Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 415/17 Generato dall'IA

Supreme Court overturns dismissal of pension claim, ruling employer-paid bonuses must be included in pension base if time-based bonus system existed.

Numero d'incarto II UK 415/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the appellate court's dismissal of the applicant's pension claim regarding the inclusion of bonuses in the pension base. The applicant worked in a time-based bonus system but lacked specific documents proving social security contributions were paid on those bonuses. The court found the lower courts' reasoning arbitrary because they ignored the applicant's consistent testimony and the existence of the bonus system without requiring proof of non-contribution.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS; Art. 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy; Premie wypłacane w ramach systemu czasowo-premiowego wchodzą do podstawy wymiaru świadczeń, chyba że istnieją dowody na to, że nie były podlegające oskładkowaniu.

Parole chiave

Generato dall'IA
pension base calculation time-based bonus system social security contributions employer-paid bonuses burden of proof pension entitlement labor remuneration premio salariale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS
za 1985, 1986, 1987, 1988, 1989 rok „14” i różne kwoty.Decyzją z 23 października 2014 roku, organ rentowy przy obliczeniu wysokości emerytury w części dotyczącej wyliczenia emerytury zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
Art. 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 20 czerwca 2001 r.
39815 § 1 k.p.c.O kosztach orzeczono na podstawie art. 108 § 2 w związku z art.
art. 328 § 2 k.p.c
orzekł, że odwołania wnioskodawcy, w zakresie przekraczającym roszczenia uwzględnione przez organ rentowy w decyzji z 24 lutego 2015 r., nie zasługiwały na uwzględnienie.Apelację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł wnioskodawca, zarzucając mu naruszenie art. 328 § 2 k.p.c.;
art. 39815 § 1 k.p.c
art. 39821 k.p.c
108 § 2 w związku z art. 39821 k.p.c.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 415/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik (przewodniczący)‎SSN Zbigniew Myszka‎SSN Krzysztof Rączka (sprawozdawca) w sprawie z wniosku A. M.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W.‎o wysokość kapitału początkowego i wysokość emerytury,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 18 grudnia 2018 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego […]‎z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt III AUa […], uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu […] oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 2 lutego 2017 r., sygn. akt III AUa […] Sąd Apelacyjny […] oddalił apelację wnioskodawcy A. M. od wyroku Sądu Okręgowego we W. z 16 marca 2016 r., sygn. akt VIII U […], którym Sąd pierwszej instancji umorzył postępowanie w zakresie żądania uwzględnionego decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. z 24 lutego 2015 r. i oddalił dalej idące odwołania wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. z 1 października 2014 r., w której organ rentowy ponownie ustalił A. M. wartość kapitału początkowego oraz od decyzji z 23 października 2014 r., w której Zakład z urzędu rozliczył zaliczkę emerytury od 26 września 2014 r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego i podjął wypłatę od 1 października 2014 r.W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

A. M. w okresie od 3 marca 1982 r. do 12 marca 1992 r. był pracownikiem Przedsiębiorstwa Przemysłu Mięsnego we W.. Wnioskodawca nie posiada wpisu w legitymacji ubezpieczeniowej odnośnie wysokości zarobków otrzymanych w okresie tego zatrudnienia. W okresie zatrudnienia były wypłacane nagrody z zysku (tzw. „13”, „14”) i procentowe premie.Z datą 10 kwietnia 2000 r. zakład archiwalny wystawił wnioskodawcy druk Rp-7 za lata 1982-1991. Z datą 25 maja 2000 r. zakład archiwalny wystawił kolejny druk Rp-7 obejmujący lata 1982-1992.

