Supreme Court dismisses appeal for lack of substantive justification under Civil Procedure Code Art. 3933 § 1.3.3.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the applicant against the Social Insurance Fund's decision. The applicant's lawyer merely listed statutory violations without providing a professional legal argument connecting them to the specific facts of the case. The court ruled that such a lacunary statement fails the formal requirement to justify the hearing of the cassation under Article 3933 § 1, point 3 of the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 393 § 1 k.p.c. A cassation appeal must contain a professional legal justification for its admissibility; a mere reference to obvious legal violations without substantive analysis does not satisfy the requirement to present circumstances justifying the hearing of the cassation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 298/04
POSTANOWIENIE
Dnia 19 maja 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Andrzej Wasilewski
w sprawie z wniosku B. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K.
o istnienie obowiązku ubezpieczenia społecznego pracowniczego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r.,
kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w P.
z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny w P. wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2004 r. (III AUa …/03)
oddalił apelację wnioskodawczyni – B. G. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 13 grudnia 2002 r. (XVII U …/02)
oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział
w K. z dnia 1 marca 2002 r. stwierdzającej, że wnioskodawczyni nie podlega od
dnia 4 czerwca 2001 r. ubezpieczeniu społecznemu pracowniczemu z tytułu
zatrudnienia w Gospodarstwie Rolnym M. i B. J.
W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w P. z dnia 31 sierpnia
2004 r. pełnomocnik wnioskodawczyni zarzucił naruszenie: po pierwsze – art. 83 §
1 k.c. przez przyjęcie, że „zawarta umowa o pracę nie określała istotnych
elementów stosunku pracy, o których mowa w art. 22 k.p., a jej celem nie było
świadczenie pracy, lecz uzyskanie uprawnień i świadczeń z ubezpieczenia
społecznego oraz przyjęciu pozorności w sytuacji, gdy praca była faktycznie
wykonywana”; po drugie – art. 22 k.p. przez przyjęcie, że „umowa o pracę zawarta
przez odwołującą nie zawierała istotnych elementów stosunku pracy”; po trzecie –
art. 233 § 1 oraz art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. „przez brak
merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w apelacji, a przez
to brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału oraz całkowite
zaniechanie
wskazania
przyczyn,
dla
których
Sąd
II
instancji
odmówił
wiarygodności i mocy dowodom przedstawionym przez stronę odwołującą się.”
Równocześnie, jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania
pełnomocnik wnioskodawczyni wskazał „oczywiste – bez potrzeby głębszej analizy
prawniczej – naruszenie w zaskarżonym wyroku prawa: a) materialnego, art. 83 § 1
k.c. i art. 22 k.p., poprzez błędne zastosowanie, b) procesowego, art. 233 § 1 k.p.c.
oraz art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez ich
niezastosowanie.” W konsekwencji, w kasacji sformułowany został wniosek o
„uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do
ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego
jako części kosztów procesu” lub o „zmianę zaskarżonego wyroku i ustalenie
istnienia stosunku ubezpieczenia społecznego odwołującej się jako pracownika
zatrudnionego w gospodarstwie rolnym M. i B. J., również przy uwzględnieniu
kosztów postępowania kasacyjnego jako części kosztów procesu.”
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym
określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i
ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności
uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią
odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w
szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy,
bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.– a contrario),
bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 pkt. 2
k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo”
albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący kasację
nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub kilku
ustawowych
sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do
„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do
profesjonalnego
prawniczego
uzasadnienia
wskazanej
lub
wskazanych
„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności
faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego
wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni
zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w
konsekwencji skutkować musi jej odmową jej przyjęcia do rozpoznania. Wymaganiu
temu w żadnym razie nie czyni zadość lakoniczne wskazanie w petitum kasacji –
jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – na „oczywiste – bez potrzeby głębszej
analizy prawniczej – naruszenie w zaskarżonym wyroku prawa: a) materialnego,
art. 83 § 1 k.c. i art. 22 k.p., poprzez błędne zastosowanie, b) procesowego, art.
233 § 1 k.p.c. oraz art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez ich
niezastosowanie.”
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1
k.p.c. w związku z art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004
r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o
ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) orzekł jak w
sentencji.
Teza:
Nie czyni zadość wymaganiu ‘przedstawienia okoliczności uzasadniających
przyjęcie kasacji do rozpoznania’ (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) lakoniczne wskazanie
na „oczywiste – bez potrzeby głębszej analizy prawniczej – naruszenie w
zaskarżonym wyroku prawa: a) materialnego, art. 83 § 1 k.c. i art. 22 k.p., poprzez
błędne zastosowanie, b) procesowego, art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 328 § 2 k.p.c. w
związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez ich niezastosowanie.”