Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 553/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal due to binding precedent interpretation of EU social security coordination regulations.

Numero d'incarto II UK 553/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the appellant's cassation appeal, ruling that the lower court was bound by its own prior interpretation of EU regulations. The appellant sought a certificate proving employees were subject to Polish social security law in France, but the Supreme Court found the employees did not meet the necessary conditions under the relevant EU regulations. Consequently, the court dismissed the appeal and ordered the appellant to pay the costs of the cassation proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 20 k.p.c.; Art. 398 § 9 k.p.c.: The principle of binding precedent established by the Supreme Court in a specific case applies to all subsequent proceedings, preventing parties from relying on legal grounds inconsistent with that interpretation.

Parole chiave

Generato dall'IA
binding precedent social security coordination EU Regulation 883/2004 cassation appeal procedural binding force

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 20 k.p.c.
Stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki przyjęcia skargi, określone w art. 3989 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art.
Art. 398 § 9 k.p.c.
Stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki przyjęcia skargi, określone w art. 3989 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art.
Art. 98 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c., określając taryfowe wynagrodzenie pełnomocnika zgodnie z § 11 ust.
§ 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
§ 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
2 oraz § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:
art. 316 § 1 k.p.c
Sąd Najwyższy uznał za zasadne zarzuty organu rentowego w zakresie naruszenia art. 316 § 1 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c
w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
art. 39820 k.p.c
art. 3989 k.p.c
Stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki przyjęcia skargi, określone w art. 3989 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art.
art. 3989 § 2 k.p.c
3989 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UK 31/14
II UK 31/14 (niepublikowany), którym, na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego, uchylono wyrok Sądu Apelacyjnego […].
II UK 294/14
Social security contributions for employees abroad are calculated using accommodation allowances, not meal allowances, as business trips do not apply. The cassation appeal was dismissed by the Supreme Court.
III CK 335/02
II CK 413/04
Supreme Court dismisses copyright infringement claim where dictionary definitions are deemed technical work not protected by law.
II CSK 180/09
Cassation appeal dismissed; prior Supreme Court interpretation binds appellant and lower courts on invalidity rules.
II PK 344/09
Supreme Court dismisses restitutory claim for unenforceable judgment benefits due to lack of material legal basis.
II CSK 628/09
Supreme Court dismisses cassation appeal, upholding lower court's interpretation of contributory negligence under Civil Code Article 362. The court ruled that the appellate court could not contradict the Supreme Court's established legal interpretation regarding the basis of liability for contributory negligence. The decision confirms that the appellate court was bound by the Supreme Court's prior interpretation of Article 362 of the Civil Code, which requires assessing the victim's contribution based on the liability basis of the tortfeasor. Consequently, the cassation appeal was rejected as it attempted to challenge a binding legal interpretation already set by the Supreme Court. The court emphasized that parties and lower courts cannot successfully rely on interpretations of the law that contradict those established by the Supreme Court in cassation proceedings. This ruling reinforces the principle of legal certainty and the binding nature of Supreme Court interpretations on all lower courts and parties involved in the case.
II UK 267/15
Supreme Court dismisses appeal, binding lower court to its prior interpretation of the 25% turnover rule.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 553/15 POSTANOWIENIE Dnia 22 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W.‎z udziałem zainteresowanych: M. L. i J. K.‎o wydanie zaświadczenia w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 września 2016 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 stycznia 2015 r., III AUa (…), Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację W. Spółki z o.o. z siedzibą we W. (dalej także płatnik) od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 26 listopada 2012 r., oddalającego odwołanie Spółki od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. z dnia 14 czerwca 2011 r., odmawiającej wydania zaświadczenia potwierdzającego, że w okresie wykonywania pracy we Francji, zainteresowani: M. L. od dnia 17 lutego 2011 r. do dnia 17 kwietnia 2011 r. i J.

K. w okresie od dnia 15 listopada 2010 r. do dnia 24 grudnia 2010 r. podlegali polskiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych. Sąd drugiej instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał, że rozpoznając niniejszą sprawę ponownie, był związany wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2014 r. II UK 31/14 (niepublikowany), którym, na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego, uchylono wyrok Sądu Apelacyjnego […]. z dnia 5 września 2013 r., III AUa […] i przekazano mu sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy uznał za zasadne zarzuty organu rentowego w zakresie naruszenia art. 316 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie stanu rzeczy istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy apelacyjnej, który to wskazywał, że zainteresowani nie spełniają warunku określonego w art. 14 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.

