Supreme Court dismissed appeal as claim of obvious merit was not substantiated with separate legal error analysis.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the applicant's claim of obvious merit was insufficient without a separate analysis of legal error. The applicant argued that auxiliary tasks were integral to special conditions work, but the court noted that citing obvious merit requires proving the decision was obviously incorrect due to a flawed application of law. Since the applicant merely repeated the substantive arguments without demonstrating a specific legal violation, the appeal was dismissed.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.: A cassation appeal based on obvious merit is inadmissible unless the applicant separately demonstrates that the erroneous application of law led to an obviously incorrect judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 496/15 POSTANOWIENIE Dnia 6 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku A. H.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w E. o prawo do emerytury,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 września 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r. Sad Apelacyjny - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w (…) oddalił apelację A. H. od wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 29 sierpnia 2014 r., oddalającego odwołanie, w którym domagał się uwzględnienia jako pracy wykonywanej w szczególnych warunkach okresów jego zatrudnienia w M. w N. od dnia 3 maja 1976 r. do dnia 13 stycznia 1995 r. ze względu na wykonywanie prac opisanych w dziale IV, poz. 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.
Nr 8, poz. 43 ze zm.). W decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w E. z dnia 24 lutego 2014 r., w przedmiocie odmowy ustalenia prawa do emerytury na podstawie art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.) nie uwzględniono tego okresu, ponieważ wnioskodawca był równocześnie kierowcą samochodowym i instalatorem.Sąd drugiej instancji ustalił, że w spornym okresie ubezpieczony wykonywał prace polegające na transporcie samochodem dostawczym marki FSL Żuk załadunku, rozładunku, instalacji i wymiany butli z gazem oraz pobierania należności od klientów, co – jak ocenił – nie było wykonywaniem prac opisanych w dziale IV (w chemii) pod poz. 40 rozporządzenia w pełnym wymiarze czasu pracy.Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego - art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przez niewłaściwą interpretację.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący podniósł, że jest ona oczywiście zasadna, gdyż wykładnia przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia potwierdzona orzecznictwem Sądu Najwyższego wskazuje, iż wykonywanie przez pracownika czynności ubocznych, uzupełniających (wymian zużytej butli z gazem oraz pobieranie należności od klientów), ale niezbędnych do prawidłowego wykonania czynności związanych z załadunkiem, transportem i rozładunkiem wyrobów wybuchowych jest integralnie związane z pracami wymienionymi w dziale IV pod poz. 40 załącznika do rozporządzenia i przez to jest pracą w szczególnych warunkach wykonywaną stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Powołanie się na oczywistą zasadność skargi, czyli na naruszenie prawa o charakterze kwalifikowanym, wymaga odrębnego od uzasadnienia podstaw kasacyjnych, wykazania, że wadliwe zastosowanie przepisu doprowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Co do zasady nie odpowiada temu odwoływanie się w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumentów sprowadzających się do zarzutów ujętych w podstawach skargi, te bowiem nie są badane w ramach przedsądu, w którym Sąd Najwyższy ocenia tylko przyczyny kasacyjne przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c.Argumentacja wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania utożsamiana z zarzutami ujętymi w podstawach skargi kasacyjnej, wyraża niepoddający się kontroli kasacyjnej brak aprobaty dla ocen mających charakter ustaleń i stosowania prawa w konkretnym stanie faktycznym (por. postanowienia SN: z dnia 16 marca 2009 r., III UK 90/08 i III UK 91/08, oraz z dnia 8 września 2008 r., III UK 52/08 i III UK 55/08, niepubl.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c.).