Supreme Court dismisses pension appeal as inadmissible due to low monetary value under labor law. The pension appeal was rejected because the disputed amount was under 10,000 PLN, making it inadmissible under labor law. The court ruled that since the pension right itself was not contested, only the start date and thus the small monthly value were questioned. Consequently, the cassation complaint was declared inadmissible and dismissed without further review. The decision applies the statutory threshold for admissibility in labor and social security disputes. This case establishes that minor monetary adjustments do not justify cassation proceedings. The ruling clarifies the strict monetary limits for challenging social security decisions. Key issues include pension start dates, labor law thresholds, and procedural admissibility. The outcome prevents unnecessary litigation over small financial adjustments. The court emphasized the finality of lower court decisions on pension rights. This precedent guides future appeals regarding minor pension value disputes.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation complaint filed by the social security agency against a lower court ruling granting early retirement. The agency argued the decision violated material law regarding the acquisition date of the pension right, but the court found the core issue was merely the start date of a small monthly payment. The court ruled the complaint inadmissible because the disputed monetary value was under 10,000 PLN, which is the statutory threshold for cassation in labor and social security cases. Consequently, the appeal was rejected without examining the merits of the legal arguments presented.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.: A cassation complaint in labor and social security cases concerning property rights is inadmissible if the disputed value is less than 10,000 PLN.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 38/11
POSTANOWIENIE
Dnia 20 maja 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar
w sprawie z wniosku L. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.
o emeryturę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 20 maja 2011 r.,
na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego z
dnia 13 października 2010 r.,
odrzuca skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 października 2010 r., Sąd Apelacyjny, w sprawie z
wniosku L. K., o emeryturę, oddalił apelację strony pozwanej – Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w E. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 17 lutego 2010 r., którym zmieniono
decyzję organu rentowego z dnia 13 sierpnia 2009 r. i ustalono wnioskodawcy
prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach
począwszy od dnia 8 sierpnia 2009 r. zgodnie z art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia
17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
(jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 pkt 3
rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku
emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub
szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.).
Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną, w części dotyczącej ustalenia
daty nabycia prawa do świadczenia emerytalnego, pełnomocnik organu rentowego,
zarzucając naruszenie prawa materialnego - art. 100 ust. 1 w związku z art. 184
ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż na dzień ustalenia
prawa do świadczenia – emerytury z tytułu wykonywania pracy w szczególnych
warunkach, tj. od dnia 8 sierpnia 2009 r., wnioskodawca spełniał wszystkie warunki
do jego nabycia i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku jak i poprzedzającego
go wyroku Sądu Okręgowego w części dotyczącej ustalenia daty nabycia prawa do
emerytury i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ustalenie, iż wnioskodawca
nabył prawo do emerytury od dnia 29 sierpnia 2009 r., ewentualnie uchylenie
wyroku Sądu Apelacyjnego w zaskarżonego części i przekazanie sprawy temu
Sądowi do ponownego rozpoznania, wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazano na
potrzebę wykładni przepisów prawnych wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej,
oraz na oczywistą zasadność skargi.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Biorąc pod uwagę istotę zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie,
należy stwierdzić, że skarga jest przedmiotowo niedopuszczalna i jako taka
podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c., w sprawach z zakresu prawa
pracy i ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w
sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest
niższa niż dziesięć tysięcy złotych.
W rozpoznawanej sprawie skarżący organ rentowy ostatecznie nie
kwestionował zasadności przyznania wnioskodawcy prawa do wcześniejszej
emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach (art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy z
dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS oraz § 4 ust. 1 pkt 3
rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku
emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub
szczególnym charakterze), kwestionując jedynie datę przyznania dochodzonego
świadczenia - od dnia 8 sierpnia 2009 r., a więc w istocie jej wysokość. Trafnie –
biorąc pod uwagę okoliczności sprawy - organ rentowy zauważa, iż ostatnia
przesłanka nabycia prawa do wcześniejszej emerytury – rozwiązanie stosunku
pracy – została spełniona przez wnioskodawcę w dniu 28 sierpnia 2009 r., a tym
samym prawo do emerytury wnioskodawca nabył dopiero z dniem następującym po
tym dniu czyli 29 sierpnia 2009 r. Gdy więc w sprawie nie jest sporna kwestia
przyznania prawa do świadczenia, a w istocie jego wysokość (wartość świadczenia
za niespełna jeden miesiąc), która niewątpliwie nie przekroczy kwoty dziesięciu
tysięcy złotych, wymaganej przepisem w art. 3982 § 1 k.p.c., skarga jest
przedmiotowo niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji, w
oparciu o art. 3986 § 3 k.p.c.