Supreme Court dismisses social security appeal for lack of legal issue and procedural defects.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an individual against a social security office decision. The appellant argued that the lower court erred in holding only one board member liable for social security debts while ignoring others, citing specific tax and social security statutes. The court rejected this claim because the appeal lacked substantive legal arguments and attempted to raise issues regarding facts occurring after the initial decision, which fall outside the scope of the cassation procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 98 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or proves obviously justified; otherwise, it is dismissed, and costs are awarded to the opposing party.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 392/16 POSTANOWIENIE Dnia 16 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku B. L.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W.przy udziale zainteresowanych: Stowarzyszenia Kultury Fizycznej I Klub Sportowy "[…]." W W., A.W., W.S.o składki na ubezpieczenia społeczne,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 maja 2017 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.z dnia 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt III AUa …/15, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od skarżącego na rzecz organu rentowego kwotę 1.200 zł (tysiąc dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2015 r. Sąd Apelacyjny, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W.oddalił apelację B. L. od wyroku Sądu Okręgowego we W. z dnia 19 listopada 2014 r., oddalającego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, stwierdzającej jego osobistą odpowiedzialność jako członka zarządu za zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne obciążające Klub Sportowy „[…].” W W.Skarga kasacyjna ubezpieczonego zawierała wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Została oparta na podstawie naruszenia art. 108, 116a i 118 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w związku z art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 121 ze zm.) przez błędną wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu, iż upływ terminu z art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej w stosunku do jednego z członków kolegialnego zarządu osoby prawnej, wyłączający wydanie merytorycznej decyzji w przedmiocie odpowiedzialności posiłkowej za zaległości z tytułu składek tego członka zarządu, nie uniemożliwia wydania decyzji o odpowiedzialności za te same zaległości w stosunku do pozostałych członków kolegialnego zarządu osoby prawnej.Na uzasadnienie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał wymienione podstawy kasacyjne i podniósł, że – jak przyjął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 września 2013 r., I UK 83/13 (OSNP 2014 nr 8, poz. 119) - nie może być mowy o zobowiązaniu solidarnym, gdy dłużnikiem jest tylko jeden z kilku członków zarządu wobec niewydania decyzji co do pozostałych.
Na tej podstawie przyjęto w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, że konieczne (obowiązkowe) jest wszczęcie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich przeciwko wszystkim osobom mogącym taką odpowiedzialność ponosić ze względu na okres wykonywania obowiązków członka zarządu, a decyzja organu rentowego w takiej sprawie powinna być wydana wobec wszystkich członków zarządu (por. uchwałę siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2009 r., I UZP 3/09, OSNP 2011 nr 1-2, poz. 13, uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2009 r., I FPS 4/08, ONSAiWSA 2009 nr 3, poz. 47, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2010 r., I UK 250/08, niepubl., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2011 r., I UK 113/11, OSNP 2012 nr 23-24, poz. 293).
Wyjątkowo dopuszcza się prowadzenie oddzielnego postępowania w stosunku do poszczególnych członków zarządu, pod warunkiem, że obejmuje ono wszystkich (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2012 r., II UK 269/11, niepubl. i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2010 r., I FSK 1721/08, niepubl.). Tylko w razie objęcia postępowaniem wszystkich członków zarządu zapewniona jest obrona interesów każdego z nich i powstanie odpowiedzialności solidarnej, warunkującej ewentualne dochodzenie roszczeń regresowych.
Gdyby organ rentowy uznał, że jeden z kilku członków zarządu nie ponosi odpowiedzialności, powinien dać temu wyraz w decyzji (por. przywołany wyżej wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2011 r., I UK 113/11). W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2009 r., I FPS 4/08, wyrażono stanowczy pogląd o niedopuszczalności nieobjęcia wszystkich członków zarządu postępowaniem a następnie decyzją w sprawie ponoszenia odpowiedzialności za publicznoprawny dług spółki. Prowadzi to do wniosku, że decyzja stwierdzająca ponoszenie odpowiedzialności za zaległości składkowe przez tylko jednego z kilku członków zarządu spółdzielni, wydana wskutek zaniechania prowadzenia postępowania wobec pozostałych, jest niezgodna z prawem a zatem winna być wyłączona z obrotu prawnego.Organ rentowy wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skarżący – bez odrębnego uzasadnienia, że występują przesłanki nakazujące przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i bez żadnej bliższej argumentacji – odwołał się do uzasadnienia podstaw skargi.
Nie wypełnił zatem wymagań niezbędnych do rozstrzygnięcia o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania.Poza tym wskazana w skardze kasacyjnej przyczyna przyjęcia jej do rozpoznania wykracza poza przedmiot rozpoznania sprawy, który obejmuje tylko stwierdzenie przesłanek odpowiedzialności z art. 116 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 i 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Fakty zaistniałe po wydaniu decyzji odnośnie do jednego z dłużników solidarnych nie mają wpływu na postępowanie odwoławcze z odwołania innych dłużników, jeżeli odpowiedzialność wszystkich z nich została ustanowiona na podstawie decyzji organu rentowego (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2009 r., I UZP 3/09, OSNP 2011 nr 1-2, poz. 13 oraz wyroki z dnia 16 lipca 2008 r., I UK 9/08, OSNP 2009 nr 23-24, poz. 324 i z dnia 23 października 2006 r., I UK 126/06, OSNP 2007 nr 21-22, poz. 331).
Rozliczenie regresu nie jest przedmiotem postępowania w sprawie z odwołania od decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie.W związku z tym orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). Orzeczenie o zwrocie organowi rentowemu kosztów postępowania kasacyjnego wynika z at. 98 § 1 k.p.c. w związku z § 6 pkt 5 i 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). kc