Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 438/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses social security appeal claiming clear reasonableness for rent suspension due to occupational disease.

Numero d'incarto II UK 438/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an insured person against a social security office decision suspending occupational disease disability pension. The insured argued that the lower courts incorrectly applied Article 114 of the Social Security Act, claiming the suspension lacked factual basis and violated constitutional trust principles. The court rejected this, ruling that the clear reasonableness of the appeal was not established as the lower courts correctly found the insured was not permanently or periodically unable to work based on expert opinions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: The clear reasonableness of a cassation appeal requires an obvious violation of substantive law without deeper analysis, which was not met here as the suspension of benefits was legally justified by the insured's lack of disability.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security benefits occupational disease clear reasonableness cassation appeal disability pension substantive law violation expert opinion

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U.
Art. 2 i 5 Konstytucji RP
1440 ze zm.), przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 2 i 5 Konstytucji RP przez naruszenie zasady zaufania obywateli wobec państwa oraz zasady demokratycznego państwa prawnego.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Ubocznie godzi się zauważyć, że Sądy obu instancji na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustaliły, że skarżący obecnie nie jest osobą niezdolną do pracy w związku z chorobą zawodową.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Ubocznie godzi się zauważyć, że Sądy obu instancji na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustaliły, że skarżący obecnie nie jest osobą niezdolną do pracy w związku z chorobą zawodową.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Ubocznie godzi się zauważyć, że Sądy obu instancji na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustaliły, że skarżący obecnie nie jest osobą niezdolną do pracy w związku z chorobą zawodową.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Ubocznie godzi się zauważyć, że Sądy obu instancji na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustaliły, że skarżący obecnie nie jest osobą niezdolną do pracy w związku z chorobą zawodową.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Ubocznie godzi się zauważyć, że Sądy obu instancji na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustaliły, że skarżący obecnie nie jest osobą niezdolną do pracy w związku z chorobą zawodową.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 438/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Frańczak w sprawie z wniosku K. L. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. ‎o przywrócenie prawa do renty w związku z chorobą zawodową,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 czerwca 2015 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu‎z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt III AUa 1700/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 maja 2014 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu oddalił apelację K. L. od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 28 czerwca 2013 r., którym oddalono odwołanie ubezpieczonego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddziału w Z. z dnia 29 listopada 2011 r., wstrzymującej wypłatę renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową. W wyrokach sądów meriti przyjęto, że ubezpieczony nie jest trwale lub okresowo niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową, co potwierdziły dwa zespoły powołanych w sprawie biegłych, a organ rentowy prawidłowo dokonał zmiany z urzędu swojej decyzji przyznającej ubezpieczonemu prawo do renty na stałe, gdyż nie miała ona oparcia w orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS, który stwierdził jedynie okresową niezdolność do pracy ubezpieczonego.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł ubezpieczony, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Poznaniu, ewentualnie o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

Skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.), przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 2 i 5 Konstytucji RP przez naruszenie zasady zaufania obywateli wobec państwa oraz zasady demokratycznego państwa prawnego. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został uzasadniony jej oczywistą zasadnością, która polega w ocenie skarżącego na zastosowaniu przy wyrokowaniu art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.), mimo że w niniejszej sprawie nie zaszły przesłanki do jego zastosowania. W ocenie skarżącego można wręcz stwierdzić, że doszło do obejścia prawa przez jego zastosowanie w miejsce uchylonego art. 114 ust. 1a powyższej ustawy. Skarżący stwierdził, że nie zaistniała żadna nadzwyczajna okoliczność umożliwiająca wydanie decyzji wstrzymującej wypłatę renty, a za takową przyczynę nie można uznać błędu urzędnika, wskutek którego została przyznana renta, gdyż ubezpieczony nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji z tym związanych.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Odnosząc się natomiast do przywołanej w rozpoznawanej skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że w judykaturze przyjmuje się, iż oczywista zasadność skargi, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że doszło do kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2013 r., III SK 19/13, LEX nr 1402642 oraz z dnia 3 grudnia 2014 r., III PK 75/14, LEX nr 1621619), a przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, LEX nr 560577 oraz z dnia 20 marca 2014 r., I CSK 18/14, LEX nr 1522063).

Skarżący jest w tym zakresie zobowiązany do sformułowania w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania odpowiednich wywodów potwierdzających tę okoliczność, a należy pamiętać, że o oczywistości naruszenia prawa możemy mówić jedynie, gdy w rozpoznawanej sprawie doszło do sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2013 r., III SK 43/12, LEX nr 1331343).Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2013 r. (III UK 145/12, LEX nr 1408199) funkcją ponownego ustalenia prawa do świadczeń emerytalno-rentowych w trybie przepisu art. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jest stworzenie gwarancji wydania decyzji rentowych zgodnych z ukształtowaną ex lege sytuacją prawną zainteresowanych.

Zgodnie z powołanym przepisem „ujawnienie okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji” obok „przedłożenia nowych dowodów”, stanowi przesłankę ponownego ustalenia prawa do świadczeń emerytalno-rentowych lub ich wysokości. Zdaniem Sądu Najwyższego analiza przepisów prawa ubezpieczeń społecznych prowadzi do wniosku, że użyty w powyższym przepisie zwrot „okoliczności” występuje w dwóch znaczeniach, w znaczeniu okoliczności faktycznych oraz okoliczności sprawy, które mogą zostać ustalone następczo w kolejnym postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez organ rentowy w sprawie, co może dotyczyć także wcześniejszych uchybień organu rentowego, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Dopuszczalne jest bowiem ponowne ustalenie prawa do świadczenia również na niekorzyść ubezpieczonego, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji okaże się, że nie miał on prawa do świadczenia z uwagi na niespełnienie wymaganych do tego warunków (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2013 r., III UK 162/12, LEX nr 1455746). Ubocznie godzi się zauważyć, że Sądy obu instancji na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustaliły, że skarżący obecnie nie jest osobą niezdolną do pracy w związku z chorobą zawodową.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.