Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 427/03 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation against work accident recognition where exhaustion was deemed an external cause.

Numero d'incarto II UK 427/03
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the employer against a lower court's finding that the employee's heart attack constituted a work accident. The employee, working as a driver, suffered a heart attack after performing strenuous tasks under extreme heat and fatigue, which the lower courts identified as external contributing factors. The Supreme Court ruled that such physical exhaustion resulting from work conditions qualifies as an external cause under the Work Accident Act, making the lower court's material law application correct and the appeal baseless.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych; exhaustion resulting from work conditions constitutes an external cause qualifying a heart attack as a work accident.

Parole chiave

Generato dall'IA
work accident recognition heart attack classification external cause requirement work-related exhaustion cassation dismissal social security benefits labor law interpretation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 6 ust. 1 of the Act of 12 June 1975 on benefits in respect of work accidents and occupational diseases
jest wypadkiem przy pracy w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 12
Art. 393 § 12 of the Code of Civil Procedure
Mając to na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 393 12
art. 233 § 1 k.p.c
naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., wywodząc, że schorzenie kardiologiczne może być

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UKN 609/98
sierpnia 1999 r., III RN 32/99; z dnia 23 kwietnia 1999 r., II UKN 609/98; z dnia 5
II UKN 380/98
II UKN 476/98
I PKN 674/98
maja 1999 r., I PKN 674/98 i z dnia 6 maja 1999 r., I PKN 170/99, wyrok z dnia 21
I PKN 170/99
maja 1999 r., I PKN 674/98 i z dnia 6 maja 1999 r., I PKN 170/99, wyrok z dnia 21
I PKN 58/97
Supreme Court dismissed cassation as facts are binding without procedural violation allegations.
I PKN 71/96
Supreme Court dismissed appeal, ruling evidence requests in cassation to change facts are inadmissible delays.
III RN 32/99
sierpnia 1999 r., III RN 32/99; z dnia 23 kwietnia 1999 r., II UKN 609/98; z dnia 5

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 427/03

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 sierpnia 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Maria Tyszel

SSN Andrzej Wasilewski

Protokolant Wanda Cabaj

w sprawie z powództwa F. P.

przeciwko Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Usługowemu "W." Spółce z ograniczoną

odpowiedzialnością w P.

o sprostowanie protokołu powypadkowego,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 11 sierpnia 2004 r.,

kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K.

z dnia 15 kwietnia 2003 r., sygn. akt IX Pa …/02,

oddala kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2002 r. Sąd Rejonowy w P. uwzględnił

powództwo

F.

P. przeciwko

pozwanemu

Przedsiębiorstwu

Produkcyjno-

Handlowemu „W.” w P., przyjmując, że zawał serca któremu uległ powód w dniu 30

kwietnia 1999 r. jest wypadkiem przy pracy w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 12

czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych (Dz.U. z 1983 r. nr 30 poz. 144 r. ze zm.). Sąd pierwszej instancji

ustalił, że powód F. P. pracował u strony pozwanej jako kierowca od dnia 1 lipca

1991 r. w pełnym wymiarze czasu pracy. W dniu 30 kwietnia 1999 roku rozpoczął

pracę około godziny 530 od wymiany paska klinowego w samochodzie ciężarowym

marki "Liaz". Około godziny 800 wyjechał tym samochodem z przyczepą do K. po

pustaki. Przed wyjazdem z P. wstąpił do domu, żeby się przebrać. Do K. przyjechał

około godziny 1030. Tam dokonano załadunku pustaków, przy czym zadaniem

powoda w trakcie tej czynności było otwarcie i zamknięcie burt samochodu i

zabezpieczenie ładunku pasami bezwładnościowymi. Po zakończeniu załadunku

pustaków powód wyjechał w kierunku P. Po przejechaniu około 1 km źle się poczuł,

w związku z czym zatrzymał samochód i wysiadł z szoferki, żeby odpocząć.

Ponieważ dalej czuł się źle wezwał przez telefon komórkowy Pogotowie

Ratunkowe, po czym stracił przytomność. Odzyskał ją w szpitalu, gdzie został

przywieziony przez Pogotowie Ratunkowe. Na Oddziale Intensywnej Terapii

Szpitala Specjalistycznego w K. przebywał do dnia 14 maja 1999 roku z powodu

rozpoznania pełnościennego zawału serca ściany przednio-bocznej. W dniu

wypadku powód, przy wymianie paska klinowego pozostawał w wymuszonej

pozycji, leżąc pod samochodem z rękami wniesionymi do góry. W chwili wypadku

temperatura powietrza wynosiła około 25-28°C. W przeddzień wypadku tj. w dniu

29 kwietnia 1999 r. podczas jazdy do K. powód wymieniał prawe tylne koło w

samochodzie. W trakcie tej czynności musiał podlewarować załadowane auto,

odkręcić śruby mocujące felgę, zdemontować oponę i dętkę, zamontować oponę,

napompować, przymocować koła, opuścić pojazd.

