Supreme Court dismissed social security claim for overpayment regarding bank curator income not covered by labor law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court ruling that exempted the applicant from returning social security overpayments. The applicant argued that her income as a bank curator constituted employment under labor law, entitling her to social security benefits. The court held that the Bank Supervision Act's provisions regarding curators do not establish an employment relationship but rather a special status with limited social security coverage, thus the income was not subject to mandatory social insurance contributions.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 144 ust. 1, ust. 5, ust. 8, ust. 10, ust. 11 Prawa bankowego; Art. 68 § 1 k.p.; Art. 104 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach; Art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 9 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; Art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej; Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 108 § 2 k.p.c. – Income from serving as a bank curator does not constitute employment under labor law; such income is not subject to mandatory social security contributions unless the person is not covered by other insurance titles.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 296/09
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 kwietnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)
SSN Roman Kuczyński
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku B. C.-M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi w W.
o zwrot nienależnie pobranych świadczeń,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 kwietnia 2010 r.,
skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 5 lutego 2009 r.,
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi
Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o
kosztach postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy - Sąd Ubezpieczeń Społecznych w W. wyrokiem z dnia 29
lipca 2008 r. zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - I Oddziału w W. z
dnia 7 grudnia 2008 r. w ten sposób, że zwolnił B. C.-M. od obowiązku zwrotu
kwoty 30.093,34 zł stanowiącej przekroczenie przychodu za 2006 r. Podstawę
rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia.
Pismem z dnia 22 marca 2004 r. Przewodniczący Komisji Nadzoru
Bankowego zobowiązał Bank Spółdzielczy w T. do opracowania programu
postępowania naprawczego z uwagi na stwierdzone w toku inspekcji według stanu
na 30 września 2003 r. zagrożenie powstania straty bilansowej. Uchwałą z dnia 8
lutego 2006 r. Komisja Nadzoru Bankowego, działając na podstawie art. 144 ust. 1
w związku z ust. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (jednolity
tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665) ustanowiła z dniem 15 lutego 2006 r.
kuratora nadzorującego wykonanie programu postępowania naprawczego przez
Bank Spółdzielczy w T. w osobie wnioskodawczyni, ustalając jednocześnie na
podstawie art. 144 ust. 8 Prawa bankowego miesięczne wynagrodzenie za
pełnienie tej funkcji w wysokości 8.500 zł i wskazując, że będzie ono obciążać
koszty działania nadzorowanego Banku. Wnioskodawczyni była uprawniona do
wcześniejszej emerytury od 2005 r. Na podstawie pisma Banku Spółdzielczego w
T. organ rentowy ustalił, że w 2006 r. wnioskodawczyni osiągnęła przychód w
wysokości 89.250 zł. Od kwoty tej Bank odprowadzał składki na ubezpieczenia
społeczne i ubezpieczenie zdrowotne. Osiągnięty przez wnioskodawczynię
przychód przekroczył wyższą kwotę graniczną przychodu ustaloną dla tego roku na
38.503,40 zł i uzasadniał zawieszenie emerytury do kwoty 30.093,34 zł.
W ocenie Sądu Okręgowego, wnioskodawczyni nie pozostawała w
zatrudnieniu na podstawie stosunku pracy, co potwierdzone zostało w piśmie
Banku z dnia 11 marca 2008 r., ale w okresie od 8 lutego 2006 r. do 7 lutego 2007
r. pełniła funkcję kuratora na podstawie decyzji Komisji Nadzoru Bankowego, tj.
uchwały z dnia 8 lutego 2006 r. Otrzymywane przez wnioskodawczynię
wynagrodzenie nie było zatem przychodem z tytułu działalności podlegającej
obowiązkowi ubezpieczenia społecznego wymienionej w art. 104 ust. 2 ustawy z
dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych. W konsekwencji brak było podstaw do żądania zwrotu przez organ
rentowy kwoty określonej w zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 409 k.c., art. 138
oraz art. 104 i 105 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 4 i 6 tej ustawy oraz przepisy
rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 22 lipca 1992 r. w sprawie
szczegółowych zasad zawieszania lub zmniejszania emerytury lub renty.
Wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok i
oddalił odwołanie wnioskodawczyni.
