Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 296/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed social security claim for overpayment regarding bank curator income not covered by labor law.

Numero d'incarto II UK 296/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court ruling that exempted the applicant from returning social security overpayments. The applicant argued that her income as a bank curator constituted employment under labor law, entitling her to social security benefits. The court held that the Bank Supervision Act's provisions regarding curators do not establish an employment relationship but rather a special status with limited social security coverage, thus the income was not subject to mandatory social insurance contributions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 144 ust. 1, ust. 5, ust. 8, ust. 10, ust. 11 Prawa bankowego; Art. 68 § 1 k.p.; Art. 104 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach; Art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 9 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; Art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej; Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 108 § 2 k.p.c. – Income from serving as a bank curator does not constitute employment under labor law; such income is not subject to mandatory social security contributions unless the person is not covered by other insurance titles.

Parole chiave

Generato dall'IA
bank curator status social security overpayment employment relationship Bank Supervision Act labor code provisions social insurance coverage cassation appeal dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 144 ust. 1 Prawa bankowego
Skarżąca wskazała, że art. 144 ust. 1 Prawa Bankowego posługuje się
art. 144 ust. 5 Prawa bankowego
Komisja Nadzoru Bankowego, działając na podstawie art. 144 ust.
art. 144 ust. 8 Prawa bankowego
podstawie art. 144 ust. 8 Prawa bankowego miesięczne wynagrodzenie za
art. 144 ust. 10 Prawa bankowego
Komisja Nadzoru Bankowego, działając na podstawie art. 144 ust.
art. 144 ust. 11 Prawa bankowego
Komisja Nadzoru Bankowego, działając na podstawie art. 144 ust.
art. 68 § 1 k.p.
art. 68 § 1 k.p., zgodnie z którym stosunek pracy nawiązuje się na podstawie
art. 104 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach
obowiązkowi ubezpieczenia społecznego wymienionej w art. 104 ust.
art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
104 i 105 w związku z art. 6 ust.
art. 9 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
zdrowotnego (art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r.
art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej
1585 ze zm. oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o
art. 398 § 1 k.p.c.
„naruszenie art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 108 § 2 k.p.c.
oraz odpowiednio stosowanego art. 108 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 296/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Roman Kuczyński

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku B. C.-M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi w W.

o zwrot nienależnie pobranych świadczeń,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 kwietnia 2010 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 5 lutego 2009 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy - Sąd Ubezpieczeń Społecznych w W. wyrokiem z dnia 29

lipca 2008 r. zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - I Oddziału w W. z

dnia 7 grudnia 2008 r. w ten sposób, że zwolnił B. C.-M. od obowiązku zwrotu

kwoty 30.093,34 zł stanowiącej przekroczenie przychodu za 2006 r. Podstawę

rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia.

Pismem z dnia 22 marca 2004 r. Przewodniczący Komisji Nadzoru

Bankowego zobowiązał Bank Spółdzielczy w T. do opracowania programu

postępowania naprawczego z uwagi na stwierdzone w toku inspekcji według stanu

na 30 września 2003 r. zagrożenie powstania straty bilansowej. Uchwałą z dnia 8

lutego 2006 r. Komisja Nadzoru Bankowego, działając na podstawie art. 144 ust. 1

w związku z ust. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (jednolity

tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665) ustanowiła z dniem 15 lutego 2006 r.

kuratora nadzorującego wykonanie programu postępowania naprawczego przez

Bank Spółdzielczy w T. w osobie wnioskodawczyni, ustalając jednocześnie na

podstawie art. 144 ust. 8 Prawa bankowego miesięczne wynagrodzenie za

pełnienie tej funkcji w wysokości 8.500 zł i wskazując, że będzie ono obciążać

koszty działania nadzorowanego Banku. Wnioskodawczyni była uprawniona do

wcześniejszej emerytury od 2005 r. Na podstawie pisma Banku Spółdzielczego w

T. organ rentowy ustalił, że w 2006 r. wnioskodawczyni osiągnęła przychód w

wysokości 89.250 zł. Od kwoty tej Bank odprowadzał składki na ubezpieczenia

społeczne i ubezpieczenie zdrowotne. Osiągnięty przez wnioskodawczynię

przychód przekroczył wyższą kwotę graniczną przychodu ustaloną dla tego roku na

38.503,40 zł i uzasadniał zawieszenie emerytury do kwoty 30.093,34 zł.