Różnica w wynagrodzeniach wpisanych w obu drukach dotyczyła 1982 r. Wynagrodzenie za 1982 r. było wyższe w Rp-7 z 25 maja 2000 r. Na kartotekach wynagrodzeń, oprócz kwot wynagrodzenia wpisanych w odpowiednich rubrykach, znajdują się dodatkowe adnotacje dotyczące prawdopodobnie dodatkowych wypłaconych kwot.Na karcie wynagrodzeń za 1982 r. wpisane są dwukrotnie „14”, raz „13” i różne liczby 59.541, 30.734, 90.275 ołówkiem i flamastrem. Podobnie na innych kartach np. za 1985, 1986, 1987, 1988, 1989 rok „14” i różne kwoty.Decyzją z 23 października 2014 roku, organ rentowy przy obliczeniu wysokości emerytury w części dotyczącej wyliczenia emerytury zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (jednolity tekst:

Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.) do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjął przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu ubezpieczenia od 1980 do 2013 r. Tak ustalony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 101.90%. Podstawa wymiaru obliczona przez pomnożenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru 101,90% przez kwotę bazową 3191,93 zł wyniosła 3252,58 zł. Przedmiotową decyzją, do ustalenia wysokości emerytury organ rentowy uwzględnił 40 lat i 21 dni okresów składkowych (tj. 480 miesięcy) i 6 miesięcy i 616 okresów nieskładkowych (tj. 6 miesięcy).

Ustalona wysokość emerytury wyniosła 2468,78 zł.Natomiast przy obliczeniu wysokości emerytury zgodnie z 26 ustawy emerytalno-rentowej organ rentowy uwzględnił:- kwotę składki zaewidencjonowaną na koncie z uwzględnieniem waloryzacji w wysokości 90242,76 zł,- kwotę zwaloryzowanego kapitału początkowego w wysokości 578017,60 zł,- średnie dalsze trwanie życia - 256,40 miesięcy.Tak wyliczona kwota emerytury wyniosła 2606,32 zł.Emerytura wyliczona w oparciu o przepis art. 183 ustawy emerytalno-rentowej wyniosła 2578,82 zł.Decyzją z 23 października 2014 r. o przeliczeniu emerytury organ rentowy z urzędu rozliczył zaliczkę emerytury od 26 września 2014 r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego i podjął wypłatę świadczenia od 1 października 2014 r.Decyzją z 1 października 2014 r. do ustalenia wartości kapitału początkowego organ rentowy przyjął:1. podstawę wymiaru kapitału początkowego w kwocie 1496,69 zł.

Podstawę wymiaru kapitału początkowego ustalono w wyniku pomnożenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru wynoszącego 122,59% przez kwotę bazową wynoszącą 1220,89 zł (122,59% x 1220,89 zł = 1 496,69 zł);2. okresy:a) składkowe wynoszące łącznie: 25 lat, 11 miesięcy i 15 dni (tj. 311 miesięcy)b) nieskładkowe wynoszące: 11 dni;3. współczynnik proporcjonalny do osiągniętego do 31 grudnia 1998 r. wieku oraz okresu składkowego i nieskładkowego, który wyniósł 77,67%;4. średnie dalsze trwanie życia wyrażone w miesiącach, które dla osób w wieku 62 lat wynosi 209 miesięcy (komunikat Prezesa GUS-u z 25 marca 1999 r. w sprawie tablicy średniego dal: trwania życia kobiet i mężczyzn - M.P. nr 12, poz. 173).Tak ustalony kapitał początkowy wyniósł 181414,09 zł.Decyzją z 24 lutego 2015 r. o przeliczeniu emerytury, przy ustaleniu wysokości świadczenia doliczono kwoty rekompensaty za lata:- 1982 r. w kwocie 15600 zł- 1983 r. w kwocie 18720 zł- 1984 r. w kwocie 18720 złŚwiadczenie przeliczono od 26 września 2014 r., tj. od daty nabycia uprawnień.Wyliczeń dokonano zaś z uwzględnieniem art. 53, art. 26 i art. 183 ustawy emerytalno-rentowej.W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy Sąd Okręgowy we W. orzekł, że odwołania wnioskodawcy, w zakresie przekraczającym roszczenia uwzględnione przez organ rentowy w decyzji z 24 lutego 2015 r., nie zasługiwały na uwzględnienie.Apelację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł wnioskodawca, zarzucając mu naruszenie art. 328 § 2 k.p.c.;

§ 3 ust. 1 i 2 oraz § 8 uchwały nr 33 Rady Ministrów z 25 marca 1983 r. (MP 1983 r. nr 15, poz.

