Supreme Court dismisses appeal as legal issue already settled by prior Supreme Court ruling.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a social insurance office's decision regarding early retirement eligibility. The appellant argued that military service should be counted as special working conditions, citing unresolved legal doubts, but the court noted this specific issue had already been definitively settled by a prior Supreme Court ruling. Consequently, the court found no need for further interpretation or clarification of the relevant statutes.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 184 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; The Supreme Court rejects cassation appeals based on the need for legal interpretation when the court has already established a definitive position on the same legal issue in a prior ruling.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 524/13 POSTANOWIENIE Dnia 21 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z wniosku S. W.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.o prawo do emerytury,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 marca 2014 r.,skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2013 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w (…) zmienił zaskarżony przez ubezpieczonego wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 27 września 2012 r., którym oddalono odwołanie S. W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury w obniżonym wieku z tytułu pracy w warunkach szczególnych od 1 kwietnia 2012 r.Organ rentowy wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opierając ją na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z art. 108 i art. 106 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony – przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na przyjęciu, że do stażu pracy w warunkach szczególnych zaliczony został okres odbywania służby wojskowej, tj. okres 25 kwietnia 1972 r.
– 9 kwietnia 1974 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie odwołania wnioskodawcy, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. z uwagi na potrzebę dokonania wykładni przepisów powołanych w podstawach skargi odnośnie do możliwości zaliczania okresu odbywania służby wojskowej do stażu pracy w warunkach szczególnych, który to problem „budzi nadal poważne wątpliwości zarówno przed organami stosującymi prawo, jak i w orzecznictwie sądów różnych szczebli”.
Skarżący wskazał również na to, że naruszenie przytoczonych w podstawach skargi przepisów prawa „doprowadziło do wydania orzeczenia, które w świetle obowiązujących przepisów prawa oraz przyjętych zasad ich wykładni nie powinno się ostać w porządku prawnym”.Sąd Najwyższy zważył co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie i zawierać argumenty na poparcie tego twierdzenia.W rozpoznawanej sprawie wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty, między innymi, na przesłance wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., gdyż skarżący wskazał na potrzebę wykładni przepisów prawa. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na przesłankę wynikającą z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga od skarżącego określenia, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10).
Nie istnieje przy tym możliwość stwierdzenia, że w sprawie zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawa, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii prawnej prezentowanej przez skarżącego i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02). Tego rodzaju sytuacja występuje zaś w sprawie niniejszej. Problem prawny przedstawiony przez skarżącego budził bowiem poważne wątpliwości, w związku z czym przedstawiono Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia sformułowane na jego bazie zagadnienie prawne.
W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 października 2013 r., II UZP 6/13 (Biuletyn SN 2013 nr 10, s.
24) Sąd Najwyższy przyjął, że czas zasadniczej służby wojskowej odbytej w okresie obowiązywania art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz.U. Nr 44, poz. 220, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1974 r.) zalicza się – na warunkach wynikających z tego przepisu – do okresu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 184 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jednolity tekst:
Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.).W takiej sytuacji stwierdzić należy, iż Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w przedmiocie problemu prawnego sygnalizowanego przez skarżącego, a że nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu, nie ma możliwości uznania, że nadal istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa materialnego w tym zakresie, skoro ujawnione na tle wyżej przytoczonych przepisów poważne wątpliwości były już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego, który zajął w tym zakresie stanowisko w uchwale podjętej w składzie powiększonym.Skoro zaś Sąd Apelacyjny wyraził w zaskarżonym wyroku pogląd całkowicie zbieżny z poglądem Sądu Najwyższego, nie ma też możliwości stwierdzenia, że skarżący zdołał wykazać, że jego skarga kwestionująca to stanowisko może być uznana za oczywiście uzasadnioną.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 k.p.c., postanowił jak w sentencji.