W ocenie Sądu Okręgowego, wnioskodawczyni nie pozostawała w

zatrudnieniu na podstawie stosunku pracy, co potwierdzone zostało w piśmie

Banku z dnia 11 marca 2008 r., ale w okresie od 8 lutego 2006 r. do 7 lutego 2007

r. pełniła funkcję kuratora na podstawie decyzji Komisji Nadzoru Bankowego, tj.

uchwały z dnia 8 lutego 2006 r. Otrzymywane przez wnioskodawczynię

wynagrodzenie nie było zatem przychodem z tytułu działalności podlegającej

obowiązkowi ubezpieczenia społecznego wymienionej w art. 104 ust. 2 ustawy z

dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych. W konsekwencji brak było podstaw do żądania zwrotu przez organ

rentowy kwoty określonej w zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 409 k.c., art. 138

oraz art. 104 i 105 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 4 i 6 tej ustawy oraz przepisy

rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 22 lipca 1992 r. w sprawie

szczegółowych zasad zawieszania lub zmniejszania emerytury lub renty.

Wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok i

oddalił odwołanie wnioskodawczyni.

Sąd drugiej instancji wskazał, że status kuratora powołanego przez Komisję

Nadzoru Finansowego uregulowany jest przepisami Prawa bankowego. Zgodnie z

art. 144 tej ustawy wynagrodzenie kuratora ustala Komisja Nadzoru Finansowego,

z tym że nie może ono być wyższe niż wynagrodzenie prezesa banku, w którym

ustanowiono kuratora, a koszty związane z wykonywaniem funkcji kuratora

obciążają koszty działalności banku (ust. 8), Komisja Nadzoru Finansowego może

odwołać kuratora nadzorującego wykonywanie programu naprawczego przez bank

w przypadku jego rezygnacji, niewłaściwego wykonywania funkcji lub też innych

względów uniemożliwiających mu należyte wykonywanie tej funkcji (ust. 9), osobie

fizycznej pełniącej funkcję kuratora przysługuje prawo do urlopu wypoczynkowego

w wysokości 26 dni roboczych na zasadach określonych w Kodeksie pracy w

terminach uzgodnionych z Komisją Nadzoru Finansowego (ust. 10), okres pełnienia

funkcji kuratora przez osobę fizyczną zalicza się do okresów pracy oraz innych

okresów, od których zależy nabycie przez nią uprawnień pracowniczych, a do osób

tych mają zastosowanie przepisy o ubezpieczeniu społecznym i ubezpieczeniu

zdrowotnym, o ile osoby te nie są objęte tymi ubezpieczeniami z innych tytułów

(ust. 11).

W ocenie Sądu Apelacyjnego, przytoczone przepisy wskazują, że stosunek

prawny między Bankiem a ustanowionym dla niego kuratorem na podstawie

powołania to stosunek pracy, o którym stanowi art. 22 k.p., wyczerpujący przesłanki

określone w art. 104 ust. 2 ustawy emerytalnej. Brak umowy o pracę pomiędzy

wnioskodawczynią a Bankiem nie jest czynnikiem dyskwalifikującym taki charakter

jej zatrudnienia, gdyż nawiązanie stosunku pracy w tym przypadku następuje z

mocy prawa, a więc art. 144 ust. 10-11 Prawa bankowego i stosunek ten wpisany

jest

w

funkcję

określoną

w

wymienionych

przepisach.

Zakwalifikowanie

wnioskodawczyni w druku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ZUA wydanym w

dniu 8 października 2008 r. pod kodem tytułu ubezpieczenia 011010, tj. kodem

przewidzianym dla pracowników, przemawia dodatkowo za pełnieniem przez

wnioskodawczynię funkcji kuratora w ramach stosunku pracy. W rezultacie jest ona

zobowiązana do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia na podstawie art. 104

ust. 1 i 2 oraz art. 105 ust. 1-3 w związku z art. 138 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia

Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 22 lipca 1992 r. w sprawie szczegółowych

zasad zawieszania lub zmniejszania emerytury lub renty.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wnioskodawczyni zarzuciła: I.

„naruszenie art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. poprzez przekroczenie granic apelacji czyli

naruszenie zasad postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i

wpływ taki miało, gdyż orzeczenie wydane w II instancji zmieniło wyrok Sądu

Okręgowego i opiera się na argumentach nie podnoszonych w apelacji”; II.

„naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i

niewłaściwe zastosowanie, w szczególności: a. poprzez przyjęcie, że powódka

została powołana na stanowisko kuratora w Banku Spółdzielczym w T. na zasadzie

stosunku pracy na podstawie powołania w rozumieniu art. 68 Kodeksu Pracy, a w

związku z tym niewłaściwą interpretację i wykładnię art. 144 prawa bankowego

poprzez przyjęcie, że stanowią one odrębne przepisy w rozumieniu art. 68 Kodeksu

Pracy, a także niewłaściwą interpretację prawa bankowego, w związku z zawartą w

kodeksie cywilnym definicją umowy o dzieło poprzez przyjęcie, że w stosunku do

kuratora banku ustanowionego na podstawie art. 144 prawa bankowego w

przypadku osoby fizycznej automatycznie dochodzi do zawarcia umowy o pracę na

podstawie powołania i wyklucza się realizację umowy o dzieło, b. także poprzez

błędne ustalenie, że zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego oraz składek przez

pracodawcę implikuje - kreuje stosunek pracy niezależnie od woli stron, c. poprzez

błędne uznanie dorozumianego zawarcia umowy o pracę na podstawie powołania

w rozumieniu art. 68 k.p. przez sam fakt wręczenia decyzji o stanowieniu kuratora

przez Komisję Nadzoru Bankowego”.

Wskazując na powyższe zarzuty wnioskodawczyni wniosła o „zmianę wyroku

w ten sposób, aby utrzymując w mocy w całości wyrok I instancji (…) apelację

pozwanego w całości oddalić”.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że stosunek pracy z

powołania powinien wprost wynikać z przepisów ustawowych (art. 68 k.p.), a sam

przepis ustawy mówiący o powołaniu na określone stanowisko lub funkcję nie

kreuje stosunku pracy na podstawie powołania (tak w uchwale składu siedmiu

sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2003 r., III PZP 19/02 oraz w

wyrokach tego Sądu z dnia 13 października 1998 r., I PKN 345/98, z dnia 16

kwietnia 2003 r., I PK 92/02 i z dnia 7 września 2005 r., II PK 290/04). Nawiązanie

stosunku pracy na podstawie powołania oznacza powierzenie funkcji w strukturze

określonej instytucji. Tymczasem kurator funkcjonuje poza strukturą banku i obok

jego zarządu, któremu nie podlega, nie jest również zwierzchnikiem w stosunku do

pracowników banku ani nie obowiązuje go regulamin banku, a decyzja o jego

ustanowieniu podlega zaskarżeniu w drodze postępowania administracyjnego.

Okoliczność, że skarżącej nie wystawiono świadectwa pracy ani nie wypłacono

ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wskazuje, iż nie pozostawała

ona w stosunku pracy.

Skarżąca wskazała, że art. 144 ust. 1 Prawa Bankowego posługuje się

pojęciem „ustanowienie”, a nie „powołanie”, natomiast przyznanie osobie pełniącej

funkcję kuratora prawa do urlopu wypoczynkowego w określonym wymiarze nie jest

uzależnione od formy zatrudnienia i stażu pracy (art. 144 ust. 10 tego Prawa). W

konsekwencji przepis ten nie jest przepisem odrębnym w rozumieniu art. 68 k.p. i

nie daje podstaw do zatrudnienia kuratora na podstawie stosunku pracy z

powołania i uznania go za pracownika. Prawo bankowe nie określa formy pełnienia

funkcji kuratora, co nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że może być ona pełniona np.

na podstawie umowy o dzieło, na co wskazuje rodzaj wykonywanych przez

kuratora zadań i sposób ich realizacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Bezskuteczny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.

398 § 1 pkt 2 k.p.c., poprzez naruszenie zasad postępowania. Przepis art. 398 3 §

1 k.p.c. określa jedynie podstawy, na których skarga kasacyjna może zostać

oparta, wskazując na: 1) naruszenie prawa materialnego przez jego błędną

wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania,

jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie

Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że spełnienie określonego w art. 398 4 § 1

pkt 2 k.p.c. wymagania przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia

polega na tym, że skarżący powinien wskazać, na jakiej z przewidzianych w art.

3983 § 1 k.p.c. podstaw kasacyjnych opiera skargę kasacyjną, przytoczyć oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy - naruszone przepisy

prawa i wyjaśnić, na czym ich naruszenie polega, oraz wykazać, że naruszenie

wskazanych przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dla

spełnienia tego wymagania nie jest wystarczające powołanie art. 398 3 § 1 pkt 2

k.p.c., gdyż - skoro Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach

zaskarżenia oraz w granicach podstaw, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie

nieważność postępowania (art. 39813 § 1 k.p.c.) - w takim przypadku ocena

zasadności skargi w ogóle nie jest możliwa (por. między innymi postanowienia z

dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC 1997 nr 8, poz. 114 oraz z dnia 13

czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365).