W okresie poprzedzającym wypadek, w kwietniu 1999 r. powód często

pracował w przedłużonym dziennym wymiarze czasu pracy, często po 14 godzin.

W dniu poprzedzającym wypadek oraz w dniu wypadku czuł się słabo, był

zmęczony.

Ustalenia te Sąd oparł na dokumentacji wypadkowej, historii choroby

powoda, aktach osobowych powoda, zeznaniach słuchanych w sprawie świadków,

kartach drogowych powoda, opinii biegłego sądowego z zakresu BHP, lekarza

kardiologa oraz opinii Zakładu Medycyny Sądowej w K., które potwierdzały

zeznania powoda, że w okresie poprzedzającym zdarzenie, jak i w dniu zdarzenia,

wykonywał pracę w warunkach znacznego wydatku energetycznego (praca ciężka),

a warunki pracy związane z pracą w nadgodzinach przekraczających dopuszczalne

limity, niewykorzystanie urlopów wypoczynkowych, panująca krytycznego dnia

wysoka temperatura powietrza mogły być czynnikami niekorzystnymi pośrednio

przyczyniającymi się do ujawnienia się choroby samoistnej.

W apelacji strona pozwana zarzuciła sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z

treścią zebranego materiału dowodowego przez jego wybiórcze potraktowanie i

naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., wywodząc, że schorzenie kardiologiczne może być

uznane za wypadek przy pracy tylko wówczas, gdy jego przyczyna zewnętrzna

pozostawała w niebudzącym wątpliwości związku z wykonywaniem obowiązków

pracowniczych, co ma miejsce jedynie w sytuacjach oczywiście nadmiernego

wysiłku fizycznego albo głębokiego stresu. Skarżący twierdził, że nie można

przyjmować, iż zawał serca jest wypadkiem przy pracy, gdy nastąpi w trakcie

zwykłych czynności pracowniczych. Zwrócił także uwagę, że z opinii biegłych

lekarzy sądowych wynika, iż zawał serca, jakiego doznał powód nie nastąpił z

przyczyny

zewnętrznej.

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2002 r. oddalił apelację

pozwanego. Przyjmując za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji,

zwłaszcza co do silnego zmęczenia powoda i wykonywania pracy w wysokiej

temperaturze powietrza, przyjął za tym Sądem, że był to nadmierny wysiłek, który

pośrednio przyczynił się do ujawnienia choroby samoistnej i podzielił jego pogląd

prawny poparty orzeczeniami Sądu Najwyższego prezentującymi zapatrywanie, że

zewnętrzną przyczyną sprawczą wypadku przy pracy może być każdy czynnik

pochodzący spoza organizmu poszkodowanego zdolny w istniejących warunkach

wywołać szkodliwe skutki, w tym także pogorszyć stan zdrowia pracownika

dotkniętego już schorzeniem samoistnym. Zważył też, że ocena nadmierności

wysiłku fizycznego wymaga uwzględnienia możliwości fizycznych i psychicznych

pracownika w tym jego wieku i kondycji w dniu wypadku, która zależy także od

tego, czy pracownik przystąpił do pracy po okresie dłuższego odpoczynku, czy też

wykonywał ją przemęczony dotychczasową jej intensywnością i rozmiarem oraz

bez odpoczynku przez dłuższy czas (wyroki z dnia 30 czerwca 1999 r., II UKN

22/99, OSNAPUS 2000 nr 18, poz. 696, z dnia 18 sierpnia 1999 r., II UKN 87/99,

OSNAPUS 2000 nr 20, poz. 760 oraz z dnia 1 grudnia 2000 r., II UKN 107/00, PiZS

2001 nr 11, s. 41).

Pozwany wniósł kasację opartą na postawie naruszenie prawa materialnego,

art. 6 ustawy o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych,

polegającego na błędnej jego interpretacji. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku

w całości i oddalenie powództwa lub o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz

poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy sądowi

pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie wskazał, że Sąd

Okręgowy, orzekając na skutek apelacji strony pozwanej, analizując okoliczności

sprawy ustalił, że powód w dniu zdarzenia podlegał niekorzystnym czynnikom,

takim jak wysoka temperatura powietrza 25-28o C, przemęczenie spowodowane

wymianą paska klinowego oraz praca w godzinach nadliczbowych, które w ocenie

skarżącego nie były czynnikami sprawczymi oraz niezbędnymi dla wystąpienia

ostrej niedomogi wieńcowej i ostatecznie zawału.

