Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 479/03 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation for lack of obvious legal violation despite burden of proof claims.

Numero d'incarto II UK 479/03
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a worker against the Social Insurance Institution regarding work-related disability pension. The appellant argued that the lower court improperly shifted the burden of proof regarding the causal link between the accident and the illness, violating substantive and procedural law. The court rejected this claim because the alleged violation was not an obvious legal error visible without deep analysis, and the appellate court had conducted supplementary evidence proceedings within the bounds of free evidence evaluation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 k.p.c.; Art. 3937 § 1 k.p.c.: A cassation appeal based on an 'obvious violation of law' is inadmissible unless the error is immediately apparent without requiring in-depth legal analysis or interpretation.

Parole chiave

Generato dall'IA
obvious violation of law burden of proof work-related accident cassation procedure free evaluation of evidence social insurance disability pension

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 393 k.p.c.
rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c. i art.
Art. 3937 § 1 k.p.c.
rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c. i art. 3937 § 1 k.p.c.
art. 6 k.c
materialnego, to jest art. 6 k.c.
art. 233 § 1 k.p.c
skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego, to jest art. 233 § 1 k.p.c., art.
art. 286 k.p.c
art. 328 § 2 k.p.c
i art. 328 § 2 k.p.c., polegające na zaniechaniu wszechstronnego
art. 393 k.p.c
rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c.
art. 3937 § 1 k.p.c
rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c. i art. 3937 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 72/02
Supreme Court allows cassation when applicant claims obvious legal violation or procedural invalidity under Art. 393-3 § 1 pkt 3 k.p.c.
I PKN 15/01
Supreme Court dismissed cassation as inadmissible due to lack of obvious legal error under Polish Labor Code.
C III 76/34
czerwca 1934 r., C III 76/34, Zb.
C II 1532
może ulegać żadnej wątpliwości (orzeczenie z 25 września 1934 r., C II 1532, Zb.
II CZ 3/63
r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963 r., z.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 479/03

POSTANOWIENIE

Dnia 4 maja 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z wniosku W. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 4 maja 2004 r.,

na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 21 sierpnia 2003 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w sprawie W. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o rentę z tytułu niezdolności do

pracy w związku z wypadkiem przy pracy, wyrokiem z 21 sierpnia 2003 r. oddalił

apelację wnioskodawcy.

W kasacji wnioskodawca zarzucił powyższemu wyrokowi naruszenie prawa

materialnego, to jest art. 6 k.c. poprzez niezasadne przerzucenie ciężaru dowodu

na ubezpieczonego w zakresie udowodnienia związku pomiędzy wypadkiem przy

pracy a schorzeniem ujawnionym u ubezpieczonego, w sytuacji, gdy ciężar dowodu

w tym zakresie spoczywał na Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Ponadto

skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego, to jest art. 233 § 1 k.p.c., art.

286 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c., polegające na zaniechaniu wszechstronnego

rozważenia ujawnionego materiału dowodowego oraz błąd w ustaleniach

faktycznych. W związku z tymi zarzutami wnioskodawca wniósł o zmianę

zaskarżonego wyroku i uwzględnienie w całości złożonego przez siebie odwołania

oraz zasądzenie od pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm

przewidzianych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu. Wniosek o rozpoznanie

kasacji jej Autor uzasadnił tym, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza

prawo.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania skarżący

wskazał to, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo. Nie wskazał on

jednak, jakie przepisy prawa zostały oczywiście naruszone.

Oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcia

tylko wówczas, gdy jest widoczne na pierwszy rzut oka, bez potrzeby zagłębiania

się w sprawę (uchwała Połączonych Izb – Izby Administracyjnej, Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP

72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92), gdy jest to widoczna bez pogłębionej analizy

sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie

przyjętymi regułami interpretacji (postanowienie Sądu Najwyższego z 26 lutego

2001 r., I PKN 15/01, OSNAP 2002, nr 20, poz. 494), gdy jest z góry widoczne dla

każdego prawnika bez potrzeby głębszej analizy prawniczej (orzeczenie z 8

czerwca 1934 r., C III 76/34, Zb. Urz. 1935, poz. 15), gdy jest zupełnie pewne i nie

może ulegać żadnej wątpliwości (orzeczenie z 25 września 1934 r., C II 1532, Zb.

Urz. 1935, poz. 98); gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i

niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa (orzeczenie z 30 stycznia 1963

r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963 r., z. 11, poz. 286).

Nie można w szczególności przyjąć, że tak rozumiane naruszenie prawa przez

zaskarżony wyrok dotyczyło art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny, z uwagi na

wątpliwości co do ustaleń sądu pierwszej instancji, przeprowadził uzupełniające

postępowanie dowodowe, w tym powołał nowego biegłego, i na tej podstawie

wyprowadził wnioski, które nie mogą być uznane za wychodzące poza granice

swobodnej oceny dowodów. Z tego też względu nie można przyjąć, że Sąd

Apelacyjny przerzucił na wnioskodawcę ciężar dowodu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia kasacji do

rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c. i art. 3937 § 1 k.p.c.