Supreme Court dismisses social security appeal citing procedural errors and lack of legal issues for cassation review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a claimant against a social security office decision denying work disability pension. The claimant argued that the appellate court improperly relied solely on expert opinions while ignoring extensive medical documentation from 2000 to 2012, violating procedural rules regarding evidence and fact-finding. The court determined that the appeal did not raise significant legal questions or require interpretation of laws, as the lower courts' evaluation of evidence falls outside the scope of cassation review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists, legal interpretation is needed, or the appeal is obviously justified; otherwise, the appeal is rejected.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 428/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku A. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Wałbrzychu o rentę z tytułu niezdolności do pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 czerwca 2016 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiuz dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt III AUa 1093/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu oddalił apelację A. S. od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Świdnicy z dnia 23 kwietnia 2014 r., oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 6 sierpnia 1999 r. Uznał prezentowane przez ubezpieczoną przekonanie o złym stanie zdrowia, w szczególności po przebyciu kolejnego zdarzenia w 2012 r., za subiektywne i niedające dostatecznej podstawy do podważenia wiarygodności opinii biegłych.
Podzielając tę opinię, oddalił apelację.Skarga kasacyjna ubezpieczonej została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania - art. 382 k.p.c. przez uznanie za jedyny miarodajny dowód opinii biegłych chirurga ortopedy i neurologa sporządzonej z pominięciem dowodu z dokumentacji medycznej prowadzonej od 2000 do 2012 r. oraz nieuzupełnienie postępowania dowodowego w tym zakresie i wydanie wyroku wyłącznie na podstawie materiału zebranego przed Sądem pierwszej instancji; art. 217 § 2 w związku z art. 391 i art. 382 k.p.c. przez pominięcie zgłoszonych w postępowaniu apelacyjnym dowodów z dokumentacji medycznej, orzeczeń lekarza Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczących ustalenia uszczerbku na zdrowiu i zaświadczenia o stanie zdrowia z dnia 22 marca 2013 r.; art. 378 § 1 w związku z art. 328 § 2 i art. 391 k.p.c. przez nierozpoznanie istoty sprawy oraz pominięcie wniosków oraz niektórych zarzutów apelacji.Skarżąca zarzuciła również naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2015 r., poz. 1242 ze sprost.) w związku z art. 12 i 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.) przez ich niewłaściwe zastosowanie przy dokonywaniu oceny, czy w związku z wypadkiem przy pracy zachowana została jej zdolność do pracy zarobkowej zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Naruszenie tych przepisów uznała za wynik wadliwie ustalonego stanu faktycznego.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca wskazała, że jest ona w sposób oczywisty uzasadniona, a charakter naruszenia przepisów postępowania można określić mianem „rażącego”, co przede wszystkim dotyczy art. 382 oraz art. 217 § 2 w związku z art. 391, w związku z art. 382 k.p.c., art. 217 § 2 w związku z art. 391 w związku z art. 382 i 217 § 2 k.p.c. W zakresie naruszenia art. 378 § 1 w związku z art. 328 § 2, w związku z art. 391 k.p.c. zaznaczyła, że Sąd pominął też w znacznej części wnioski apelacji oraz niektóre jej zarzuty, nie odnosząc się do nich w uzasadnieniu, albo odnosząc się w sposób lakoniczny.
Jednocześnie przyjęcie przez Sąd Apelacyjny za własne ustaleń faktycznych Sądu okręgowego nastąpiło bez szczegółowego uzasadnienia, co spowodowało, że nie można w sposób dostateczny ustalić wszystkich motywów, jakimi kierował się Sąd oddalając apelację. Ponadto, jak wywodziła, skarga jest oczywiście uzasadniona, także z tego względu, że nastąpiło naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, który ma zastosowanie w niniejszej sprawie przez art. 49a ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków w pracy i chorób zawodowych, w związku z art. 12 i 13 „ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych pracy i chorób zawodowych” przez jego niewłaściwe zastosowanie.
Sąd odwoławczy bowiem zastosował wskazane przepisy do wadliwie ustalonego stanu faktycznego, a w rezultacie jego ocena w zakresie spełnienia warunków uzyskania renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy nie może zostać uznana za miarodajną.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W ramach przedsądu ocenie w tym zakresie podlegają tylko przyczyny kasacyjne przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c. Nie są badane podstawy skargi określone w art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., więc jest wymagane samodzielne i odrębne uzasadnienie wniosku (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Przytaczanie w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumentów sprowadzających się do powtórzenia zarzutów ujętych w podstawach skargi jest wadliwe i nie świadczy o jej oczywistej zasadności, a w konsekwencji nie może być skuteczne. Niezależnie od tego, argumenty ujęte w podstawach skargi, jak i wykazanie, że jest oczywiście uzasadniona, odnoszą się do oceny dowodów, która nie stanowi przedmiotu kontroli kasacyjnej (por. art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.).Uwzględniając to, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).