85) oraz § 8 w zw. z § 3 ust. 1 i 2 ww. uchwały nr 33 RM.W zaskarżonym wyroku Sąd Apelacyjny […] oddalił apelację wnioskodawcy, uznając ją za nieuzasadnioną.Sąd odwoławczy wskazał, że przy dokonywaniu oceny, które składniki wynagrodzeń podlegały uwzględnieniu w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne przed 1 stycznia 1999 r., a w okresie objętym sporem, czyli w latach 1982-1989 należało uwzględnić następujące akty prawne:– obowiązujące w okresie od 20 października 1968 r. do 30 czerwca 1985 r.– rozporządzenie Przewodniczącego Komitetu Pracy i Płac z 19 sierpnia 1968 r. w sprawie obliczania podstawy wymiaru emerytury lub renty, zasiłków z ubezpieczenia na wypadek choroby i macierzyństwa oraz składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U.

Nr 35, poz. 246 ze zm.);– obowiązujące w okresie od 1 lipca 1985 r. do 31 grudnia 1989 r. - rozporządzenie Rady Ministrów z 1 kwietnia 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru emerytur i rent (jednolity tekst: Dz.U. z 1989 r. Nr 11, poz. 63 ze zm.);- obowiązująca od 1 stycznia 1977 r. do 31 grudnia 1983 r. uchwała nr 158 RM z 7 grudnia 1976 r. w sprawie składników funduszu płac (M.P. nr 43, poz. 212 ze zm.);- obowiązująca od 1 stycznia 1984 r. do 29 marca 2001 r. uchwała nr 33 z 25 marca 1983 r. w sprawie klasyfikacji wynagrodzeń w jednostkach gospodarki uspołecznionej (M.P. nr 15, poz. 85 ze zm.).Z oryginalnych dokumentów osobowych wynika, że A.

M. otrzymywał w całym okresie zatrudnienia na stanowisku kierowcy w Przedsiębiorstwie Przemysłu Mięsnego we W. wynagrodzenie zasadnicze w stawce godzinowej, tj. za godzinę pracy. Takie wynagrodzenie przyznała ubezpieczonemu komisja kwalifikująca go do pracy w tym przedsiębiorstwie 3 marca 1982 r. Wynagrodzenie zasadnicze godzinowe wynika z wszystkich angaży z całego okresu zatrudnienia, dostępnych w aktach osobowych. Taki system płacy wynika też z oryginalnego świadectwa pracy z 12 marca 1992 r.Sąd drugiej instancji ustalił również, że A.

M. przyznano premię według regulaminu premiowania pracowników zakładu, ale brak jest tego regulaminu w aktach osobowych w związku z tym nie wiadomo, czy obejmował on nagrody z zysku. W angażach brak było wzmianek by ubezpieczonemu przysługiwała stała premia w określonej wysokości.Zdaniem Sądu Apelacyjnego organ rentowy prawidłowo uznał, że w zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z zakładów mięsnych z 25 maja 2000 r. wynagrodzenie wnioskodawcy wraz ze wszystkimi jego składnikami zostało wykazane prawidłowo, w oparciu o przedłożone karty wynagrodzeń i angaże zawierające stawkę godzinową.

Z przeanalizowanych oryginalnych dokumentów osobowych wynika, że wnioskodawcę, jako kierowcę, obowiązywał system płac czasowo-premiowy, gdzie do obliczonego wynagrodzenia według stawki godzinowej, zwykłej dodawało się wysokość premii. Ze względu na brak regulaminu premiowania nie można było ustalić zasad wypłacania premii, ale prawdopodobnie wyrażana była ona w procentach w stosunku do płacy zasadniczej wynikającej z przepracowanego czasu. Premie zostały uwzględnione w zaświadczeniu Rp-7. Z zaświadczenia tego wynika, że w niektórych latach wnioskodawca oprócz wynagrodzenia zawierającego wszystkie składniki otrzymywał nagrody i premie z zysku, brak jest jednak informacji z jakiego funduszu płac pochodzą te składniki wynagrodzenia, w-szczególności czy pochodzą z funduszu osobowego oraz czy pracodawca odprowadził za te składniki składki na ubezpieczenia społeczne.