Powód wniósł o oddalenie kasacji, twierdząc, że jego zdaniem nie zachodzi

zarzucane w kasacji naruszenie prawa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Pełnomocnik strony skarżącej wskazał jako podstawę kasacji jedynie

naruszenie prawa materialnego, a tym samym nie zakwestionował ustaleń

stanowiących faktyczną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym

wyroku. Ustalenia te należy wobec tego uznać za niewadliwe i wiążące Sąd

Najwyższy przy rozpoznaniu kasacji (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 6

sierpnia 1999 r., III RN 32/99; z dnia 23 kwietnia 1999 r., II UKN 609/98; z dnia 5

maja 1999 r., I PKN 674/98 i z dnia 6 maja 1999 r., I PKN 170/99, wyrok z dnia 21

marca 1997 r., I PKN 58/97, OSNAPUS 1997 r. nr 22, poz. 436, z dnia 13 lutego

1997 r., I PKN 71/96,OSNAPUS 1997 r. nr 19, poz. 377).

Według

ustaleń

faktycznych poczynionych przez sądy meriti powód, mężczyzna w wieku 55 lat,

wykonywał w dniu wypadu pracę przejawiając objawy bardzo silnego zmęczenia

wcześniejszymi czynnościami pracowniczymi. Przekroczenie limitów nadgodzin,

niewykorzystanie urlopu i wysoka temperatura powietrza, pośrednio przyczyniły się

do ujawnienia jego choroby samoistnej. Sądy uznały, że te okoliczności stanowiły

czynnik współsprawczy, były przyczyną zewnętrzną, a w konsekwencji uznały

zdarzenie opisane przez powoda za wypadek przy pracy.

W tym stanie rzeczy bezprzedmiotowe było odnoszenie się do cytowanych

zarówno przez sądy orzekające, jak i w kasacji orzeczeń Sądu Najwyższego, także

dlatego, że zarówno Sąd Apelacyjny, jak strona pozwana powołują się na pojęcie

przyczyny zewnętrznej wypadku w kontekście ugruntowanego w orzecznictwie

poglądu, że za zewnętrzną przyczynę wypadku przy pracy uznaje się każdy czynnik

zewnętrzny związany z pracą, który wywołał szkodliwe skutki, przy czym nie musi

to być przyczyna jedyna (por. wyr. Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1998 r , II

UKN 380/98, OSNAPUS 2000 nr 4 poz. 150). Sąd Najwyższy wprawdzie

dopuszczał taką kwalifikację jedynie w indywidualnych przypadkach i przy

niewątpliwym potwierdzeniu się w konkretnych stanach faktycznych wystąpienia

przesłanek ustawowych uznania zawałów serca za wypadki przy pracy, to jednak

nie można twierdzić, że Sąd Apelacyjny dokonał – w okolicznościach sprawy –

błędnej wykładni art. 6 ust. 1 ustawy o świadczeniach z tytułu wypadków przy

pracy, zgodnie z którym zawał serca, który wystąpił przy świadczeniu pracy, może

być kwalifikowany jako wypadek przy pracy wówczas, gdy był nagłym zdarzeniem

wywołanym przyczyną zewnętrzną, które nastąpiło w związku z pracą Z punktu

widzenia definicji wypadku przy pracy przemęczenie lub nadmierny wysiłek, które

doprowadziły

do

zawału,

oceniać

należy

w

kategoriach

bezpośrednio

współdziałającej przyczyny zewnętrznej. Są one bowiem bezpośrednim skutkiem

warunków wykonywania pracy, które zostały zakłócone w taki sposób, że same

stały się przyczyną zewnętrzną uszczerbku na zdrowiu, jakiego doznał pracownik.

Podniesienie więc w kasacji zarzutu naruszenia prawa materialnego, przy braku

zarzutów naruszenia prawa procesowego, czyni kasację bezzasadną w sytuacji,

gdy zastosowanie przepisu prawa materialnego było prawidłowe, wobec ustaleń

dokonanych przez Sąd (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 1999 r., II

UKN 476/98, OSNAPUS 2000 nr 8, poz. 316).

Mając to na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 393 12

k.p.c.).