Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 485/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed pension appeal, ruling work in cement plant not special conditions without energy sector link.

Numero d'incarto II UK 485/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the applicant's cassation appeal regarding his right to a pension for work under special conditions. The applicant argued that his work as an electrician in a cement plant constituted special conditions, citing expert opinions, but the court found the expert's classification insufficient. The court ruled that such work only qualifies as special conditions if performed within the energy sector's production and transmission system, a distinction the applicant failed to prove.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 32 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze: Work in special conditions requires specific hazardous factors comparable to those in the designated industry, not merely the presence of electrical equipment or a specific job title.

Parole chiave

Generato dall'IA
pension special conditions cement plant work energy sector definition hazardous work classification cassation appeal dismissal electrician job title expert opinion weight

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 184 of the Act of 17 December 1998 on pensions and allowances from the Social Insurance Fund
wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 15 stycznia 2015 r.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
art. 32 ust. 4 of the Act of 17 December 1998 on pensions and allowances from the Social Insurance Fund
„w związku z wydanym na podstawie art. 32 ust.
Decree of the Council of Ministers of 7 February 1983 on the retirement age of employees working under special conditions or special characteristics
art. 3989 of the Code of Civil Procedure
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Dla spełnienia obowiązku określonego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 390 § 1 k.p.c
3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego powinno przybrać postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 k.p.c
Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I UK 337/13
Supreme Court quashes pension denial ruling, holding industry classification vital for special conditions work qualification.
I UK 381/07
Supreme Court quashes pension ruling for failure to verify specific job duties and industry classification. Dismissed
I UK 314/13
Supreme Court quashes pension award due to insufficient facts proving identical hazardous exposure in different industry sectors.
I UK 359/14
Supreme Court dismissed pension claim because specific job titles were missing from the official list of special conditions work. The court ruled that resort lists are binding for determining special work conditions. The applicant failed to prove his specific duties matched the listed positions. The decision emphasizes the strict requirement for exact job title matching in pension eligibility. The court rejected the argument that general descriptions cover the applicant's specific tasks. The ruling clarifies the evidentiary weight of official job lists in social security cases.
I UK 24/09
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2015 r., I UK 359/14, LEX nr 1771086, a także z dnia 16 czerwca 2009 r., I UK 24/09, LEX nr 518067).
V CSK 70/05
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to substantiate legal interpretation requirements under Civil Procedure Code.
II CSK 65/06
Supreme Court dismisses cassation appeal for failing to link arguments to statutory grounds for preliminary review under Civil Procedure Code.
III UK 141/12
Supreme Court dismisses appeal on early retirement rights due to failure to prove continuous full-time hazardous work.
III UK 174/10
Supreme Court annuls pension award for early retirement due to incorrect classification of sugar mill work as heavy construction machinery operation.
I UK 20/09

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 485/15 POSTANOWIENIE Dnia 6 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z wniosku K. C. ‎przeciwko Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. ‎o emeryturę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 września 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawca K.C. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 15 stycznia 2015 r.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 887) „w związku z wydanym na podstawie art. 32 ust. 4 tej ustawy” rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz.U.