Usprawiedliwiony okazał się natomiast podniesiony w ramach kasacyjnej

podstawy naruszenia prawa materialnego zarzut obrazy art. 68 k.p. i art. 144

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r.

Nr 72, poz. 665 ze zm.).

Przepis art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr

153, poz. 1227, powoływanej dalej jako ustawa o emeryturach i rentach) stanowi,

że prawo do emerytury lub renty ulega zawieszeniu lub świadczenia te ulegają

zmniejszeniu, na zasadach określonych w ust. 3-8 oraz w art. 105, w razie

osiągania przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia

społecznego, o której mowa w ust. 2 oraz z tytułu służby wymienionej w art. 6 ust. 1

pkt 4 i 6. W myśl art. 104 ust. 1a - dla emerytów i rencistów prowadzących

pozarolniczą działalność za przychód, o którym mowa w ust. 1, przyjmuje się

przychód stanowiący podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne w

rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z art. 104 ust.

2 - za działalność podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, o której

mowa w ust. 1, uważa się zatrudnienie, służbę lub inną pracę zarobkową albo

prowadzenie pozarolniczej działalności, z uwzględnieniem ust. 3 (nieznajdującym

zastosowania w sprawie). W świetle art. 104 ust. 4 - przepisy ust. 1, 1a i 2 stosuje

się również do osób wyłączonych z obowiązku ubezpieczenia społecznego z tytułu

ustalenia prawa do emerytury i renty lub wykonujących działalność niepodlegającą

obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z uwagi na podleganie temu obowiązkowi

z innego tytułu. Z kolei stosownie do § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy

i Polityki Socjalnej z dnia 22 lipca 1992 r. w sprawie szczegółowych zasad

zawieszania lub zmniejszania emerytury i renty - przy ustalaniu, czy wystąpiły

okoliczności powodujące zawieszenie lub zmniejszenie emerytury i renty (…)

uwzględnia się między innymi wynagrodzenie z tytułu pracy wykonywanej w

ramach stosunku pracy. Rozporządzenie to zachowało swoją moc na podstawie

art. 194 ustawy o emeryturach i rentach, w zakresie, w którym jego przepisy nie są

sprzeczne z przepisami tej ustawy.

Podstawę rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji stanowiła ocena, że

skarżącą łączył z Bankiem Spółdzielczym w T. stosunek pracy z powołania,

powstały z mocy prawa na podstawie art. 144 ust. 10 i 11 Prawa Bankowego i

wpisany w funkcję kuratora nadzorującego wykonanie programu naprawczego

przez bank. Pogląd ten nie jest trafny już tylko dlatego, że pracownikiem jest osoba

zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub

spółdzielczej umowy o pracę (art. 2 k.p.) a

nawiązanie stosunku pracy, bez

względu na podstawę prawną tego stosunku, wymaga zgodnego oświadczenia woli

pracodawcy i pracownika (art. 11 k.p.). W odniesieniu do stosunku pracy z

powołania oznacza to, że w przypadku obsadzenia stanowiska, którego zadania

wykonywane są w ramach stosunku pracy, a więc stosunku prawnego o cechach

określonych w art. 22 § 1 i 11 k.p., powołanie jest oświadczeniem woli pracodawcy

lub innego upoważnionego podmiotu powodującym - za zgodą pracownika powstanie stosunku pracy. Od powołania kreującego stosunek pracy odróżnia się

powołanie w znaczeniu organizacyjnym, a więc powierzenie określonego

stanowiska lub funkcji, nadające uprawnienia i nakładające obowiązki związane z

tym stanowiskiem lub funkcją. Odróżnienie tych skutków następuje na podstawie

art. 68 § 1 k.p., zgodnie z którym stosunek pracy nawiązuje się na podstawie

powołania w przypadkach określonych w odrębnych przepisach. W judykaturze

Sądu Najwyższego przyjmuje się zgodnie, że nawiązanie stosunku pracy z

powołania jest możliwe tylko wtedy, gdy przepis odrębny w rozumieniu art. 68 § 1

k.p. (samodzielnie lub w powiązaniu z innymi przepisami) wyraźnie odnosi się do

podstawy nawiązania stosunku pracy. Zatem sam przepis kompetencyjny

przewidujący powierzenie określonego stanowiska lub określonej funkcji i

odwołanie z tego stanowiska lub funkcji oznacza jedynie powołanie pozorne

(organizacyjne) i określa sposób powierzenia stanowiska lub funkcji, a nie

powołanie właściwe wywołujące skutek w postaci powstania stosunku pracy na tej

podstawie (por. wyroki z dnia 7 września 2005 r., II PK 290/04, OSNP 2006 nr 1314, poz. 206; z dnia 12 lipca 2007 r., I PK 45/07, OSNP 2008 nr 17-18, poz. 255

oraz z dnia 13 marca 2009 r., III PK 59/08, niepublikowany i orzeczenia w nich

powołane).