UE L 2009.284.1 ze zm.) tj. bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia w W. Sp. z o.o. nie podlegali ustawodawstwu polskiemu w zakresie zabezpieczenia społecznego.Wobec powyższego wyrokiem z dnia 7 stycznia 2015 r. oddalił apelację płatnika, orzekając, że przepisy wprowadzające wyjątek od zasady terytorialności określonej w art. 11 ust. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. UE L 2004.166.1 ze zm.), tj. art. 12 ust. 1 tego aktu oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, należy wykładać w sposób gwarantujący zachowanie celu uzasadniającego to odstępstwo.

Przesłanka podlegania ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma pracodawca osoby oddelegowanej (w sprawie - państwa polskiego) jest związana z realnym podleganiem ubezpieczeniu bezpośrednio przed podjęciem zatrudnienia w innym państwie członkowskim. Sam pobyt zainteresowanych w Polsce, bezpośrednio przed wysłaniem ich do Francji, nie wypełnia warunku podlegania ustawodawstwu polskiemu. Natomiast z ustaleń poczynionych w sprawie wynikało, że w wypadku zainteresowanych okres 4 miesięcy i 20 dni w przypadku M. L., oraz okres 15 miesięcy i 15 dni w przypadku J.K. dzielące ostatni okres podlegania przez zainteresowanych polskim ubezpieczeniom społecznym do dnia ich delegowania do Francji, nie może być uznany za bezpośrednio poprzedzający to delegowanie.

Powyższy wyrok zaskarżył w całości skargą kasacyjną pełnomocnik płatnika, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w związku z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, przez ich niezastosowanie i nieprawidłową wykładnię warunku bezpośredniego podlegania przez pracownika przed oddelegowaniem ustawodawstwu państwa, w którym pracodawca ma siedzibę, czego następstwem było przyjęcie, że zainteresowani nie podlegali bezpośrednio przez oddelegowaniem polskiemu ustawodawstwu w zakresie systemu zabezpieczeń społecznych.

Pełnomocnik płatnika wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, o przeprowadzenie rozprawy, orzeczenie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia do czasu zakończenia postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące wykładni pojęcia „podleganie ustawodawstwu” wyrażonemu w art. 12 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w związku z art. 14 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego i wskazania przesłanek koniecznych do spełnienia tego wymagania, a w szczególności odpowiedzi na pytanie, czy wymaganie to zostaje spełnione przez osobę, która pomimo przerwy w zgłoszeniu do ubezpieczenia cały czas przebywała na terenie Polski i nie podlegała ustawodawstwu innego kraju, oraz ustalenia wzajemnej relacji pojęć „podleganie ustawodawstwu” i „podlegania ubezpieczeniu”.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organ rentowego wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie oddalenie skargi kasacyjnej wraz z orzeczeniem o kosztach zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wnioskodawcy nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania, o czym przesądza art. 39820 k.p.c.Zgodnie z tym przepisem Sąd, któremu sprawa została przekazana, po uchyleniu wyroku przez Sąd Najwyższy w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez ten Sąd, zaś skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy, nie można oprzeć na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd Najwyższy (por. wywody zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 sierpnia 2015 r., II UK 294/14 - niepublikowany).

Za uzasadnieniem wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2016 r., II UK 267/15 (dotąd niepublikowany), warto przypomnieć, że w wyroku z dnia 25 marca 2004 r., III CK 335/02 (LEX nr 585801) Sąd Najwyższy stwierdził, że naczelna zasada ustrojowa procesu cywilnego związania sądu ma fundamentalne znaczenie w związku z tym nie mogą być akceptowane żadne nie przewidziane w ustawie od niej odstępstwa. Tak więc nie ulega wątpliwości, że sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd Najwyższy (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2005 r., II CK 413/04, LEX nr 395075, z dnia 8 października 2009 r., II CSK 180/09, LEX nr 536071), przy czym związanie to obejmuje nie tylko sąd, któremu sprawa została przekazana (art. 39820 zadanie drugie k.p.c.), ale także podmiot wnoszący skargę, a w konsekwencji również Sąd Najwyższy rozpoznający taką skargę (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2010 r., II PK 344/09, OSNP 2011 nr 21-22, poz. 271, z dnia 21 maja 2010 r., II CSK 628/09, LEX nr 602237).

Uchylając poprzedni wyrok w tej sprawie (z dnia 5 września 2013 r. III AUa […]), wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2014 r. II UK 31/14, Sąd Najwyższy, dokonał wykładni art. 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w związku z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, uwzględniając orzecznictwo dotyczące tej kwestii (por. wyroki z dnia 6 sierpnia 2013 r., II UK 116/13, OSNP 2014 nr 5, poz. 73 i z dnia 2 października 2013 r., II UK 170/13, OSNP 2014 nr 12, poz. 171), która - jako wiążąca - została zastosowana przez Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku.

Stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki przyjęcia skargi, określone w art. 3989 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c., określając taryfowe wynagrodzenie pełnomocnika zgodnie z § 11 ust. 2 oraz § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.).