Supreme Court dismisses police pension appeal as legal issue already resolved by prior ruling.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a police officer against the Social Security Court's decision on his pension amount. The appellant argued that lower courts incorrectly interpreted the pension law, ignoring legislative history to deny a 40% pension after 15 years of service. The court rejected this claim because it had already definitively ruled on this exact legal question in a 2011 decision, rendering further interpretation unnecessary.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the Supreme Court has already established a legal position on the cited provisions and no new circumstances justify changing that stance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 323/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z wniosku S. P.przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W.o wysokość emerytury policyjnej,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 listopada 2013 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 21 listopada 2012 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację S. P. w sprawie przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. o wysokość emerytury policyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 16 grudnia 2011 r. oddalającego odwołanie S. P. od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. z 30 października 2009 r. Odwołujący się zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnił „potrzebą wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości wymagających dokonania wykładni przez Sąd Najwyższy”.
Skarżący wskazał, że sądy orzekające w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczących funkcjonariuszy służb mundurowych błędnie interpretują przepisy ustawy, wbrew celowi, dla którego zostały one ustanowione. Za takim stanowiskiem – w ocenie skarżącego – przemawia przebieg prac legislacyjnych, zgłaszane w jego trakcie poprawki do ustawy oraz sprawozdanie komisji sejmowych rekomendujące odrzucenie proponowanych poprawek. Skarżący podkreślił, że Sąd Apelacyjny w swoim orzeczeniu pominął te kwestie co doprowadziło do błędnej wykładni przepisów.
Wykładnia przepisów w zupełnie odmienny sposób niż to było celem ustawodawcy, wymaga zatem podjęcia przez Sąd Najwyższy rozstrzygnięcia wątpliwości co do stosowania tych przepisów, w szczególności wyjaśnienia zakresu odpowiedniego stosowania art. 15 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, o którym mowa w art. 15 b tej ustawy oraz ustalenia, czy wszystkim funkcjonariuszom niezależnie od tego, czy służyli w organach bezpieczeństwa państwa przysługuje podstawa wymiaru emerytury w wysokości 40% po 15 latach służby.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Powołując się na potrzebę wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) skarżący powinien nie tylko określić, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ale także wskazać, na czym polegają poważne wątpliwości związane ze stosowaniem tych przepisów lub przedstawić rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11, LEX nr 1170700, czy też postanowienie Sądu Najwyższego z 27 maja 2009 r., II UK 72/09, LEX nr 818589).
Niezbędne jest przy tym opisanie tych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2012 r., III SK 39/11, LEX nr 1170697). Nie można uznać, że w sprawie zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawa w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii prawnej prezentowanej przez skarżącego, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, LEX nr 523522 oraz z 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNAPiUS - wkładka z 2003 r. nr 13, poz. 5).Sąd Najwyższy w uchwale z 3 marca 2011 r., II UZP 2/11 – OSNP 2011/15-16/210, rozstrzygnął wątpliwości podnoszone przez skarżącego we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W uchwale tej przyjęto, że za każdy rok pełnienia służby w latach 1944-1990 w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy z 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 63, poz. 425 ze zm.), emerytura wynosi 0,7% podstawy jej wymiaru (art. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst:
Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), co oznacza, że wysokość emerytury wyliczanej wyłącznie za okresy pełnienia takiej służby może być niższa od 40% podstawy wymiaru tego świadczenia. Ponadto Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 24 lutego 2010 r., K 6/09, OTK-A 2010 nr 2, poz. 15, orzekł, że art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, w brzmieniu nadanym przez art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z 23 stycznia 2009 r. ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U.
Nr 24, poz. 145), jest zgodny z art. 2, art. 10, art. 30, art. 32 i art. 67 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 42 Konstytucji. Autor skargi kasacyjnej nie przedstawił w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumentów polemicznych z treścią powołanej wyżej uchwały oraz argumentacji przyjętej w jej uzasadnieniu. Nie jest wystarczającym uzasadnieniem dla potrzeby wykładni przepisów prawa powołanie się na przebieg prac legislacyjnych poprzedzających ustalenie obowiązujących i poddanych ocenie interpretacyjnej przepisów prawa.
Nie można uznać, że w sprawie występuje zagadnienie prawne lub zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawa, jeżeli Sąd Najwyższy wyraził swój pogląd co do interpretacji wskazywanych w podstawach kasacyjnych przepisów, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu, a także Trybunał Konstytucyjny zajął już stanowisko w kwestii ich zgodności z Konstytucją. Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podst. art. 3989 § 2 k.p.c.aw