Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 31/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on social insurance liability, finding business activity lacked genuine profit motive and continuity during pregnancy.

Numero d'incarto II UK 31/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a social insurance authority decision regarding the applicant's liability for mandatory social insurance. The applicant argued that the lower court incorrectly applied the law by failing to recognize the profit-making and continuous nature of her business, despite operating during pregnancy. The court rejected this, ruling that the applicant's activity lacked genuine profit intent and continuity, as she generated no income to cover declared contributions while being unable to work due to pregnancy.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 2 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal if the lower court's decision is not clearly erroneous, noting that business activity during pregnancy does not inherently lack continuity or profit motive unless the financial structure suggests a false declaration to obtain benefits.

Parole chiave

Generato dall'IA
social insurance liability freedom of business activity pregnancy and business profit motive requirement continuity of business cassation appeal dismissal false declaration of activity attività economiche

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance jej oczywistej zasadności, której wnioskodawczyni dopatruje się w wadliwym zastosowaniu przez Sąd drugiej instancji przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 2 ustaw z dnia 2 lipca 2004 r.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Nie można więc mówić o oczywistej zasadności skargi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji stosownie do art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Nie można więc mówić o oczywistej zasadności skargi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji stosownie do art.
art. 3989 § 2 k.p.c
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 31/18 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z wniosku M. K.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O.‎o podleganie ubezpieczeniu społecznemu,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 27 lutego 2019 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Decyzją z 21 lipca 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. (organ rentowy) stwierdził, że M. K. (wnioskodawczyni) nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym – emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. W wyniku odwołania wnioskodawczyni wyrokiem z 6 maja 2016 r., VIII U […] Sąd Okręgowy w P. zmienił zaskarżoną decyzję i uznał, że wnioskodawczyni podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzonej działalności. Wyrokiem z 20 września 2017 r., III AUa […] Sąd Apelacyjny w […] uwzględnił apelację organu rentowego, zmieniając wyrok Sądu Okręgowego i oddalając odwołanie wnioskodawczyni.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego wniosła wnioskodawczyni, zaskarżając go w całości.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance jej oczywistej zasadności, której wnioskodawczyni dopatruje się w wadliwym zastosowaniu przez Sąd drugiej instancji przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 2 ustaw z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 672 ze zm., dalej jako usdg), przez uznanie, że w niniejszej sprawie działanie wnioskodawczyni nie spełniało przesłanek, wskazujących na prowadzenie działalności gospodarczej, czyli zarobkowego i zorganizowanego charakteru oraz ciągłości działalności gospodarczej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.W utrwalonym orzecznictwie Sąd Najwyższy przyjmuje, że prowadzenie działalności gospodarczej w okresie ciąży, nawet gdyby głównym motywem jej prowadzenia było uzyskanie zasiłku macierzyńskiego nie jest naganne, ani tym bardziej sprzeczne z prawem. Stwierdza się ponadto - w odniesieniu do ciągłości prowadzenia działalności gospodarczej - że nie każda przerwa stanowi uzasadnienie dla wyłączenia z obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu tej działalności (wyroki Sądu Najwyższego: z 11 stycznia 2005 r., I UK 105/04, OSNP 2005 nr 13, poz. 198; z 30 listopada 2005 r., I UK 95/05, OSNP 2006 nr 19-20, poz. 311; z 16 maja 2006 r., I UK 289/05, OSNP 2007 nr 11-12, poz. 168; z 9 czerwca 2006 r., III UK 38/06, LEX nr 957423; z 27 czerwca 2006 r., I UK 340/05, LEX nr 376431; z 19 marca 2007 r., III UK 133/06, OSNP 2008 nr 7-8, poz. 114; z 14 września 2007 r., III UK 35/07, LEX nr 483284; z 4 stycznia 2008 r., I UK 208/07, LEX nr 442841; z 4 kwietnia 2008 r., I UK 293/07, LEX nr 437385).

Także podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w 8 miesiącu ciąży samo w sobie nie stanowi przeszkody do podlegania ubezpieczeniom społecznym w aspekcie wykonywania tej działalności w sposób ciągły (wyrok Sądu Najwyższego z 16 stycznia 2014 r., I UK 235/13; LEX nr 1444493). Stan ciąży sam w sobie nie wyklucza ciągłości podjętej działalności, natomiast braku podstawowej cechy ciągłości działalności gospodarczej można dopatrzeć się w przypadku, gdy od początku wysoce wątpliwe będzie rozpoczęcie i prowadzenie działalności, a tę wątpliwość można wywieść ze stanu zdrowia osoby zgłaszającej się do ubezpieczenia społecznego, a przede wszystkim jej świadomości co do niemożliwości prowadzenia działalności (wyrok Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2017 r., II UK 573/16, LEX nr 2434455).Sąd Najwyższy zwraca także uwagę w orzecznictwie na drugi element kreujący działalność gospodarczą - jej zarobkowy charakter.

Wprawdzie generowanie strat przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą (zamiast spodziewanych zysków), z uwagi na koszty działalności przewyższające dochód, nie przekreśla jej zarobkowego charakteru, ale inaczej należy ocenić sytuację, w której od początku wymiernym, stałym i założonym z góry kosztem, nieznajdującym pokrycia w przewidywanych zyskach, staje się opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości znacznie przekraczającej obowiązujące minimum. Takie multiplikowanie kosztów prowadzonej działalności, nieuzasadnione jest przecież potrzebą inwestowania w podjęte przedsięwzięcie celem jego perspektywicznego rozwoju.

Może to prowadzić do wniosku, że z założenia wynik finansowy prowadzonej działalności jest nieistotny. Może to wskazywać na intencję włączenia do systemu ubezpieczeń społecznych w celu uzyskania wysokich świadczeń. Uwypukla się to szczególnie w sytuacji, gdy osoba rozpoczynająca działalność i deklarująca taką podstawę wymiaru składki, ma świadomość, że stan zdrowia czyni ją niezdolną do jej prowadzenia (wyrok Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2017 r., II UK 573/16, LEX nr 2434455).Przenosząc powyższe rozważania na okoliczności faktyczne niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wnioskodawczyni - rozpoczynając działalność gospodarczą, której charakter był wyjątkowo uciążliwy dla kobiety w zaawansowanej ciąży, i wykonując tylko kilka zleceń, za które otrzymała wynagrodzenie niepokrywające nawet zadeklarowanej składki na ubezpieczenie społeczne - w istocie nigdy nie podjęła tej działalności w sposób rzeczywisty.

Miał więc rację Sąd Apelacyjny, iż w przedmiotowej sprawie odwołanie wnioskodawczyni nie zasługiwało na uwzględnienie. Nie można więc mówić o oczywistej zasadności skargi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.