Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 408/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal interpretation issues exist regarding police pension calculation rules.

Numero d'incarto II UK 408/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a police officer against a pension determination. The appellant argued that lower courts incorrectly interpreted the pension law, citing legislative history to support their claim. The court rejected this, noting that the Supreme Court had already resolved the specific legal question in a prior ruling, leaving no room for new interpretation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; The Supreme Court will not admit a cassation appeal based on the need for legal interpretation if the court has already established the relevant legal position and no new circumstances justify changing it.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal legal interpretation requirement pension calculation rules police service pension precedent binding effect

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Nie można uznać, że w sprawie zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawa w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii prawnej prezentowanej przez skarżącego, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por.
art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.aw
art. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji...
425 ze zm.), emerytura wynosi 0,7% podstawy jej wymiaru (art. 15b ust.
art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji...
3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) zarzucając naruszenie art. 15 b ust.
art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c
Skargę oparto na podstawie materialnoprawnej (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) zarzucając naruszenie art.
art. 3989 § 1 k.p.c
Nie jest przekonująca argumentacja dotycząca przebiegu prac legislacyjnych poprzedzających ustalenie obowiązujących i poddanych ocenie interpretacyjnej przepisów prawa.Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Nie można uznać, że w sprawie zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawa w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii prawnej prezentowanej przez skarżącego, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por.
art. 3989 § 2 k.p.c
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.aw

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11
postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11, LEX nr 1170700, czy też postanowienie SN z dnia 27 maja 2009 r., II UK 72/09, LEX nr 818589).
postanowienie SN z dnia 27 maja 2009 r., II UK 72/09
postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11, LEX nr 1170700, czy też postanowienie SN z dnia 27 maja 2009 r., II UK 72/09, LEX nr 818589).
postanowienie SN z dnia 4 kwietnia 2012 r., III SK 39/11
postanowienie SN z dnia 4 kwietnia 2012 r., III SK 39/11, LEX nr 1170697).
postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08
postanowienie SN z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02
uchwała SN z dnia 3 marca 2011 r., II UZP 2/11
II UK 72/09
Supreme Court dismissed cassation appeal on social security interest calculation, ruling statutory text clear and no interpretation needed.
II PK 220/08
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove a significant legal issue under Labor Code provisions.
I PK 230/02
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, LEX nr 523522 oraz z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNAPiUS - wkładka z 2003 r.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 408/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Staryk w sprawie z wniosku S. S.‎przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. obecnie Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W.o wysokość emerytury policyjnej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 grudnia 2013 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] – w sprawie S. S. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. o wysokość emerytury policyjnej – oddalił apelację S. S. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 27 czerwca 2012 r., oddalającego odwołanie S. S. od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. z dnia 1 grudnia 2009 r., którą organ rentowy dokonał ponownego ustalenia wysokości emerytury policyjnej odwołującej się oraz określił jej wysokość od dnia 1 stycznia 2010 r.Wyrok Sądu Apelacyjnego odwołująca się zaskarżyła skargą kasacyjną.

Skargę oparto na podstawie materialnoprawnej (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) zarzucając naruszenie art. 15 b ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1 oraz art. 15b ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2013 r., poz. 667 ze zm.).Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono „potrzebą wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wymagających dokonania wykładni przez Sąd Najwyższy, art. 15b ust. 1 i 2 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin”.Skarżąca wskazała, że sądy orzekające w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczących funkcjonariuszy służb mundurowych błędnie interpretują przepisy ustawy, wbrew celowi, dla którego zostały one ustanowione.

Za takim stanowiskiem – w ocenie skarżącej – przemawia przebieg prac legislacyjnych, zgłaszane w jego trakcie poprawki do ustawy oraz sprawozdanie komisji sejmowych rekomendujące odrzucenie proponowanych poprawek. Skarżąca podkreśliła, że Sąd Apelacyjny w swoim orzeczeniu pominął te kwestie, co doprowadziło do błędnej wykładni przepisów. Wykładnia przepisów w zupełnie odmienny sposób niż to było celem ustawodawcy, wymaga zatem podjęcia przez Sąd Najwyższy rozstrzygnięcia wątpliwości co do stosowania tych przepisów, w szczególności wyjaśnienia zakresu odpowiedniego stosowania art. 15 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, o którym mowa w art. 15 b tej ustawy oraz ustalenia, czy wszystkim funkcjonariuszom niezależnie od tego, czy służyli w organach bezpieczeństwa państwa przysługuje podstawa wymiaru emerytury w wysokości 40% po 15 latach służby.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna odwołującej się nie kwalifikowała się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie i zawierać argumenty na poparcie tego twierdzenia.W rozpoznawanej sprawie wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przyczynie przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w przepisie art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Nie można uznać, że skarżąca wykazała istnienie przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określonej w powołanym wyżej przepisie.

Powołując się na potrzebę wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) strona skarżąca powinna nie tylko określić, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ale także wskazać, na czym polegają poważne wątpliwości związane ze stosowaniem tych przepisów lub przedstawić rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11, LEX nr 1170700, czy też postanowienie SN z dnia 27 maja 2009 r., II UK 72/09, LEX nr 818589).

Niezbędne jest przy tym opisanie tych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej (por. postanowienie SN z dnia 4 kwietnia 2012 r., III SK 39/11, LEX nr 1170697). Nie można uznać, że w sprawie zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawa w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii prawnej prezentowanej przez skarżącego, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, LEX nr 523522 oraz z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNAPiUS - wkładka z 2003 r. nr 13, poz. 5).Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 3 marca 2011 r., II UZP 2/11 – OSNP 2011/15-16/210, rozstrzygnął wątpliwości podnoszone przez skarżącą we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W uchwale tej przyjęto, że za każdy rok pełnienia służby w latach 1944-1990 w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 63, poz. 425 ze zm.), emerytura wynosi 0,7% podstawy jej wymiaru (art. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst:

Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), co oznacza, że wysokość emerytury wyliczanej wyłącznie za okresy pełnienia takiej służby może być niższa od 40% podstawy wymiaru tego świadczenia. Autor rozpatrywanej skargi kasacyjnej nie przedstawił w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumentów polemicznych co do treści powyższej uchwały i argumentacji przyjętej w jej uzasadnieniu. Nie jest przekonująca argumentacja dotycząca przebiegu prac legislacyjnych poprzedzających ustalenie obowiązujących i poddanych ocenie interpretacyjnej przepisów prawa.Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.aw