Niekiedy w ogolę brak jest wzmianki w kartach wynagrodzenia o danym składniku wynagrodzenia, bo, np. jest on wpisany poza rubrykami kartoteki zarobkowej i nie ma informacji, czego dotyczy dana kwota oraz którego roku. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji zakwalifikował sporne składniki wynagrodzenia wypłacane wnioskodawcy, tj. nagrody i premie z zysku i pozostałe kwoty niewiadomego pochodzenia, jako niemające charakteru składników wynagrodzenia, od których był obowiązek odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne.Powyższy wyrok skargą kasacyjną zaskarżył w całości pełnomocnik odwołującego się.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:1. § 4 pkt 1 i § 5 in fine oraz cz. I ust. 1 pkt 2 załącznika nr 1 do uchwały nr 158 Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 1976 r. (MP 1976 r. nr 43, poz. 212), polegającą na przyjęciu, że skoro postanowienia załącznika tej uchwały są „nie do końca zgodne” z samą uchwałą i brak jest podstawowego regulaminu premiowania u pracodawcy skarżącego, to brak jest podstaw do uznania, że premie z zysku wypłacone ubezpieczonemu w latach 1982 r. - 1983 r. nie powinny zostać uwzględnione w wymiarze kapitału początkowego przy obliczaniu emerytury należnej skarżącemu, co dodatkowo nie znajduje uzasadnienia w przepisach, na które powołano się w uzasadnieniu orzeczenia, także z uwagi na fakt, iż nie uzależniają one zaliczenia jakiejkolwiek premii z zysku do kategorii osobowego funduszu płac od ujęcia tejże w jakimkolwiek regulaminie premiowania obowiązującym u pracodawcy;2.

§ 8 w zw. z § 3 ust. 1 i 2 uchwały nr 33 Rady Ministrów z dnia 25 marca 1983 r. (MP 1983 r. nr 15, poz. 85), polegającą na błędnym przyjęciu, że wypłaty z zysku do podziału wypłacone ubezpieczonemu w latach 1984 r. - 1989 r. nie wchodzą w skład wynagrodzenia osobowego, a tym samym nie były objęte obowiązkiem odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne, podczas gdy nie można zaliczyć ich do wypłat zaliczanych do którejkolwiek z grup z § 2 pkt 2-7 uchwały nr 33 RM, co wnioskując a contrario oznacza, że objęte były obowiązkowym oskładkowaniem.Organ rentowy nie składał odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest uzasadniona.Stosownie do art. 39813 § 1 i 2 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (jej podstaw) i jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, jeżeli skarga nie zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania (bądź jeżeli taki zarzut okaże się niezasadny). W niniejszej sprawie skarżący sformułował jedynie zarzuty naruszenia prawa materialnego.Uzasadniony okazał się zarzut naruszenia § 4 pkt 1 i § 5 in fine oraz cz. I ust. 1 pkt 2 załącznika nr 1 do uchwały nr 158 Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 1976 r.

Wskazany § 4 pkt 1 uchwały nr 158 wskazuje na świadczenia, które składają się na osobowy fundusz płac, z kolei § 5 przewidywał, że do osobowego funduszu płac zalicza się w szczególności wypłaty wynagrodzeń i świadczeń wymienionych w załączniku nr 1 do omawianej uchwały. Zgodnie z cz. I ust. 1 pkt 2 załącznika nr 1 do uchwały nr 158 do osobowego funduszu płac zaliczane były wynagrodzenia w czasowej i w czasowo-premiowej formie płac (godzinowe, dniówkowe, miesięczne) łącznie z premiami przewidzianymi w tej formie płac, w tym premie i nagrody wypłacane z zysku, a w instytucjach artystycznych premie za poprawę wyniku finansowego.Sądy rozpoznające niniejszą sprawę ustaliły, że skarżący zatrudniony był w czasowo-premiowym systemie wynagradzania, w którym to, do jego wynagrodzenia zasadniczego doliczane były premie.

