Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 51/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for early retirement due to lack of genuine legal divergence in welding work interpretation.

Numero d'incarto II UK 51/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the applicant's cassation appeal against a social insurance office decision denying early retirement benefits. The applicant argued that the lower courts' differing interpretations of 'welding work' created a necessary legal divergence requiring Supreme Court review. The court rejected this, ruling that the existing case law strictly defines welding work as tasks functionally connected to the welding process itself, not merely working near welding stations. Consequently, the applicant's intermittent and non-full-time duties did not qualify as the specific work required for early retirement.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; A cassation appeal based on legal divergence is inadmissible if the lower courts' differing views stem from a misunderstanding of established case law rather than a genuine conflict in legal interpretation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal early retirement benefits welding work interpretation legal divergence requirement social insurance law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Nie była to także praca wymieniona wykazie A, dział V, pkt 5 „Prace przy montażu konstrukcji metalowych na wysokości”.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania odwołano się do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Nie była to także praca wymieniona wykazie A, dział V, pkt 5 „Prace przy montażu konstrukcji metalowych na wysokości”.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania odwołano się do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 184 ust. 1 w związku z art. 32 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS
od decyzji pozwanego z 31 października 2012 r., odmawiającej mu prawa do wcześniejszej emerytury wobec niewykazania wymaganych 15 lat pracy w szczególnych warunkach (art. 184 ust. 1 w związku z art. 32 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS).
rozporządzenie z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Nie była to także praca wymieniona wykazie A, dział V, pkt 5 „Prace przy montażu konstrukcji metalowych na wysokości”.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania odwołano się do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 386 § 1 k.p.c
Natomiast w tej samej sprawie sąd drugiej instancji może orzec przeciwnie niż sąd pierwszej instancji (art. 386 § 1 k.p.c.).Natomiast co do potrzeby wykładni, to Sąd Najwyższy zajmował się analizą pracy przy spawaniu z wykazu A, dział XIV, poz.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Natomiast w uzupełnionym uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jedynie hasłowo odwołuje się do istotnego zagadnienia prawnego, gdyż takie zagadnienie prawne nie zostało sformułowane (metodycznie i merytorycznie) - art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 51/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z wniosku Z. Z. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O. ‎o prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 czerwca 2014 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 11 września 2013 r. uwzględnił apelację pozwanego organu rentowego i zmienił wyrok Sądu Okręgowego w O. z 13 lutego 2013 r., w ten sposób, że oddalił odwołanie skarżącego wnioskodawcy Z. Z. od decyzji pozwanego z 31 października 2012 r., odmawiającej mu prawa do wcześniejszej emerytury wobec niewykazania wymaganych 15 lat pracy w szczególnych warunkach (art. 184 ust. 1 w związku z art. 32 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS). Spór koncentrował się na kwestii czy wnioskodawca wykonywał pracę w szczególnych warunkach z wykazu A do rozporządzenia z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze – dział XIV, poz. 12 „Prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowowodorowym”.

Sąd Apelacyjny stwierdził, że wnioskodawca wykonywał w spornych okresach (od 8 listopada 1978 r. do 3 września 1987 r., od 4 września 1987 r. do 31 października 1991 r. oraz od 18 lutego 1992 r. do 30 kwietnia 1997 r.), a co najmniej od 4 września 1987 r. czynności zarówno montera jak i spawacza, zatem nie był zatrudniony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy przy wskazanej pracy przy spawaniu. Nie była to także praca wymieniona wykazie A, dział V, pkt 5 „Prace przy montażu konstrukcji metalowych na wysokości”.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania odwołano się do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. „ze względu na potrzebę eliminacji rozbieżności w orzecznictwie.