Sąd drugiej instancji wskazał, że status kuratora powołanego przez Komisję
Nadzoru Finansowego uregulowany jest przepisami Prawa bankowego. Zgodnie z
art. 144 tej ustawy wynagrodzenie kuratora ustala Komisja Nadzoru Finansowego,
z tym że nie może ono być wyższe niż wynagrodzenie prezesa banku, w którym
ustanowiono kuratora, a koszty związane z wykonywaniem funkcji kuratora
obciążają koszty działalności banku (ust. 8), Komisja Nadzoru Finansowego może
odwołać kuratora nadzorującego wykonywanie programu naprawczego przez bank
w przypadku jego rezygnacji, niewłaściwego wykonywania funkcji lub też innych
względów uniemożliwiających mu należyte wykonywanie tej funkcji (ust. 9), osobie
fizycznej pełniącej funkcję kuratora przysługuje prawo do urlopu wypoczynkowego
w wysokości 26 dni roboczych na zasadach określonych w Kodeksie pracy w
terminach uzgodnionych z Komisją Nadzoru Finansowego (ust. 10), okres pełnienia
funkcji kuratora przez osobę fizyczną zalicza się do okresów pracy oraz innych
okresów, od których zależy nabycie przez nią uprawnień pracowniczych, a do osób
tych mają zastosowanie przepisy o ubezpieczeniu społecznym i ubezpieczeniu
zdrowotnym, o ile osoby te nie są objęte tymi ubezpieczeniami z innych tytułów
(ust. 11).
W ocenie Sądu Apelacyjnego, przytoczone przepisy wskazują, że stosunek
prawny między Bankiem a ustanowionym dla niego kuratorem na podstawie
powołania to stosunek pracy, o którym stanowi art. 22 k.p., wyczerpujący przesłanki
określone w art. 104 ust. 2 ustawy emerytalnej. Brak umowy o pracę pomiędzy
wnioskodawczynią a Bankiem nie jest czynnikiem dyskwalifikującym taki charakter
jej zatrudnienia, gdyż nawiązanie stosunku pracy w tym przypadku następuje z
mocy prawa, a więc art. 144 ust. 10-11 Prawa bankowego i stosunek ten wpisany
jest
w
funkcję
określoną
w
wymienionych
przepisach.
Zakwalifikowanie
wnioskodawczyni w druku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ZUA wydanym w
dniu 8 października 2008 r. pod kodem tytułu ubezpieczenia 011010, tj. kodem
przewidzianym dla pracowników, przemawia dodatkowo za pełnieniem przez
wnioskodawczynię funkcji kuratora w ramach stosunku pracy. W rezultacie jest ona
zobowiązana do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia na podstawie art. 104
ust. 1 i 2 oraz art. 105 ust. 1-3 w związku z art. 138 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach
i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia
Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 22 lipca 1992 r. w sprawie szczegółowych
zasad zawieszania lub zmniejszania emerytury lub renty.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wnioskodawczyni zarzuciła: I.
„naruszenie art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. poprzez przekroczenie granic apelacji czyli
naruszenie zasad postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i
wpływ taki miało, gdyż orzeczenie wydane w II instancji zmieniło wyrok Sądu
Okręgowego i opiera się na argumentach nie podnoszonych w apelacji”; II.
„naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i
niewłaściwe zastosowanie, w szczególności: a. poprzez przyjęcie, że powódka
została powołana na stanowisko kuratora w Banku Spółdzielczym w T. na zasadzie
stosunku pracy na podstawie powołania w rozumieniu art. 68 Kodeksu Pracy, a w
związku z tym niewłaściwą interpretację i wykładnię art. 144 prawa bankowego
poprzez przyjęcie, że stanowią one odrębne przepisy w rozumieniu art. 68 Kodeksu
Pracy, a także niewłaściwą interpretację prawa bankowego, w związku z zawartą w
kodeksie cywilnym definicją umowy o dzieło poprzez przyjęcie, że w stosunku do
kuratora banku ustanowionego na podstawie art. 144 prawa bankowego w
przypadku osoby fizycznej automatycznie dochodzi do zawarcia umowy o pracę na
podstawie powołania i wyklucza się realizację umowy o dzieło, b. także poprzez
błędne ustalenie, że zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego oraz składek przez
pracodawcę implikuje - kreuje stosunek pracy niezależnie od woli stron, c. poprzez
błędne uznanie dorozumianego zawarcia umowy o pracę na podstawie powołania
w rozumieniu art. 68 k.p. przez sam fakt wręczenia decyzji o stanowieniu kuratora
przez Komisję Nadzoru Bankowego”.
