Supreme Court dismissed pension appeal citing procedural errors and lack of legal issues requiring interpretation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal against the Social Insurance Institution's denial of early retirement rights. The applicant argued that the appellate court incorrectly interpreted employment conditions and failed to properly evaluate witness testimony regarding heavy truck driving. The court rejected the appeal because the grounds cited were procedural complaints and evidentiary criticisms rather than substantive legal questions requiring interpretation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; The Supreme Court may not accept a cassation appeal based solely on the applicant's assertion that the lower court's evaluation of evidence was obviously incorrect or that the law was obviously applied wrongly.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 471/15 POSTANOWIENIE Dnia 23 sierpnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku F. C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.o prawo do emerytury,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 sierpnia 2016 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2015 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację F. C. od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 maja 2014 r. oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w S. w przedmiocie odmowy prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, wskazując, że na dzień 1 stycznia 1999 r. nie wykazał wymaganego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach, lecz tylko 12 lat, 11 miesięcy i 20 dni.Sąd drugiej instancji uznał za niezasadne zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 233 § 1 k.p.c. w związku z odmową dania wiary zeznaniom świadków mającym potwierdzić, że w okresie od dnia 21 maja 1975 r. do dnia 31 sierpnia 1978 r. skarżący pracował w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony i uznaniu za nieudowodnione stwierdzenia, że skarżący złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w którym został zagubiony, dokument świadczący o zatrudnieniu w tym okresie w szczególnych warunkach.
Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 32 w związku z art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) i niezasadne stwierdzenie niespełnienia przesłanki nabycia prawa do emerytury oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.
Nr 8, poz.
43) w związku z art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach przez błędną wykładnię i wadliwą kwalifikację prawną prac wykonywanych w spornym okresie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że nie wykonywał pracy kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnymi ciężarze całkowitymi powyżej 3,5 tony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Skarżący zarzucił również naruszeniu przepisów postępowania - art. 245, 253 i art. 473 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. - przez błędne przypisanie szczególnego znaczenia dowodowego dokumentom o powierzeniu sprzętu, a pominięcie spójnych i logicznych zeznań świadków, oraz naruszenie art. 382 k.p.c. przez błędne zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w instancji odwoławczej.Wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania „wobec istnienia podstaw do jej rozpoznania, o których mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c.”.
Wskazał, że na tle sprawy istnieje potrzeba wykładni przepisów, które stały się podstawą zaskarżonego wyroku, „albowiem w ocenie ubezpieczonego, Sąd drugiej instancji dokonał zbyt rygorystycznego rozumienia pojęcia pracy wykonywanej stale i w pełnym wymiarze użytego w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r., a także w sposób nieuprawniony przypisał szczególną moc dowodową dokumentom prywatnym wystawionym przez pracodawcę”. Podniósł, że skarga jest także oczywiście uzasadniona, „gdyż w toku postępowania przez Sądem drugiej instancji doszło do rażącego naruszenia art. 245, 253 i art. 473 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., art. 382 k.p.c., w szczególności przez ograniczenie prawa skarżącego do sądu i rzetelnego i sprawiedliwego procesu gwarantowanego w art. 45 Konstytucji RP, gdyż został pozbawiony powoływania środków dowodowych, które wykażą jego stanowisko, że pracował jako kierowca samochodów ciężarowych w ciężkich warunkach”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania albo gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Powołanie się na oczywistą zasadność skargi, czyli na naruszenie prawa o charakterze kwalifikowanym, wymaga odrębnego od uzasadnienia podstaw kasacyjnych wykazania, że wadliwe zastosowanie przepisu doprowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Co do zasady nie odpowiada temu odwoływanie się w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumentów sprowadzonych do zarzutów ujętych w podstawach skargi, te bowiem nie są badane w ramach przedsądu, w którym ocenie podlegają tylko przyczyny kasacyjne przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c.Uzasadnienie przyczyn kasacyjnych skupione na krytyce oceny dowodów i nawiązaniu do wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej kontrowersji dotyczących dokonanych ustaleń jest natomiast niedopuszczalne (art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).