Zgodnie z art. 144 ust. 1 Prawa Bankowego w brzmieniu obowiązującym

przed 1 stycznia 2008 r., Komisja Nadzoru Bankowego (…) może podjąć decyzję o

ustanowieniu kuratora nadzorującego wykonanie programu naprawczego przez

bank oraz - stosownie do art. 144 ust. 9 - odwołać go w przypadkach określonych w

tym przepisie. W myśl art. 144 ust. 6 i 8 - funkcję kuratora może pełnić osoba

fizyczna lub osoba prawna, jego wynagrodzenie ustala Komisja Nadzoru

Bankowego, a koszty związane z wykonywaniem tej funkcji obciążają koszty

działalności banku. Jeżeli funkcję kuratora pełni osoba fizyczna, wówczas

przysługuje jej prawo do urlopu wypoczynkowego w wysokości 26 dni roboczych na

zasadach określonych w Kodeksie pracy w terminach uzgodnionych z Komisją

Nadzoru Bankowego (ust. 10), okres pełnienia tej funkcji zalicza się do okresów

pracy oraz innych okresów, od których zależy nabycie przez taką osobę uprawnień

pracowniczych, a nadto do osoby tej mają zastosowanie przepisy o ubezpieczeniu

społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnym, o ile nie jest ona objęta tymi

ubezpieczeniami z innych tytułów (ust. 11).

Analiza art. 144 Prawa Bankowego wskazuje, że nie jest on przepisem

odrębnym w rozumieniu art. 68 § 1 k.p. Nie tylko, że w ust. 1 nie przewiduje

powołania do pełnienia funkcji kuratora nadzorującego wykonanie programu

naprawczego przez bank, a jego ustanowienie (co jest oczywiste przy

uwzględnieniu, że kuratorem takim może być ustanowiona również osoba prawna),

natomiast w ust. 5 określa prawo banku do wniesienia do sądu administracyjnego

skargi od decyzji nadzorczej o ustanowieniu kuratora (co wskazuje na jego

publicznoprawny charakter - por. także art. 11 Prawa Bankowego), ale nadto w ust.

10 stanowi o prawie osoby fizycznej pełniącej funkcję kuratora do urlopu

wypoczynkowego, odsyłając do zasad wynikających z Kodeksu pracy, a w ust. 11 o zaliczeniu okresu pełnienia tej funkcji przez osobę fizyczną do okresu pracy oraz

innych okresów, od których zależy nabycie przez nią uprawnień pracowniczych i

podleganiu przez taką osobę ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu

zdrowotnemu tylko w razie nieobjęcia jej tymi ubezpieczeniami z innych tytułów.

Wymienione przepisy w żadnym zakresie nie odnoszą się do pojęć pracownika,

stosunku pracy czy okresu zatrudnienia, a zawarte w nich unormowania byłyby

zbędne, gdyby powierzenie funkcji kuratora nadzorującego wykonanie przez bank

programu naprawczego powodowało nawiązanie stosunku pracy z powołania.

Okres pełnienia tej funkcji stanowiłby bowiem wówczas wprost okres zatrudnienia

na podstawie stosunku pracy ze wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami w

zakresie uprawnień pracowniczych (w tym prawem do urlopu wypoczynkowego i

prawem do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy), w którym

pracownik z mocy ustawy podlega obowiązkowi ubezpieczenia społecznego i

zdrowotnego (art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r.

o systemie ubezpieczeń społecznych, jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz.

1585 ze zm. oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o

świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, jednolity

tekst: Dz.U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), a nie okres „zaliczalny” do

okresów pracy dla potrzeb nabycia uprawnień pracowniczych, w którym osobie

fizycznej pełniącej funkcję kuratora przysługuje - na podstawie szczególnego

unormowania - wyłącznie prawo do urlopu wypoczynkowego, i w którym do osoby

takiej stosuje się przepisy o ubezpieczeniu społecznym i zdrowotnym tylko

wówczas, gdy nie jest ona objęta tymi ubezpieczeniami z innych tytułów niż

pełnienie funkcji kuratora.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 39815 § 1 k.p.c. oraz odpowiednio stosowanego art. 108 § 2 k.p.c.