Wskazując na powyższe zarzuty wnioskodawczyni wniosła o „zmianę wyroku
w ten sposób, aby utrzymując w mocy w całości wyrok I instancji (…) apelację
pozwanego w całości oddalić”.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że stosunek pracy z
powołania powinien wprost wynikać z przepisów ustawowych (art. 68 k.p.), a sam
przepis ustawy mówiący o powołaniu na określone stanowisko lub funkcję nie
kreuje stosunku pracy na podstawie powołania (tak w uchwale składu siedmiu
sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2003 r., III PZP 19/02 oraz w
wyrokach tego Sądu z dnia 13 października 1998 r., I PKN 345/98, z dnia 16
kwietnia 2003 r., I PK 92/02 i z dnia 7 września 2005 r., II PK 290/04). Nawiązanie
stosunku pracy na podstawie powołania oznacza powierzenie funkcji w strukturze
określonej instytucji. Tymczasem kurator funkcjonuje poza strukturą banku i obok
jego zarządu, któremu nie podlega, nie jest również zwierzchnikiem w stosunku do
pracowników banku ani nie obowiązuje go regulamin banku, a decyzja o jego
ustanowieniu podlega zaskarżeniu w drodze postępowania administracyjnego.
Okoliczność, że skarżącej nie wystawiono świadectwa pracy ani nie wypłacono
ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wskazuje, iż nie pozostawała
ona w stosunku pracy.
Skarżąca wskazała, że art. 144 ust. 1 Prawa Bankowego posługuje się
pojęciem „ustanowienie”, a nie „powołanie”, natomiast przyznanie osobie pełniącej
funkcję kuratora prawa do urlopu wypoczynkowego w określonym wymiarze nie jest
uzależnione od formy zatrudnienia i stażu pracy (art. 144 ust. 10 tego Prawa). W
konsekwencji przepis ten nie jest przepisem odrębnym w rozumieniu art. 68 k.p. i
nie daje podstaw do zatrudnienia kuratora na podstawie stosunku pracy z
powołania i uznania go za pracownika. Prawo bankowe nie określa formy pełnienia
funkcji kuratora, co nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że może być ona pełniona np.
na podstawie umowy o dzieło, na co wskazuje rodzaj wykonywanych przez
kuratora zadań i sposób ich realizacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Bezskuteczny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.
398 § 1 pkt 2 k.p.c., poprzez naruszenie zasad postępowania. Przepis art. 398 3 §
1 k.p.c. określa jedynie podstawy, na których skarga kasacyjna może zostać
oparta, wskazując na: 1) naruszenie prawa materialnego przez jego błędną
wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania,
jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie
Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że spełnienie określonego w art. 398 4 § 1
pkt 2 k.p.c. wymagania przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia
polega na tym, że skarżący powinien wskazać, na jakiej z przewidzianych w art.
3983 § 1 k.p.c. podstaw kasacyjnych opiera skargę kasacyjną, przytoczyć oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy - naruszone przepisy
prawa i wyjaśnić, na czym ich naruszenie polega, oraz wykazać, że naruszenie
wskazanych przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dla
spełnienia tego wymagania nie jest wystarczające powołanie art. 398 3 § 1 pkt 2
k.p.c., gdyż - skoro Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach
zaskarżenia oraz w granicach podstaw, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie
nieważność postępowania (art. 39813 § 1 k.p.c.) - w takim przypadku ocena
zasadności skargi w ogóle nie jest możliwa (por. między innymi postanowienia z
dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC 1997 nr 8, poz. 114 oraz z dnia 13
czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365).
Usprawiedliwiony okazał się natomiast podniesiony w ramach kasacyjnej
podstawy naruszenia prawa materialnego zarzut obrazy art. 68 k.p. i art. 144
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r.
Nr 72, poz. 665 ze zm.).
