Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 41/14 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal ruling pension right lost due to later re-employment after retirement conditions met.

Numero d'incarto II UK 41/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's decision denying the claimant's pension rights due to subsequent re-employment. The claimant had met all statutory conditions for retirement but remained employed after formally resigning, only to re-engage with a previous employer. The court ruled that once all pension eligibility criteria are satisfied, the right to the pension is acquired and cannot be forfeited by later re-employment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Prawo do świadczenia emerytalnego powstaje po spełnieniu wszystkich warunków i nie ulega utraceniu w razie późniejszego nawiązania stosunku pracy.

Parole chiave

Generato dall'IA
pension eligibility criteria subsequent re-employment acquisition of pension right termination of employment contract social security benefits

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 184 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Ustalił, że wnioskodawczyni wypełniła warunki emerytalne przewidziane w art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
2 w związku z art. 100 ust.
art. 32, 33, 39 i 40 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela
Z tego względu przyjmował, że warunki dotyczące okresów zatrudnienia i pracy w szczególnym charakterze muszą być spełnione do dnia ustania stosunku pracy nauczyciela przewidzianego w art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (jednolity tekst:
art. 403 § 2 k.p.c.
art. 412 § 2 k.p.c.
w związku z art. 412 § 2 k.p.c. oraz naruszenia prawa materialnego – art.
art. 403 § 2 k.p.c
art. 412 § 2 k.p.c
w związku z art. 412 § 2 k.p.c.
art. 39815 § 1 k.p.c
Mając to na względzie, orzeczono jak w sentencji (art. 39815 § 1 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 41/14 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)‎SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)‎SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z wniosku M. P.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych ‎o emeryturę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 października 2014 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 12 września 2013 r., uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 października 2012 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia 3 kwietnia 2012 r. oraz poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z dnia 9 grudnia 2011 r. i przyznał M. P., urodzonej w dniu 10 listopada 1955 r., prawo do emerytury od dnia 1 listopada 2011 r. Ustalił, że wnioskodawczyni wypełniła warunki emerytalne przewidziane w art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.); wykonywała pracę w warunkach szczególnych wymienioną w pkt. 24 działu XIV wykazu A rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.

Nr 8, poz. 43 ze zm.) przez ponad 15 lat, złożyła w dniu 30 listopada 2011 r. oświadczenie, że nie pozostaje w stosunku pracy i dołączyła świadectwo pracy z dnia 30 września 2011 r. o rozwiązaniu z tym dniem stosunku pracy z Przedsiębiorstwem M.Po wznowieniu postępowania ze względu na ustalenie, że w dniu wydania decyzji przyznającej prawo do emerytury ubezpieczona pozostawała w zatrudnieniu, gdyż od dnia 3 października 2011 r. jej stosunek pracy z Przedsiębiorstwem M. został ponownie nawiązany, wyrokiem z dnia 12 września 2013 r.

Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego z dnia 9 października 2012 r. i stwierdził brak prawa wnioskodawczyni do świadczenia emerytalnego w okresie od dnia 1 grudnia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. W tym czasie, przed zmianą art. 184 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem, przewidziany był obowiązek rozwiązania stosunku pracy.Skarga kasacyjna ubezpieczonej, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji w całości, z wnioskiem o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania – art. 403 § 2 k.p.c. w związku z art. 412 § 2 k.p.c. oraz naruszenia prawa materialnego – art. 184 ust. 2 w związku z art. 100 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przez błędne przyjęcie, że wykrycie faktu ponownego nawiązania stosunku pracy od 3 października 2011 r. miało wpływ na wynik sprawy o prawo do emerytury przysługującej na podstawie art. 184, które powstało w dniu spełnienia wszystkich warunków wymaganych do jego nabycia, tj. w dniu 30 września 2011 r., po tym jak wnioskodawczyni rozwiązała stosunek pracy.Na wypadek nieuwzględnienia podniesionych zarzutów, skarżąca wskazała na naruszenie przepisów postępowania – art. 403 § 2 k.p.c. w związku z art. 412 § 2 k.p.c., przez przyjęcie za wykazane wykrycie przez organ rentowy nowych okoliczności, mimo że wiadomość o zatrudnieniu wnioskodawczyni mógł powziąć już w październiku 2011 r. na podstawie składanych przez jej pracodawcę dokumentów rozliczeniowych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W czasie złożenia przez skarżącą wniosku emerytalnego, stosownie do art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r. (zmienionym od 1 stycznia 2013 r. przez art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Dz.U. z 2012 r., poz. 637), prawo do emerytury w wieku wcześniejszym przysługiwało ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r., którzy przed dniem 1 stycznia 1999 r. spełnili warunki stażowe (wymagany ogólny staż ubezpieczenia wynoszący co najmniej 25 lat, w tym 15 lat wykonywania stale i w pełnym wymiarze pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze), a po tym dniu osiągnęli wiek emerytalny przewidziany w art. 32, 33, 39 i 40 i rozwiązali stosunek pracy, przy czym nie przystąpili do otwartego funduszu emerytalnego, lub złożyli wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym.Za utrwalone trzeba uznać stanowisko Sądu Najwyższego, że przewidziany wówczas warunek rozwiązania stosunku pracy zamykał sekwencję spełniania warunków emerytalnych, poczynając od uzyskania stażu zatrudnienia i osiągnięcia wieku emerytalnego, przez złożenie wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym do złożenia wniosku emerytalnego.

Sąd Najwyższy przyjmował, że pozostawanie w zatrudnieniu wyłącza prawo do świadczenia, tylko gdy zbiega się z chwilą spełnienia wszystkich pozostałych warunków wymaganych do nabycia powstającego ex lege prawa do emerytury (art. 100 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych). Z tego względu przyjmował, że warunki dotyczące okresów zatrudnienia i pracy w szczególnym charakterze muszą być spełnione do dnia ustania stosunku pracy nauczyciela przewidzianego w art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (jednolity tekst:

Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.) jako jeden z warunków emerytury nauczycielskiej (por. np. wyroki z dnia 20 listopada 2001 r., II UKN 626/00, OSNP 2003 nr 16, poz. 3, z dnia 24 marca 2009 r., I UK 269/08, OSNP 2010 nr 19-20, poz. 248 i z dnia 11 marca 2009 r., I UK 299/08, OSNP 2010 nr 19-20, poz. 245).W konsekwencji przyjęcia, że decydujące znaczenie dla nabycia prawa do emerytury ma status ubezpieczonego w chwili spełnienia się wszystkich przesłanek tego prawa do świadczenia oraz niepozostawania w stosunku pracy, przyjęto, że przesłanki prawa do emerytury ustala się na dzień rozwiązania stosunku pracy, a późniejsze nawiązanie kolejnego stosunku pracy (nawet przed złożeniem wniosku o emeryturę) pozostaje bez wpływu na to prawo.

Warunek rozwiązania stosunku pracy przewidziany w art. 184 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych dotyczy zatrudnienia, w którym ubezpieczony pozostawał w dniu osiągnięcia wieku emerytalnego, ewentualnie w dniu później złożonego wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2013 r., II UK 269/12, niepubl. i z dnia 4 czerwca 2013 r., I UK 5/13, niepubl.). W wyroku z dnia 11 czerwca 2013 r., II UK 381/12 (niepubl.) Sąd Najwyższy stwierdził wprost, że prawo do emerytury powstaje po rozwiązaniu wszystkich stosunków pracy, w których ubezpieczony pozostawał w dniu osiągnięcia wieku emerytalnego lub w dniu złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, a tak nabyte prawo podlega ochronie i nie zostaje utracone w razie późniejszego nawiązania nowego stosunku pracy z tym samym lub innym pracodawcą.

Pogląd ten podziela skład Sądu Najwyższego orzekający w niniejszej sprawie, zatem nie uznaje faktu zawarcia przez ubezpieczoną umowy o pracę z poprzednim pracodawcą po dniu, w którym spełniła warunki emerytalne, za okoliczność mającą wpływ na nabyte prawo do emerytury. Mając to na względzie, orzeczono jak w sentencji (art. 39815 § 1 k.p.c.).