Ponadto, Sądy ustaliły, że w poszczególnych latach ubezpieczony otrzymywał premie z zysku i nagrody, jednak ponieważ w sprawie nie ustalono zasad wypłacania premii obowiązujących u pracodawcy odwołującego się, Sądy uznały, że świadczenia te należy uznać za świadczenia, od których nie istniał obowiązek opłacania składek na ubezpieczenia społeczne. Sąd Apelacyjny uznał przy tym, że postanowienia cz. I ust. 1 pkt 2 załącznika nr 1 do uchwały nr 158 nie są do końca zgodne z postanowieniami uchwały dotyczącymi odrębnego funduszu nagród, który nie jest zaliczany do osobowego funduszu płac, a ponadto nagrody z zysku wspominane w pkt I.1.2 musiałby znaleźć się w podstawowym regulaminie premiowania u danego pracodawcy, a przy braku regulaminu premiowania w przypadku zakładu wnioskodawcy, nie da się obecnie stwierdzić, czy nagrody z zysku były ujęte w tym regulaminie, wchodząc tym samym do funduszu osobowego.

Wykładnia przyjęta przez Sąd drugiej instancji okazała się błędna, przede wszystkim § 5 uchwały jasno wskazywał, że do osobowego funduszu wynagrodzeń zaliczane są wynagrodzenia i świadczenia wymienione w załączniku nr 1 do uchwały, w tym wynagrodzenia w czasowej i w czasowo-premiowej formie płac (godzinowe, dniówkowe, miesięczne) łącznie z premiami przewidzianymi w tej formie płac, w tym premie i nagrody wypłacane z zysku, postanowienia te nie są sprzeczne z postanowieniami uchwały dotyczącymi funduszu nagród, bowiem zgodnie z § 10 ust. 1 uchwały, do wynagrodzeń z zakładowego funduszu nagród zalicza się wypłaty nagród indywidualnych z tego funduszu.

Normę wynikającą z tych przepisów należy zatem rozumieć w ten sposób, że premie i nagrody z zysku przewidziane w czasowej i w czasowo-premiowej formie płac wypłacane są z funduszu osobowego i stanowią część tego funduszu, za wyjątkiem nagród indywidualnych wypłacanych z funduszu nagród, przez które należy rozumieć dodatkowe nagrody, przyznawane pracownikom indywidualnie, a nie wynikające bezpośrednio z czasowej lub czasowo-premiowej formy płac.Podobnie uzasadniony okazał się zarzut naruszenia § 8 w zw. z § 3 ust. 1 i 2 uchwały nr 33 Rady Ministrów z dnia 25 marca 1983 r.

Przypomnieć należy, że na podstawie § 2 tej uchwały wynagrodzenia dzielą się na:

1) wynagrodzenia osobowe;

2) wynagrodzenia bezosobowe;

3) honoraria;

4) wynagrodzenia agencyjno-prowizyjne;

5) nagrody z zakładowego funduszu nagród;

6) wypłaty z zysku do podziału i z nadwyżki bilansowej w spółdzielniach (i traktowane na równi z nimi nagrody z funduszu nagród);

7) rekompensaty pieniężne z tytułu wzrostu cen detalicznych. Z kolei § 3 uchwały wskazywał jakie świadczenia zaliczają się do wynagrodzeń osobowych, zaś § 8 przewidywał, że wypłaty z zysku do podziału obejmują nagrody i premie wypłacone z funduszu załogi tworzonego na podstawie odrębnych przepisów z zysku do podziału w przedsiębiorstwach państwowych i innych jednostkach gospodarki uspołecznionej. Wypłaty z nadwyżki bilansowej w spółdzielniach obejmują premie i nagrody dla członków będących pracownikami i pracowników spółdzielni, a w spółdzielniach pracy - także wypłaty dla członków z tytułu wkładu pracy.