Przepis art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i
rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr
153, poz. 1227, powoływanej dalej jako ustawa o emeryturach i rentach) stanowi,
że prawo do emerytury lub renty ulega zawieszeniu lub świadczenia te ulegają
zmniejszeniu, na zasadach określonych w ust. 3-8 oraz w art. 105, w razie
osiągania przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia
społecznego, o której mowa w ust. 2 oraz z tytułu służby wymienionej w art. 6 ust. 1
pkt 4 i 6. W myśl art. 104 ust. 1a - dla emerytów i rencistów prowadzących
pozarolniczą działalność za przychód, o którym mowa w ust. 1, przyjmuje się
przychód stanowiący podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne w
rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z art. 104 ust.
2 - za działalność podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, o której
mowa w ust. 1, uważa się zatrudnienie, służbę lub inną pracę zarobkową albo
prowadzenie pozarolniczej działalności, z uwzględnieniem ust. 3 (nieznajdującym
zastosowania w sprawie). W świetle art. 104 ust. 4 - przepisy ust. 1, 1a i 2 stosuje
się również do osób wyłączonych z obowiązku ubezpieczenia społecznego z tytułu
ustalenia prawa do emerytury i renty lub wykonujących działalność niepodlegającą
obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z uwagi na podleganie temu obowiązkowi
z innego tytułu. Z kolei stosownie do § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy
i Polityki Socjalnej z dnia 22 lipca 1992 r. w sprawie szczegółowych zasad
zawieszania lub zmniejszania emerytury i renty - przy ustalaniu, czy wystąpiły
okoliczności powodujące zawieszenie lub zmniejszenie emerytury i renty (…)
uwzględnia się między innymi wynagrodzenie z tytułu pracy wykonywanej w
ramach stosunku pracy. Rozporządzenie to zachowało swoją moc na podstawie
art. 194 ustawy o emeryturach i rentach, w zakresie, w którym jego przepisy nie są
sprzeczne z przepisami tej ustawy.
Podstawę rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji stanowiła ocena, że
skarżącą łączył z Bankiem Spółdzielczym w T. stosunek pracy z powołania,
powstały z mocy prawa na podstawie art. 144 ust. 10 i 11 Prawa Bankowego i
wpisany w funkcję kuratora nadzorującego wykonanie programu naprawczego
przez bank. Pogląd ten nie jest trafny już tylko dlatego, że pracownikiem jest osoba
zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub
spółdzielczej umowy o pracę (art. 2 k.p.) a
nawiązanie stosunku pracy, bez
względu na podstawę prawną tego stosunku, wymaga zgodnego oświadczenia woli
pracodawcy i pracownika (art. 11 k.p.). W odniesieniu do stosunku pracy z
powołania oznacza to, że w przypadku obsadzenia stanowiska, którego zadania
wykonywane są w ramach stosunku pracy, a więc stosunku prawnego o cechach
określonych w art. 22 § 1 i 11 k.p., powołanie jest oświadczeniem woli pracodawcy
lub innego upoważnionego podmiotu powodującym - za zgodą pracownika powstanie stosunku pracy. Od powołania kreującego stosunek pracy odróżnia się
powołanie w znaczeniu organizacyjnym, a więc powierzenie określonego
stanowiska lub funkcji, nadające uprawnienia i nakładające obowiązki związane z
tym stanowiskiem lub funkcją. Odróżnienie tych skutków następuje na podstawie
art. 68 § 1 k.p., zgodnie z którym stosunek pracy nawiązuje się na podstawie
powołania w przypadkach określonych w odrębnych przepisach. W judykaturze
Sądu Najwyższego przyjmuje się zgodnie, że nawiązanie stosunku pracy z
powołania jest możliwe tylko wtedy, gdy przepis odrębny w rozumieniu art. 68 § 1
k.p. (samodzielnie lub w powiązaniu z innymi przepisami) wyraźnie odnosi się do
podstawy nawiązania stosunku pracy. Zatem sam przepis kompetencyjny
przewidujący powierzenie określonego stanowiska lub określonej funkcji i
odwołanie z tego stanowiska lub funkcji oznacza jedynie powołanie pozorne
(organizacyjne) i określa sposób powierzenia stanowiska lub funkcji, a nie
powołanie właściwe wywołujące skutek w postaci powstania stosunku pracy na tej
podstawie (por. wyroki z dnia 7 września 2005 r., II PK 290/04, OSNP 2006 nr 1314, poz. 206; z dnia 12 lipca 2007 r., I PK 45/07, OSNP 2008 nr 17-18, poz. 255
oraz z dnia 13 marca 2009 r., III PK 59/08, niepublikowany i orzeczenia w nich
powołane).
