Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 348/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed early retirement claim due to failure to terminate employment contract before retirement date.

Numero d'incarto II UK 348/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the Social Insurance Institution's cassation appeal regarding a claim for early retirement. The lower courts incorrectly granted the pension without verifying that the applicant had terminated their employment contract before the statutory deadline. The court ruled that the applicant remained employed until August 2010, violating the mandatory condition for early retirement under Article 184 of the Social Insurance Act. Consequently, the case was remitted to the Court of Appeal for a new decision based on this missing fact.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 184 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; early retirement rights for workers in special conditions require the voluntary termination of the employment contract by the insured prior to the pension entitlement date.

Parole chiave

Generato dall'IA
early retirement conditions employment contract termination special working conditions social insurance law pension entitlement date cassation appeal dismissal remittitur to lower court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 184 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
naruszenie art. 184 ustawy z 17 grudnia 1998 r.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 348/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło

SSN Andrzej Wróbel (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku S. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 maja 2011 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 22 lipca 2010 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego

rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.

UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych (organ rentowy) decyzją z dnia 5 czerwca

2005 r. odmówił S. M. (wnioskodawca) prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu

pracy w warunkach szczególnych. Wnioskodawca wniósł odwołanie od powyższej

decyzji.

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 27 stycznia 2010 r., zmienił zaskarżoną

decyzję w ten sposób, że przyznał wnioskodawcy prawo do wcześniejszej

emerytury od dnia 4 maja 2009 r.

Podstawę

rozstrzygnięcia

stanowiły

następujące

ustalenia

faktyczne.

Wnioskodawca, urodzony w dniu 4 maja 1949 r., w okresie od 15 września 1970 r.

do 31 marca 1988 r. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego.

Pracodawca stwierdził w świadectwie pracy z dnia 31 marca 1988 r., że w

powyższym okresie wnioskodawca zajmował stanowisko murarza i brygadzisty

murarskiego. Następca prawny pracodawcy wnioskodawcy, Przedsiębiorstwo

Realizacji P. Sp. z o.o., stwierdził w zaświadczeniu wykonywania pracy w

szczególnych warunkach z dnia 25 listopada 2005 r., że wnioskodawca w okresie

tym stale i w pełnym wymiarze czasu pacy wykonywał prace zbrojarskie,

betoniarskie, posadzkarskie oraz przy produkcji betonu kruszywowego. Według

stanu na dzień 1 stycznia 1999 r. wnioskodawca udowodnił 32 lata, 11 miesięcy i

27 dni okresów składkowych i nieskładkowych, w tym 16 lat, 4 miesiące i 19 dni

okresów pracy w warunkach szczególnych, wykonując faktycznie prace betoniarza

– zbrojarza oraz pracując przy produkcji betonu kruszywowego.

Organ rentowy zaskarżył powyższy wyrok w całości apelacją, zarzucając

naruszenie art. 184 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz.U. z 2009 r., Nr 153, poz. 1227, dalej

jako ustawa) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w

sprawie

wieku

emerytalnego

pracowników

zatrudnionych

w

szczególnych

warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm., dalej jako

rozporządzenie).

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 22 lipca 2010 r., oddalił apelację organu

rentowego. Sąd drugiej instancji podzielił wszystkie ustalenia faktyczne i

rozważania prawne Sądu pierwszej instancji oraz przyjął je za własne przy

rozstrzyganiu sprawy. Wyjaśnił, że nabycie prawa do wcześniejszej emerytury

uzależnione jest od łącznego spełnienia trzech przesłanek: 1) osiągnięcia

wymaganego

wieku

emerytalnego,

2)

osiągnięcia

wymaganego

okresu

składkowego i nieskładkowego oraz 3) wykonywania przez wymagany okres pracy

w szczególnych warunkach, wymienionej w załączniku A. Wnioskodawca osiągnął

wymagany okres ubezpieczenia a także wiek emerytalny. Sąd Apelacyjny podzielił

również stanowisko Sądu pierwszej instancji co do kwalifikacji pracy wykonywanej

przez

wnioskodawcę

jako

pracy

w

szczególnych

warunkach.

Z

ustaleń

poczynionych przez Sąd pierwszej instancji wynikało bowiem, że wnioskodawca

wykonywał prace wymienione w wykazie A, dział V, pkt 4 i 15, stanowiącym

integralną część rozporządzenia.

Organ rentowy zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości skargą

kasacyjną i wniósł o jego uchylenie oraz orzeczenie co do istoty sprawy,

ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił

naruszenie art. 184 ustawy poprzez przyznanie wnioskodawcy prawa do emerytury

od dnia 4 maja 2009 r. pomimo niespełnienia przesłanki warunkującej przyznanie

świadczenia w postaci rozwiązania stosunku pracy.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna organu rentowego jest zasadna.

Zgodnie z art. 184 ust. 2 ustawy, emerytura w wieku niższym przysługuje

osobom, takim jak wnioskodawca, pod pewnymi warunkami. Jednym z nich jest

rozwiązanie stosunku pracy przez ubezpieczonego będącego pracownikiem. Z

dołączonej do akt sprawy dokumentacji organu rentowego wynika, że stosunek

pracy wnioskodawcy miał ustać z dniem 31 maja 2009 r. (akta organu rentowego,

karta 25). W uzasadnieniu decyzji organu rentowego z dnia 5 maja 2009 r. o

odmowie prawa do emerytury wyjaśniono, że jednym z powodów wydania

przedmiotowej decyzji był fakt nierozwiązania przez wnioskodawcę stosunku pracy

(akta organu rentowego, karta 52). Tymczasem Sądy obu instancji pominęły w

swoich rozważaniach kwestię dalszego pozostawania przez wnioskodawcę w

stosunku pracy, koncentrując się przy rozstrzyganiu sprawy na zagadnieniu

dotyczącym spełnienia przez wnioskodawcę tych warunków uzyskania prawa do

emerytury w wieku niższym, które odnoszą się do odpowiednio długiego okresu

pracy w szczególnych warunkach. Z akt organu rentowego wynika zaś, że stosunek

pracy wnioskodawcy ustał dopiero w dniu 15 sierpnia 2010 r., a zatem dopiero po

dacie wydania przez Sąd Apelacyjny zaskarżonego wyroku.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.