Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 417/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed pension appeal, ruling special mining work does not override general 15-year special conditions requirement.

Numero d'incarto II UK 417/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a miner against the Social Insurance Institution's decision denying early retirement. The appellant argued that 25 years of service, including 13 years in underground mining, entitled him to early retirement under specific articles of the Social Insurance Act. The court held that while mining work allows for an earlier retirement age, it does not exempt the claimant from the mandatory 15-year special service period requirement. Consequently, the court found no legal ambiguity warranting Supreme Court review and rejected the appeal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 184 ust. 1, Art. 32 ust. 1, Art. 39 ust. 1, Art. 46 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; The requirement of 15 years of special work conditions for early retirement is mandatory and cannot be bypassed solely by the existence of 25 years of total service or the right to an earlier retirement age.

Parole chiave

Generato dall'IA
early retirement conditions special work requirements underground mining service Social Insurance Act cassation appeal dismissal 15 year service period pension eligibility

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Sąd Apelacyjny uznał, że wnioskodawca (górnik) wykazał staż ubezpieczeniowy w wymiarze 25 lat, ale jedynie 13 lat, 11 miesięcy i 12 dni zatrudnienia w warunkach szczególnych pod ziemią, a więc nie uzyskał prawa do dochodzonego świadczenia, stosownie do art. 184 w związku z art.
Art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
Art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
W ocenie Sądu, co prawda art. 39 ustawy o emeryturach i rentach z FUS pozwala na obniżenie wnioskodawcy wieku emerytalnego z tytułu wykonywania pracy górniczej pod ziemią, ale nie powoduje to wyłączenia art.
Art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
39, 27 pkt 1 i 2, oraz art. 46 ust.
§ 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze
Art. 98 k.p.c.
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c., uwzględniając taryfowe wynagrodzenie pełnomocnika strony pozwanej zgodnie z § 11 ust.
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
art. 3989 § 2 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 417/13 POSTANOWIENIE Dnia 8 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku B. B.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L.‎o emeryturę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 stycznia 2014 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt III AUa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz pozwanego organu rentowego kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 r., III AUa […], Sąd Apelacyjny w […] zmienił, na skutek apelacji strony pozwanej - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L., wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 12 października 2012 r. w sprawie o emeryturę i oddalił odwołanie wnioskodawcy B. B. od decyzji organu rentowego z dnia 20 kwietnia i 20 czerwca 2012 r., którymi odmówiono mu prawa do wcześniejszej emerytury wobec nieudokumentowania 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Sąd Apelacyjny uznał, że wnioskodawca (górnik) wykazał staż ubezpieczeniowy w wymiarze 25 lat, ale jedynie 13 lat, 11 miesięcy i 12 dni zatrudnienia w warunkach szczególnych pod ziemią, a więc nie uzyskał prawa do dochodzonego świadczenia, stosownie do art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 1440). W ocenie Sądu, co prawda art. 39 ustawy o emeryturach i rentach z FUS pozwala na obniżenie wnioskodawcy wieku emerytalnego z tytułu wykonywania pracy górniczej pod ziemią, ale nie powoduje to wyłączenia art. 32 ustawy, co do konieczności wykazania 15 lat pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze.Powyższy wyrok zaskarżył w całości skargą kasacyjną pełnomocnik wnioskodawcy i zarzucając naruszenie prawa materialnego - art. 39, 46 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przez błędną wykładnię, oraz art. 184 w związku z art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS przez niewłaściwe zastosowanie.

W ocenie pełnomocnika wnioskodawcy Sąd Apelacyjny niewłaściwie zastosował art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) przez przyjęcie, że ma ono zastosowanie do wnioskodawcy, podczas gdy (…) zgodnie z art. 39, 27 pkt 1 i 2, oraz art. 46 ust. 1 nabył on prawo do wcześniejszej emerytury z uwagi na udokumentowanie 25 lat pracy w tym 13 lat pracy górniczej.

Pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyznanie wnioskodawcy prawa do emerytury od dnia 1 kwietnia 2012 r.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono „niewłaściwą wykładnią przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej, a w szczególności art. 39 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 184 ustawy”.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu rentowego wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie oddalenie skargi kasacyjnej, wraz z orzeczeniem o kosztach zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wstępnie trzeba przypomnieć, że ograniczenia dopuszczalności wnoszenia skargi kasacyjnej wynikają z konstytucyjnej roli Sądu Najwyższego w systemie organów wymiaru sprawiedliwości. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.) rolą tego Sądu w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości pozostaje zapewnienie w ramach nadzoru zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i wojskowych przez rozpoznawanie kasacji oraz innych środków odwoławczych, podejmowanie uchwał rozstrzygających zagadnienia prawne i rozstrzyganie innych spraw określonych w ustawach.

Skarga kasacyjna nie jest więc (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia, gdy się weźmie nadto pod uwagę, że Konstytucja w art. 177 ust. 1 gwarantuje jedynie dwuinstancyjne postępowanie. Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c.Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:1)w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2)istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3)zachodzi nieważność postępowania lub4)skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu cytowanego przepisu uznaje się zagadnienie dotychczas niewyjaśnione i nierozwiązane w orzecznictwie, a więc cechujące się nowością i którego rozstrzygnięcie może sprzyjać rozwojowi prawa.

W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że powołanie się na tę okoliczność wymaga, obok sformułowania tego zagadnienia, także przytoczenia związanych z nim konkretnych przepisów prawnych, wskazania, dlaczego jest ono istotne oraz przedstawienia argumentacji wskazującej na rozbieżne oceny prawne (por. postanowienia: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11, z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, poz. 51, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, LEX nr 180841). W sytuacji gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest potrzeba wykładni przepisów prawa, konieczne jest określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10).

Wypada również dodać, że podobnie jak w przypadku gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest występujące w sprawie zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego lub wykładni przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, brak nadto okoliczności uzasadniających zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNAPiUS – wkładka z 2003 r., nr 13, poz. 5).Wskazana w skardze kasacyjnej potrzeba wykładni art. 39 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS w istocie sprowadza się do odmiennej niż uczynił to Sąd Apelacyjny, oceny prawnej ustalonego i niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy, zmierzając do odmiennego rozstrzygnięcia.

Tymczasem Sąd drugiej instancji prawidłowo zastosował do ustalonego stanu faktycznego art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, oraz § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze.W ocenie Sądu Najwyższego powyższa wykładnia nie budzi wątpliwości, a twierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, nie znajduje żadnego oparcia w obowiązujących przepisach.Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c., uwzględniając taryfowe wynagrodzenie pełnomocnika strony pozwanej zgodnie z § 11 ust. 2 oraz § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) - jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r. poz. 490.aw