Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 324/15 Generato dall'IA

Social security pension claim dismissed because establishing a right to payment does not equal granting the right to receive it.

Numero d'incarto II UK 324/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the pension fund's cassation appeal regarding the start date of a pension payment. The appellant argued that the lower court incorrectly established the right to a pension from December 2012, while the fund contended the payment should only begin from the month of the application. The court ruled that legally establishing a right to benefits is distinct from granting the right to actually receive them, and since the appeal value was under 10,000 PLN, the case was inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 100 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: Establishing a legal right to social security benefits is not equivalent to granting the right to receive them, and the right to payment arises only upon fulfillment of acquisition conditions.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security benefits pension acquisition rights payment entitlement date cassation admissibility threshold legal right vs payment right

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 3986 § 3 k.p.c.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3986 § 3 k.p.c.).
art. 100 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Organ rentowy wniósł skargę kasacyjną dotyczącą tylko tej części wyroku Sądu Apelacyjnego, w której orzeczono o prawie ubezpieczonej do emerytury za grudzień 2012 r., oparłszy ją na podstawie naruszenia art. 100 ust.
art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
100 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, przewidujący powstanie prawa do świadczeń z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa, natomiast o wypłacie – art. 129 ust.
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 3982 § 1 k.p.c
art. 3986 § 3 k.p.c
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3986 § 3 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 1989 r., III UZP 11/89
uchwała z dnia 10 sierpnia 1988 r., III UZP 22/88

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 324/15 POSTANOWIENIE Dnia 3 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku M. Z. poprzednio K.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W.‎o emeryturę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 marca 2016 r.,‎skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt III AUa […], odrzuca skargę

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r. Sąd Apelacyjny w […], uwzględniając apelację M. Z. (poprzednio K.), zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W., Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 lutego 2014 r. i poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z dnia 25 stycznia 2013 r. w ten sposób, że przyznał ubezpieczonej prawo do emerytury, poczynając od dnia 1 grudnia 2012 r., tj. od miesiąca złożenia wniosku. Organ rentowy wniósł skargę kasacyjną dotyczącą tylko tej części wyroku Sądu Apelacyjnego, w której orzeczono o prawie ubezpieczonej do emerytury za grudzień 2012 r., oparłszy ją na podstawie naruszenia art. 100 ust. 1 w związku z art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2013 r.

Dz.U. z 2012 r., poz. 637). Jako wartość przedmiotu zaskarżenia skarżący wskazał równowartość kwoty emerytury za miesiąc, czyli kwotę 2.224,67 zł.Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania, skarżący określił ją jako oczywiście uzasadnioną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.O nabyciu prawa do świadczeń z ubezpieczenia społecznego stanowi art. 100 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, przewidujący powstanie prawa do świadczeń z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa, natomiast o wypłacie – art. 129 ust. 1 ustawy, nakazujący wypłacanie świadczenia od dnia powstania prawa, nie wcześniej niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu.

Wynika stąd, że istnienia prawa do świadczeń, wiążącego się ze spełnieniem warunków nabycia tego prawa nie można utożsamiać z przyznaniem świadczenia. Sąd Najwyższy stwierdził, że ustalenie prawa do świadczenia nie jest równoznaczne z jego przyznaniem prawa do jego pobierania (por. uchwałę siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 1989 r., III UZP 11/89, OSNCP 1990 nr 6, poz. 72 i wcześniejszą uchwałę z dnia 10 sierpnia 1988 r. III UZP 22/88, OSNCP 1989 nr 12, poz. 194). Pogląd ten zachował aktualność, a jego przyjęcie oznacza, że ustalenie prawa do świadczenia od oczywiście nieprawidłowej daty nie oznacza prawa do pobierania świadczenia od tej daty.Skarga kasacyjna obejmująca wyrok sądu drugiej instancji wyłącznie w części dotyczącej daty początkowej wypłaty emerytury nie dotyczy prawa do emerytury, a skoro tak, to nie jest objęta jest katalogiem wyjątków z art. 3982 § 1 k.p.c., według którego przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Oznacza to, że przy wartości przedmiotu zaskarżenia niesięgającej kwoty dziesięciu tysięcy złotych jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3986 § 3 k.p.c.). l.n