ogłoszenia upadłości, dłużnik był obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości.

Przepis art. 116 § 1 ordynacji podatkowej nie odwołuje się wprost do terminów wymienionych w art. 21 prawa upadłościowego i naprawczego, lecz posługuje się nieokreślonym pojęciem „zgłoszenia wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego we właściwym czasie”. W ocenie Sądu Apelacyjnego, złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości 9 marca 2009 r., kiedy to 26 stycznia 2009 r. zarząd powziął wiadomość na podstawie bilansu, że wystąpił stan powodujący konieczność zgłoszenia takiego wniosku, świadczy o tym, że zarząd nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym terminie.

W ocenie Sądu odwoławczego odwołująca jako prezes zarządu nie dochowała staranności w złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, ponieważ dwukrotnie składała wniosek, który obarczony był brakami formalnymi. Dopiero trzeci wniosek złożony dnia 9 marca 2009 r. okazał się skuteczny.Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu prawa materialnego: art. 116 § 1 pkt 1 ppkt a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku ordynacja podatkowa w zw. z art. 31 i 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku prawo upadłościowe i naprawcze, art. 116 § 1 pkt 1 ppkt b) ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 i 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a także na naruszeniu przepisu postępowania, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 318 § 1 k.p.c.Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., albowiem istnieje potrzeba wykładni art. 116 § 1 pkt 1 ppkt a) ordynacji podatkowej budzącego poważne wątpliwości.

Na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy, wyłoniło się istotne zagadnienie prawne: Czy można przyjąć, iż strona, działająca bez pomocy fachowego pełnomocnika, nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie w rozumieniu art. 116a § 1 pkt 1) ppkt a) ordynacji podatkowej, jeżeli strona ta złożyła w terminie 7 dni od dnia odebrania zarządzenia o zwrocie wniosku, wniosek o ogłoszenie upadłości, uzupełniając w nim braki formalne wskazane uprzednio w treści zarządzenia, skoro wyrokiem z dnia 10 listopada 2009 r. w sprawie o sygn. akt P 88/08 Trybunał Konstytucyjny przesądził, że art. 28 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego w ówczesnym brzmieniu jest niezgodny z art. 45 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zakresie w jakim przewiduje rygor zwrotu bez wzywania do uzupełnienia braków formalnych wobec dłużnika niekorzystającego z pomocy adwokata lub radcy prawnego? Skarżąca wskazała, że na wykładnię cytowanego przepisu ordynacji podatkowej wpływ mogą mieć rozbieżności w poglądach dotyczących prospektywności lub retrospektywności orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego, w którym orzeczono niekonstytucyjność art. 28 prawa upadłościowego i naprawczego zapadł bowiem już nie tylko po złożeniu przez odwołującą wniosków o ogłoszenie upadłości, ale również po skutecznym wszczęciu postępowania upadłościowego. W zależności zatem od tego, czy zostanie przyjęta retrospektywna, czy prospektywna, koncepcja skuteczności orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, wykładnia art. 116 ordynacji podatkowej w okresie od 1 października 2003 r. do 16 listopada 2009 r., a więc w okresie przed ogłoszeniem przedmiotowego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, może się różnić.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przywołane przez stronę przyczyny przedsądu nie są wystarczające.

W myśl art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Między pierwszą i drugą z powyższych przyczyn kasacyjnych występuje związek, a jednoznaczne wyznaczenie granicy między nimi w konkretnych sytuacjach może być utrudnione (T.

Ereciński, J. Gudowski, System Prawa Procesowego Cywilnego. Tom III. Środki zaskarżenia, LEX 2013). W doktrynie wskazuje się również, że pod pojęciem „zagadnienia prawnego” kryją się przede wszystkim przypadki dotyczące wykładni przepisów budzących wątpliwości (W. Sanetra, O roli Sądu Najwyższego w zapewnieniu zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądowego, Przegląd Sądowy 2006 nr 9, s. 16; J. Iwulski, Kasacja po nowelizacji, PiZS 2000 nr 12, s. 28). Problem o charakterze prawnym, to problem powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności.

Problem ten musi mieć jednocześnie charakter uniwersalny, przez co należy rozumieć, że jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych podobnych spraw. Jednocześnie, chodzi o problem, którego wyjaśnienie byłoby konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13, LEX nr 1375467; z dnia 26 stycznia 2012 r., I PK 124/11, LEX nr 1215465; z dnia 23 marca 2012 r., II PK 284/11, LEX nr 1214575; z dnia 19 marca 2012 r., II PK 293/11, LEX nr 1214577; z dnia 24 lutego 2005 r., III PK 6/05, LEX nr 513003).

W rozpoznawanej sprawie taka zależność nie zachodzi.Zauważyć należy, że Trybunał Konstytucyjny w przywołanym przez skarżącą wyroku z dnia 10 listopada 2009 r. (P 88/08, OTK-A 2009 nr 10, poz. 146) wskazał, że „skutkiem wyroku jest wyeliminowanie z obrotu prawnego, z chwilą ogłoszenia jego sentencji w Dzienniku Ustaw, normy zawartej w art. 28 ust. 1 p.u.n., we wskazanym w wyroku zakresie. W nowym stanie prawnym obowiązkiem sądu będzie wezwanie dłużnika, niekorzystającego z pomocy adwokata lub radcy prawnego, pod rygorem zwrotu wniosku, do uzupełnienia lub poprawienia braków formalnych wniosku o ogłoszenie upadłości na zasadach przewidzianych w art. 130 k.p.c., stosowanym odpowiednio na podstawie odesłania zawartego w art. 35 p.u.n. (...) Dłużnik będzie miał zatem siedem dni od chwili doręczenia mu wezwania na uzupełnienie lub poprawienie braków.

Wniosek dłużnika poprawiony lub uzupełniony w terminie wywoła skutki od chwili jego wniesienia. Natomiast w wypadku bezskutecznego upływu terminu przewodniczący zwróci wniosek dłużnikowi. Wniosek zwrócony w tym trybie nie wywoła skutków, jakie p.u.n. wiąże z jego wniesieniem, a w celu wszczęcia postępowania upadłościowego dłużnik będzie musiał powtórzyć wniosek, licząc się z konsekwencjami uchybienia dwutygodniowemu terminowi złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, określonymi w art. 21 ust. 3 p.u.n.”. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z ustalonego przez Sąd Apelacyjny stanu faktycznego, skarżąca składała wniosek o ogłoszenie upadłości trzykrotnie, bowiem dwa wnioski zostały zwrócone z uwagi na niezachowanie wymogów formalnych, przy czym Sąd Rejonowy w Ł. w zarządzeniach wskazywał, na czym owe uchybienia polegają.

Okoliczność ta umknęła skarżącej, która formułując zagadnienie prawne wskazała na złożenie przez stronę w terminie 7 dni od dnia odebrania zarządzenia o zwrocie wniosku, nowego wniosku o ogłoszenie upadłości, pozbawionego braków formalnych wskazanych uprzednio w treści zarządzenia. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie, gdyby Sąd upadłościowy zastosował przepis art. 28 ust. 1 p.u.n. w konstytucyjnym brzmieniu, już pierwszy wniosek o ogłoszenie upadłości spółki zostałby zgłoszony skutecznie.

Odwołująca nie uzupełniła bowiem wszystkich wskazanych przez sąd braków formalnych w terminie 7 dni. W tym kontekście stanowisko zajęte przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 10 listopada 2009 r. w sprawie o sygn. akt P 88/08, którego dotyczy sformułowana przez skarżącą podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w ustalonym stanie faktycznym.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji. O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 98 § 1 k.p.c. i art. 99 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.