Nr 8, poz. 43 ze zm.; dalej rozporządzenie z dnia 7 lutego 1983 r.), przez przyjęcie, że wnioskodawcy nie przysługuje prawo do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach, albowiem nie posiada udokumentowanych 15 lat pracy w szczególnych warunkach, a także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia Sąd drugiej instancji, polegający na przyjęciu, że okres pracy wykonywanej przez wnioskodawcę od 1 stycznia 1974 r. do 27 sierpnia 1983 r. oraz ponownie od 1 lipca 1984 r. do 30 czerwca 1992 r. w Przedsiębiorstwie Remontowo-Budowlanym Przemysłu Cementowego „P.” w O. w zawodzie „elektromontera” - a dokładnie montera na stacji prób, spawarek, silników elektrycznych - nie może być uznany za pracę w warunkach szczególnych, pomimo że „powołany w sprawie biegły wskazał Dział XIV pkt 25 i pkt 4 oraz Dział II pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia jako podstawę wykonywania przez wnioskodawcę pracy w szczególnych warunkach, a w konsekwencji pozostałe okresy nie dają łącznie wymaganego okresu 15 lat pracy w szczególnych warunkach”.Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Wskazał, że „prawidłowe zastosowanie art. 32 Ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze w ustalonym stanie faktycznym sprawy wymaga ponownego dokonania wykładni obowiązujących przepisów - czy pracownik zatrudniony w spornym okresie w zakładzie pracy w resorcie budownictwa na stanowisku elektryka pomiarowca w stacji prób, elektryka nawijacza i elektromechanika, a następnie na stanowisku montera na stacji prób spawarek i silników elektrycznych, czyli praca na tzw. stacji prób wykonywana na specjalnie wydzielonej hali, która nie była halą produkcyjną (w ruchu), muszą zostać wymienione wprost w konkretnym dziale gospodarki wykazu A, w którym praca jest wykonywana, by zostały one uznane za uprawniające do niższego wieku emerytalnego.Rozbieżność orzecznictwa sądowego i argumentacji najnowszego orzecznictwa Sądu Najwyższego w tej materii, zarysowana w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, wskazuje na istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, którego ostateczne rozstrzygnięcie pozwoli wyeliminować w przyszłości te rozbieżności i wątpliwości w orzecznictwie sądowym oraz ustalić prawo do emerytury wnioskodawcy.”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Należy wskazać, że podstawowym celem instytucji przedsądu jest rozważenie, czy w skardze kasacyjnej podniesiono okoliczności, których rozważenie przez Sąd Najwyższy będzie wkładem w rozwój prawa i zapewnienie jednolitości jego sądowej wykładni.

Tylko wtedy wykazany zostaje publicznoprawny charakter skargi kasacyjnej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147; oraz z 9 listopada 2005 r., V CSK 70/05). Wymaganie dotyczące przedstawienia okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ma umożliwić stronie wnoszącej skargę kasacyjną przekonanie Sądu Najwyższego o istnieniu przesłanek, na których opiera się wstępne badanie skargi pod kątem przyjęcia jej (dopuszczenia jej) do rozpoznania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06).

Dla spełnienia obowiązku określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest przedstawienie argumentacji przekonującej o potrzebie przyjęcia jej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy. Odnosząc się do przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego powinno przybrać postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu (normy) lub zespołu przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie – wątpliwości co do pewnego uregulowania prawnego (instytucji prawnej).

Z przedstawionego przez wnoszącego skargę istotnego zagadnienia prawnego musi jednak wynikać, jaki jest konkretny problem prawny, na czym polegają istotne wątpliwości (na przykład interpretacyjne). Sformułowane zagadnienie winno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 4 lutego 2000 r., sygn. akt II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147, z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883).

Biorąc to pod uwagę, należy zauważyć, że ustalenie rodzaju pracy i obowiązków skarżącego w kontekście pracy w warunkach szczególnych nie stanowi abstrakcyjnego zagadnienia, odnoszącego się do treści przepisu, ale jest przedmiotem ustaleń faktycznych.Gdy idzie z kolei o przesłankę wskazaną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., to zachodzi ona wtedy, gdy niejednolita wykładnia wskazanego przez skarżącego przepisu wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie bądź kiedy przepis ten nie doczekał się wykładni w kierunku wskazywanym przez skarżącego (por. postawienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK104/08, LEX nr 42436, z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, LEX nr 57231).

Konieczne jest zatem przedstawienie stosownego wywodu prawnego dotyczącego analizy orzeczeń, z których – zdaniem skarżącego – wynika rozbieżność w orzecznictwie wywołana niejednolitą wykładnią kwestionowanych przepisów. Wymagań tych skarżący nie spełnił, bowiem, po pierwsze, nie podjął nawet próby sformułowania zagadnienia prawnego, po drugie, nie wiadomo, jakiej kwestii ma dotyczyć rozbieżność w orzecznictwie sądów, skoro przywołane przez niego fragmenty wypowiedzi zawarte w wyrokach Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 29 września 2014 r., III AUa (…), Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2013 r., III UK 141/12 oraz Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 26 września 2012 r., III AUa (…) nie zawierają przeciwstawnych względem siebie poglądów.Należy także dodać, że na tle art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych Sąd Najwyższy wypowiadał się już co do znaczenia przyporządkowania danego rodzaju pracy do określonej branży.

