Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue exists regarding social insurance decision invalidity. The appeal is inadmissible because the Supreme Court has ruled that such decisions cannot be challenged in civil proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a social insurance office decision without holding a public hearing. The applicant argued that the decision was invalid due to a procedural violation, but the court found no legal issue requiring interpretation. The court ruled that the Supreme Court has previously established that civil courts cannot review the invalidity of social insurance decisions, making the appeal inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 83a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych: The Supreme Court has ruled that civil courts lack jurisdiction to declare social insurance decisions invalid, and such appeals do not constitute a legal issue warranting cassation review.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 498/13 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Kuczyński w sprawie z wniosku M. B.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B.z udziałem zainteresowanej H. L.o stwierdzenie nieważności decyzji,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 marca 2014 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich stosowania.
W sprawie nie występują także wymagające rozstrzygnięcia zagadnienia proceduralne. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej instancji należy uznać za prawidłowe. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą w istocie własnej wersji stanu faktycznego i są jedynie polemiką z ustaleniami Sądu drugiej instancji.Jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, stosownie do art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polegające na kwestii zaskarżalności decyzji organu rentowego wydanej w indywidualnej sprawie w oparciu o naruszenie procedury administracyjnej oraz powołano potrzebę wykładni art. 83a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy doszedł do wniosku, że przedmiotowa skarga kasacyjna w zakresie wykazania istnienia przesłanek przyjęcia jej do rozpoznania nie spełniła wymagań stawianych temu nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia.
Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że podniesione kwestie nie wymagają wyjaśnienia, skoro za odrębnością trybu odwoławczego w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji organu rentowego, wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7 kwietnia 2010 r., II UZP 3/10 (OSNP 2010 nr 17-18, poz. 217). W uzasadnieniu tej uchwały, wskazuje się na odrębność postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oraz że „gdyby dopuścić właściwość sądu powszechnego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji organu ubezpieczeniowego, należałoby konsekwentnie przyjmować możliwość stosowania w tym postępowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy tymczasem w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, zakończonych wydaniem decyzji przez organ rentowy, postępowanie odwoławcze toczy się według zasad określonych w Kodeksie postępowania cywilnego”.
Ponadto postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 1999 r., II UKN 161/99 (OSNAPiUS 2000 nr 14, poz. 562), wprost wykluczono możliwość stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.Reasumując: wobec niewykazania istnienia powołanych w skardze kasacyjnej przesłanek przedsądu, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. należało orzec jak w sentencji.