Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue exists requiring interpretation of social insurance law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court ruling that denied the applicant's claim to social insurance coverage. The applicant argued that the literal interpretation of Article 9(1) of the Social Insurance System Act was incorrect and required Supreme Court interpretation. The court found no genuine legal issue or conflicting case law, noting that the literal interpretation was already established and correct.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal for consideration if the request is based solely on the need for interpretation of legal provisions without serious doubts or conflicting case law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 454/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 lipca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku T. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Warszawiez udziałem zainteresowanych: A. D. i R. W. o podleganie ubezpieczeniom społecznym,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 lipca 2016 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawiez dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt III AUa 2020/13, odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r., III AUa 2020/13, Sąd Apelacyjny w Warszawie, w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Warszawie, o podleganie ubezpieczeniom społecznym, przy udziale zainteresowanych A. D. i R. W., oddalił apelację wnioskodawcy T. K. od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, którym oddalono jego odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 14 lutego 2012 r. stwierdzającej, że wnioskodawca w okresie od dnia 11 października 2009 r. do dnia 14 lutego 2012 r. - jako osoba prowadząca działalność gospodarczą - podlega obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2016 r., poz. 963).Od powyższego wyroku pełnomocnik wnioskodawcy wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 9 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono potrzebą wykładni art. 9 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie ma uzasadnienia.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3) zachodzi nieważność postępowania lub4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W sytuacji gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest potrzeba wykładni przepisów prawa, konieczne jest określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10).
Wypada również dodać, że podobnie jak w przypadku gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest występujące w sprawie zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego lub wykładni przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, brak nadto okoliczności uzasadniających zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP – wkładka z 2003 r. nr 13, poz. 5).
Tymczasem wskazana we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania potrzeba wykładni 9 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, jest pozorna i zmierza jedynie do innego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż zastosowana przez Sądy obu instancji literalna wykładnia powyższego przepisu jest prawidłowa i nie budzi wątpliwości. Wywody uzasadnienia skargi kasacyjnej, odnoszące się do zbiegu różnych tytułów ubezpieczeń społecznych, nie wskazują na potrzebę wykładni wskazanego przepisu, stwierdzając w konkluzji, ze przyjęte rozwiązania „są nieczytelne i w dużym stopniu zdominowane względami finansowymi Funduszu Ubezpieczeń Społecznych”, zaś „kontrowersje społeczne budzi kwestia art. 9 ust. 4c ustawy systemowej (…)”.
W sprawie bezsporne jest, ze najwcześniejszym tytułem ubezpieczeniowym wnioskodawcy jest prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 9 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych osoba prowadząca działalność gospodarczą, jednocześnie wykonując umowę zlecenia podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu tej działalności, jeżeli podstawa wymiaru składek z tytułu umowy zlecenia jest niższa od najniższej podstawy wymiaru składek dla osób prowadzących pozarolniczą działalność.
Z tych względów, nie znajdując podstaw do przyjęcia skargi do rozpoznania, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.