Wskazywał, że wyodrębnienie prac kwalifikujących do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym ma charakter stanowiskowo-branżowy. Usystematyzowanie prac o znacznej szkodliwości i uciążliwości w oddzielnych działach oraz przypisanie poszczególnych stanowisk pracy gałęzi gospodarki nie jest przypadkowe, gdyż należy przyjąć, że konkretne stanowisko narażone jest na ekspozycję na czynniki szkodliwe w stopniu mniejszym lub większym w zależności od tego, w którym dziale przemysłu jest umiejscowione. Konieczny jest bezpośredni związek wykonywanej pracy z procesem technologicznym właściwym dla danego działu gospodarki.

Oznacza to, że przynależność pracodawcy do określonej gałęzi przemysłu ma znaczenie istotne i nie można dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia, wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały przypisane w tym akcie prawnym (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2011 r., III UK 174/10, LEX nr 901652; z dnia 3 czerwca 2008 r., I UK 381/07, LEX nr 494112; z dnia 16 czerwca 2009 r., I UK 20/09, LEX nr 515698 i I UK 24/09, LEX nr 518067; z dnia 1 czerwca 2010 r., II UK 21/10, LEX nr 619638, z dnia 19 maja 2011 r., III UK 174/10, LEX nr 901652).

Co do zasady więc przyporządkowanie danego rodzaju pracy do określonej branży ma istotne znaczenie dla jej kwalifikacji jako pracy w szczególnych warunkach. Sąd Najwyższy uznaje jednakże zgodnie, że zasada ta nie ma charakteru absolutnego i w szczególnych okolicznościach sprawy można od niej odstąpić. Może się bowiem zdarzyć, że zakład pracy podległy określonemu ministrowi wykonuje także zadania całkowicie odpowiadające innemu działowi gospodarki, leżącemu w sferze zainteresowania innego ministra (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2014 r., I UK 337/13 LEX nr 1458817; z dnia 2 czerwca 2008 r., I UK 381/07, LEX nr 494112; dnia 25 marca 2014 r., I UK 337/13, LEX nr 1458817; z dnia 6 lutego 2014 r., I UK 314/13, OSNP 2015 nr 5, poz. 66), a co za tym idzie, szkodliwość danego rodzaju pracy jest porównywalna do szkodliwości pracy przyporządkowanej innej branży.

Decydujące w tym przypadku znaczenie ma to, czy pracownik w ramach swoich obowiązków stale i w pełnym wymiarze czasu pracy narażony był na działanie tych samych czynników, na które narażeni byli pracownicy innego działu przemysłu, w ramach którego to działu takie same prace zaliczane są do pracy w szczególnych warunkach. Dalej idąc, Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie wskazał już, że za prace w szczególnych warunkach w energetyce mogą być uznane tylko takie prace, które są realizowane w przedsiębiorstwie działającym w ramach tej gałęzi przemysłu (branży) i które polegają na montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych, ściśle związanej z wytwarzaniem i przesyłaniem energii elektrycznej i cieplnej.

Chodzi przy tym o kwalifikowany charakter tych prac wynikający właśnie z wykonywania ich w obrębie „systemu energetycznego”, w skład którego wchodzą zakłady wytwarzające (przetwarzające) energię elektryczną i cieplną oraz przesyłające (dostarczające) tę energię do odbiorców. Nie jest uzasadnione zaliczanie do prac szkodliwych w „energetyce” wszystkich prac związanych z montowaniem oraz eksploatacją wszelkich instalacji i urządzeń elektrycznych. Wówczas wykonywanie tak szeroko rozumianego rodzaju prac czyniłoby bezprzedmiotowymi granice pojęcia „energetyka” z działu II i przenosiłoby wcześniejsze uprawnienia emerytalne na różne roboty elektryczne nienależące do „energetyki”.

Wszak w samej „energetyce” nie chodzi o wszelkie roboty elektryczne, lecz tylko o wskazane w dziale II prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych. Prace wymienione w dziale II Wykazu A (stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r.) powinny być wykonywane przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej, analogicznie jak to ma miejsce w przypadku prac określonych w dziale XIV pod poz. 25, obejmujących bieżącą konserwację agregatów i urządzeń oraz prace budowlano-montażowe i budowlano-remontowe na oddziałach będących w ruchu (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2015 r., I UK 359/14, LEX nr 1771086, a także z dnia 16 czerwca 2009 r., I UK 24/09, LEX nr 518067).

Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.