Zgodnie z art. 144 ust. 1 Prawa Bankowego w brzmieniu obowiązującym
przed 1 stycznia 2008 r., Komisja Nadzoru Bankowego (…) może podjąć decyzję o
ustanowieniu kuratora nadzorującego wykonanie programu naprawczego przez
bank oraz - stosownie do art. 144 ust. 9 - odwołać go w przypadkach określonych w
tym przepisie. W myśl art. 144 ust. 6 i 8 - funkcję kuratora może pełnić osoba
fizyczna lub osoba prawna, jego wynagrodzenie ustala Komisja Nadzoru
Bankowego, a koszty związane z wykonywaniem tej funkcji obciążają koszty
działalności banku. Jeżeli funkcję kuratora pełni osoba fizyczna, wówczas
przysługuje jej prawo do urlopu wypoczynkowego w wysokości 26 dni roboczych na
zasadach określonych w Kodeksie pracy w terminach uzgodnionych z Komisją
Nadzoru Bankowego (ust. 10), okres pełnienia tej funkcji zalicza się do okresów
pracy oraz innych okresów, od których zależy nabycie przez taką osobę uprawnień
pracowniczych, a nadto do osoby tej mają zastosowanie przepisy o ubezpieczeniu
społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnym, o ile nie jest ona objęta tymi
ubezpieczeniami z innych tytułów (ust. 11).
Analiza art. 144 Prawa Bankowego wskazuje, że nie jest on przepisem
odrębnym w rozumieniu art. 68 § 1 k.p. Nie tylko, że w ust. 1 nie przewiduje
powołania do pełnienia funkcji kuratora nadzorującego wykonanie programu
naprawczego przez bank, a jego ustanowienie (co jest oczywiste przy
uwzględnieniu, że kuratorem takim może być ustanowiona również osoba prawna),
natomiast w ust. 5 określa prawo banku do wniesienia do sądu administracyjnego
skargi od decyzji nadzorczej o ustanowieniu kuratora (co wskazuje na jego
publicznoprawny charakter - por. także art. 11 Prawa Bankowego), ale nadto w ust.
10 stanowi o prawie osoby fizycznej pełniącej funkcję kuratora do urlopu
wypoczynkowego, odsyłając do zasad wynikających z Kodeksu pracy, a w ust. 11 o zaliczeniu okresu pełnienia tej funkcji przez osobę fizyczną do okresu pracy oraz
innych okresów, od których zależy nabycie przez nią uprawnień pracowniczych i
podleganiu przez taką osobę ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu
zdrowotnemu tylko w razie nieobjęcia jej tymi ubezpieczeniami z innych tytułów.
Wymienione przepisy w żadnym zakresie nie odnoszą się do pojęć pracownika,
stosunku pracy czy okresu zatrudnienia, a zawarte w nich unormowania byłyby
zbędne, gdyby powierzenie funkcji kuratora nadzorującego wykonanie przez bank
programu naprawczego powodowało nawiązanie stosunku pracy z powołania.
Okres pełnienia tej funkcji stanowiłby bowiem wówczas wprost okres zatrudnienia
na podstawie stosunku pracy ze wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami w
zakresie uprawnień pracowniczych (w tym prawem do urlopu wypoczynkowego i
prawem do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy), w którym
pracownik z mocy ustawy podlega obowiązkowi ubezpieczenia społecznego i
zdrowotnego (art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r.
o systemie ubezpieczeń społecznych, jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz.
1585 ze zm. oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o
świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, jednolity
tekst: Dz.U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), a nie okres „zaliczalny” do
okresów pracy dla potrzeb nabycia uprawnień pracowniczych, w którym osobie
fizycznej pełniącej funkcję kuratora przysługuje - na podstawie szczególnego
unormowania - wyłącznie prawo do urlopu wypoczynkowego, i w którym do osoby
takiej stosuje się przepisy o ubezpieczeniu społecznym i zdrowotnym tylko
wówczas, gdy nie jest ona objęta tymi ubezpieczeniami z innych tytułów niż
pełnienie funkcji kuratora.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie
art. 39815 § 1 k.p.c. oraz odpowiednio stosowanego art. 108 § 2 k.p.c.