Supreme Court dismissed cassation for lack of obvious merit, citing procedural errors without material law violation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by an insured against a social insurance fund's denial of disability pension. The insured argued that the lower court failed to gather essential medical evidence and violated procedural rules, but the Supreme Court found no obvious merit in these claims. The court ruled that the appellant failed to separately demonstrate a clear violation of substantive law and improperly raised evidentiary issues, which are inadmissible at the cassation stage.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3981 § 2 k.p.c.; Art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.: A cassation appeal is obviously meritorious only if it independently reveals a qualified violation of substantive or procedural law without deeper analysis, and new facts or evidentiary objections are inadmissible at the preliminary review stage.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 399/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Frańczak w sprawie z wniosku M. C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddziałowi w Warszawieo rentę z tytułu niezdolności do pracy,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 maja 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt III AUa 803/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 7 maja 2014 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie oddalił apelację M. C. od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 4 grudnia 2012 r., którym oddalono odwołanie ubezpieczonej od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, II Oddziału w Warszawie z dnia 29 marca 2012 r., odmawiającej ubezpieczonej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W wyrokach sądów meriti na podstawie zgodnych opinii biegłych lekarzy internisty, psychiatry i neurologa przyjęto, że ubezpieczona jest zdolna do pracy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła ubezpieczona, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie. Skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania – art. 217 § 1 k.p.c., art. 232 k.p.c., art. 233 k.p.c. i art. 248 § 1 k.p.c. oraz art. 382 k.p.c. i art. 386 § 4 k.p.c., w następstwie czego doszło do nieprzestrzegania kompetencji sądu odwoławczego i niespełnienia jego procesowej funkcji wynikającej z art. 382 k.p.c., co spowodowało niezgromadzenie pełnego materiału dowodowego w postaci szpitalnej dokumentacji lekarskiej mogącej mieć zasadnicze znaczenie dla treści opinii biegłego lekarza psychiatry.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został uzasadniony jej oczywistą zasadnością, gdyż w okolicznościach sprawy nie istniały podstawy do wydania przez Sąd Apelacyjny w Warszawie kwestionowanej treści wyroku, rozstrzygającego o istocie sprawy.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W judykaturze przyjmuje się, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że doszło do kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2013 r., III SK 19/13, LEX nr 1402642 oraz z dnia 3 grudnia 2014 r., III PK 75/14, LEX nr 1621619), a przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, LEX nr 560577 oraz z dnia 20 marca 2014 r., I CSK 18/14, LEX nr 1522063).
Skarżący jest w tym zakresie zobowiązany do sformułowania w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania odpowiednich wywodów potwierdzających tę okoliczność, a należy pamiętać, że o oczywistości naruszenia prawa możemy mówić jedynie, gdy w rozpoznawanej sprawie doszło do sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzemieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2013 r., III SK 43/12, LEX nr 1331343). Podkreślenia wymaga jednak, że szczególna podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga samodzielnego (czyli) odrębnego od podstaw kasacyjnych wskazania i wykazania naruszenia konkretnego przepisu prawa (procesowego lub materialnego), które jest oczywiste i bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że objęty skargą wyrok jest wadliwy i dlatego skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2014 r., II UK 458/13, LEX nr 1644551).Za ugruntowany w orzecznictwie należy uznać ponadto pogląd, zgodnie z którym na etapie przedsądu znajduje zastosowanie art. 39813 § 2 k.p.c., stanowiący, że w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powoływanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia.
W przeciwnym razie zachodziłby bowiem dysonans między etapem przedsądu i późniejszym rozpoznaniem podstaw kasacyjnych z ograniczeniami wynikającymi z tego przepisu, a także z art. 3983 § 3 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2014 r., I UK 408/13, LEX nr 1646932). Granicę ustaleń stanu faktycznego stanowi zatem postępowanie przed sądem powszechnym i brak jest podstaw, aby na etapie przedsądu inaczej oceniać materiał dowodowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2014 r., I UK 376/13, LEX nr 1646131).
Podkreśla się również, że o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie można mówić wówczas, gdy skarżący dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania ogranicza się do przedstawienia licznych uchybień sądu drugiej instancji o charakterze proceduralnym, nie formułując przy tym odpowiednich zarzutów w zakresie naruszenia prawa materialnego. Jest to wynik tego, że w postępowaniu kasacyjnym zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczny wyłącznie wtedy, gdy zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3983 § 1 pkt 2 in fine k.p.c.).
Taki wpływ można jednak stwierdzić dopiero wówczas, gdy w skardze zostanie podniesiony adekwatny w konkretnych okolicznościach faktycznych zarzut obrazy prawa materialnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., I PK 208/13, LEX nr 1646059).Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należało stwierdzić, że skarżący po pierwsze nie uzasadnił w sposób odrębny od podstaw skargi kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wykazując na czym miałaby polegać oczywista zasadność skargi, po drugie podniósł naruszenie wielu przepisów prawa procesowego, a nie zawarł w skardze żadnych przepisów prawa materialnego, a po trzecie sformułował zarzuty w zakresie oczywistej zasadności w odniesieniu do oceny dowodów, co jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym.
W związku z powyższym niemożliwym było przyjęcie, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.