W przedmiotowej sprawie dwa sądy różnych instancji wyraziły całkowicie odmienny pogląd na przedmiotową sprawę, co stanowi dostateczne uzasadnienie zgłoszonego wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nadto, wykładni wymaga sformułowanie „prace przy spawaniu” wymienione w pkt 12 Działu XIV Wykazu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., bowiem precyzujące to sformułowanie ma jedynie charakter pomocniczy, a przepis ten wywołuje rozbieżności w orzecznictwie, jak również powoduje poważane wątpliwości”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Rozbieżność w wykładni prawa między sądami w tej samej sprawie to nie rozbieżność w orzecznictwie sądów, którą ma na uwadze podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Wówczas chodzi o rozbieżność orzecznictwa sądów w różnych sprawach w zakresie wykładni prawa i potrzebę ujednolicenia wykładni przez Sąd Najwyższy. Natomiast w tej samej sprawie sąd drugiej instancji może orzec przeciwnie niż sąd pierwszej instancji (art. 386 § 1 k.p.c.).Natomiast co do potrzeby wykładni, to Sąd Najwyższy zajmował się analizą pracy przy spawaniu z wykazu A, dział XIV, poz. 12 do rozporządzenia z 7 lutego 1983 r., jako pracy w szczególnych warunkach, uzasadniającej prawo do wcześniejszej emerytury.

Kwestia wykładni przepisu dotyczącego pracy przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym i atomowowodorowym z działu XIV, poz. 12, wykaz A do rozporządzenia z 1983 r., ma już swoje orzecznictwo, które wcale nie jest tak liberalne jak zakłada skarżący. Powiedziano wszak, że wykonywanie pracy przez pracowników zatrudnionych w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych nie mieści się w określeniu „pracy przy spawaniu” wymienionym w załączniku do rozporządzenia z 1983 r. i nie uprawnia do wcześniejszej emerytury na podstawie art. 32 ustawy emerytalnej (także z art. 184) – wyrok Sądu Najwyższego z 29 stycznia 2008 r., I UK 192/07, OSNP 2009 nr 5-9, poz.

79. Taki kierunek wykładni, czyli, że określenie „prace przy spawaniu” obejmuje wyłącznie prace wykonywane w przebiegu procesu spawania, a więc czynności związane ze spawaniem potwierdza dalsze orzecznictwo Sądu Najwyższego w wyrokach z 8 czerwca 2011 r., I UK 393/10, LEX nr 950426 i z 15 grudnia 2011 r., II UK 106/11, LEX nr 1130389. Oczywiście nie chodzi tylko o samo spawanie, wykonywane stale i w pełnym wymiarze, czyli zgodnie z reżimem z § 2 rozporządzenia z 7 lutego 1983 r., gdyż uznaje się, że pojęcie pracy przy spawaniu może dotyczyć też innych czynności, jednak tylko tych, które funkcjonalnie (przedmiotowo) łączą się z pracą przy spawaniu – wyrok Sądu Najwyższego z 27 stycznia 2012 r., II UK 103/11, LEX nr 1130388.Powyższej wykładni nie zmiana odwołanie się do zarządzenia resortowego (zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 1 sierpnia 1983 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach nadzorowanych przez Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowalnych), gdyż nie stanowi ono już źródła prawa.

Wykonywanie pracy na stanowisku określonym w zarządzeniu resortowym, której nie wymieniono w wykazach A i B, stanowiących załącznik do rozporządzenia z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze , nie uprawnia do uzyskania emerytury na podstawie art. 32 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (wyrok Sądu Najwyższego z 20 października 2005 r., I UK 41/05, OSNP 2006 nr 19-20, poz. 306; zob. także wyrok z 27 stycznia 2012 r., II UK 103/11, LEX nr 1130388).

Z kolei wyrok Sądu Najwyższego z 27 stycznia 2012 r., II UK 103/11, nie może być odczytywany w ten sposób, że chodziło o jakiekolwiek prace przy spawaniu, lecz o te, które są konieczne na stanowisku pracy spawacza i które funkcjonalnie (przedmiotowo) dopełniają jego podstawowe czynności spawania do pełnego wymiaru czasu pracy na jego stanowisku. Skarżący nie wykazał więc zasadnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Natomiast w uzupełnionym uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jedynie hasłowo odwołuje się do istotnego zagadnienia prawnego, gdyż takie zagadnienie prawne nie zostało sformułowane (metodycznie i merytorycznie) - art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.