Skoro do wynagrodzeń osobowych nie zaliczały się jedynie nagrody i premie wypłacone z funduszu załogi tworzonego na podstawie odrębnych przepisów z zysku do podziału w przedsiębiorstwach państwowych i innych jednostkach gospodarki uspołecznionej oraz nagrody wypłacone z zakładowego funduszu nagród, to należy przyjąć, że pozostałe premie i nagrody, wynikające z systemu wynagradzania, którym objęty był pracownik, zaliczają się do wynagrodzeń osobowych.Sąd drugiej instancji ustalił i przyjął, że skarżący zatrudniony był w czasowo-premiowej formie płacy, ustalił również, że otrzymywał on premie w toku swojego zatrudnienia, jednak w dostępnej dokumentacji brakuje informacji o tym, z jakiego tytułu zostały wypłacone kwoty określone jako nagrody i premie, w związku z czym Sądu meriti uznały, że nie można ich brać pod uwagę przy obliczaniu podstawy wymiaru świadczenia emerytalnego.

W ocenie Sadu Najwyższego, stanowisko Sądów jest w tym zakresie niespójne i nielogiczne i kłóci się ze wskazaną wykładnią przywołanych przepisów, wskazanych w skardze kasacyjnej. Sądy bez wątpliwości stwierdziły, że A. M. wynagradzany był w systemie czasowo-premiowym, ustalenia te zostały oparte zarówno na podstawie zeznań samego wnioskodawcy, jak i na dostępnej dokumentacji, jednocześnie jednak uznały, że wypłacone mu premie nie mogły zostać zaliczone do podstawy wymiaru świadczeń, bowiem z uwagi na brak regulaminu premiowania i innych dowodów na opłacenie składki z ich tytułu, należało je uznać za premie i nagrody, od których nie istniał obowiązek opłacania składki.

Takie stanowisko Sądów nie zostało jednak oparte na jakimkolwiek materiale dowodowym i było w pełni dowolne. Należy zauważyć, że skarżący spójnie zeznawał, że wypłacane mu premie stanowiły część jego wynagrodzenia za pracę i miały być uwzględniane przy ustalaniu składki na ubezpieczenia społeczne. Jednocześnie, skarżący nie miał obowiązku i możliwości kontrolowania czy pracodawca i organ rentowy przechowują dokumentację dotyczącą opłacania tych składek. W toku sprawy nie przedstawiono dowodów, które mogłyby podważać zeznania skarżącego co do charakteru wypłacanych mu premii, które dodatkowo znajdują potwierdzenia w dokumentach dotyczących systemu jego wynagradzania, który od początku zatrudnienia miał być systemem czasowo-premiowym, co implikuje występowanie premii stanowiącej składnik wynagrodzenia ubezpieczonego.

Nie wystarczy stwierdzenie, że brak jest regulaminu premiowania obowiązującego u pracodawcy ubezpieczonego w spornym okresie dla ustalenia, że wypłacane premie i nagrody stanowiły świadczenia wypłacane z funduszu załogi lub funduszu nagród i jako takie nie podlegały oskładkowaniu. Ponownie należy zauważyć, że tylko premie i nagrody pochodzące z tych funduszy nie wchodzą do podstawy wymiaru świadczeń, bowiem nie były pobierane od nich składki. Warto zatem zauważyć, że o ile istnieją dowody w formie dokumentów potwierdzające czasowo-premiowy system wynagradzania ubezpieczonego, o tyle brakuje jakichkolwiek dokumentów potwierdzających wypłacanie mu premii i nagród z funduszu załogi czy też funduszu nagród.Rozpoznając sprawę ponownie Sąd Apelacyjny jeszcze raz rozważy zatem charakter prawny otrzymywanych przez wnioskodawcę premii i nagród, biorąc pod uwagę system wynagradzania, jakim był on objęty, zgormadzony w sprawie materiał dowodowy oraz treść przepisów prawnych wskazanych jako podstawa skargi kasacyjnej.W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, zgodnie z art. 39815 § 1 k.p.c.O kosztach orzeczono na podstawie art. 108 § 2 w związku z art. 39821 k.p.c.