Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 291/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses social security appeal where medical experts confirm claimant regained work capacity.

Numero d'incarto II UK 291/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a social security claimant against a lower court decision denying rehabilitation benefits. The claimant argued procedural flaws regarding her lawyer's authorization and requested new expert opinions to challenge the medical finding that she had recovered work capacity. The court rejected these arguments, noting that the lower court properly relied on existing expert opinions establishing her ability to work and that no special circumstances warranted new evidence gathering.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 k.p.c.; Art. 18 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa: The Supreme Court dismisses a cassation appeal when the lower court's decision is based on established facts proving the claimant has regained work capacity, rendering further evidence gathering unnecessary.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security benefits rehabilitation allowance work capacity assessment medical expert opinion cassation appeal dismissal procedural authorization evidence gathering

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 k.p.c.
należy przypomnieć, że stosownie do art. 3981 § 1 k.p.c.
Art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z
Art. 89 § 1 k.p.c.
pełnomocnictwa, sprzecznie z art. 89 § 1 k.p.c., co świadczy o braku należytego
Art. 232 k.p.c.
stosowanego art. 232 k.p.c.), jednakże inicjatywa taka podejmowana jest jedynie w
Art. 382 w związku z art. 248 k.p.c.
podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 382 w związku z art. 248 k.p.c. nie
art 89 § 1 k.p.c
postępowania – art 89 § 1 k.p.c.
art 379 pkt 2 k.p.c
w związku z art 379 pkt 2 k.p.c.
art. 378 § 1 k.p.c
postępowania – art 89 § 1 k.p.c. w związku z art 379 pkt 2 k.p.c. i art. 378 § 1 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c
328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
art. 248 k.p.c
382 w związku z art. 248 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2001 r., I PKN 586/00
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 lipca 2004 r., III CZP 32/04
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2000 r., III CZP 4/00
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2006 r., I PK 124/06
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2012 r., II UK 318/10
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2011 r., II UK 346/10
II PK 151/04
Supreme Court allows overtime pay for breaks counted as working time under Labor Code Art. 151.
I PK 124/06
Supreme Court dismissed cassation appeal as alleged procedural defects did not affect plaintiff's rights.
II UK 346/10
Supreme Court quashes social security appeal judgment for exceeding appeal scope and remands case.
III CZP 32/04
Supreme Court dismisses appeal confirming that a party cannot ratify acts by an unauthorized lawyer. The court rules that such acts are void and cannot be cured by ratification.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 291/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Korzeniowski

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z wniosku B. H.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o świadczenie rehabilitacyjne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 maja 2012 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Okręgowego […]

z dnia 21 lipca 2011 r.,

oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 lipca 2011 r., Sąd Okręgowy – Sąd Ubezpieczeń

Społecznych oddalił apelację wnioskodawczyni B. H. od wyroku Sądu Rejonowego

dla […] we W. z dnia 9 maja 2011 r., którym oddalono odwołanie wnioskodawczyni

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału z dnia 2 września 2009 r.

odmawiającej

przyznania

prawa

do

świadczenia

rehabilitacyjnego,

wobec

stwierdzonej zdolności do pracy.

W stanie faktycznym sprawy, wnioskodawczyni (ur. 18 maja 1961 r.) o

wykształceniu zasadniczym zawodowym, pracowała jako ochroniarz, magazynier,

pomoc kuchenna, dozorca, ostatnio jako monter zaworów samochodowych. W

okresie od dnia 28 stycznia 2009 r. do dnia 28 lipca 2009 r. wykorzystała 182 dni

zasiłku chorobowego z powodu zespołu bólowego kręgosłupa L-S i szyjnego. W

okresie od dnia 15 maja 2009 r. do dnia 7 czerwca 2009 r. przebyła rehabilitację

leczniczą w ramach prewencji rentowej ZUS. W dniu 10 czerwca 2009 r. złożyła

wniosek o świadczenie rehabilitacyjne, który nie został uwzględniony decyzją

organu rentowego z dnia z dnia 2 września 2009 r. w oparciu o orzeczenie komisji

lekarskiej z dnia 17 sierpnia 2009 r., w którym podtrzymane zostało orzeczenie

Lekarza Orzecznika, według którego wnioskodawczyni odzyskała zdolność do

pracy.

Orzeczeniem z dnia 31 sierpnia 2009 r. Powiatowy Zespól ds. Orzekania o

Niepełnosprawności po rozpatrzeniu wniosku z dnia 23 lipca 2009 r. zaliczył

wnioskodawczynię do lekkiego stopnia niepełnosprawności do 31 sierpnia 2011 r.

uznając, że wskazana jest dla niej praca nie wymagająca przebywania w

długotrwałej wymuszonej pozycji ciała. Decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia 5

listopada 2009 r. wnioskodawczyni została uznana z dniem 27 października 2009 r.

za osobą bezrobotną z prawem do zasiłku od dnia 4 listopada 2009 r. do 3 maja

2010 r. w wysokości 575 zł miesięcznie. Rozpatrując odwołanie wnioskodawczyni

od decyzji organu rentowego Sąd Rejonowy dopuścił dowód z opinii biegłych

lekarzy z zakresu chorób wewnętrznych, neurologii, chirurgii i ortopedii, którzy po

rozpoznaniu u wnioskodawczyni szeregu schorzeń, obejmujących m.in. zmiany

zwyrodnieniowe kręgosłupa lędźwiowego z przewlekłym zespołem bólowym bez

objawów korzeniowych, nadciśnienie tętnicze z niewielkim powiększeniem lewej

komory serca, niedomykalność zastawki mitralnej i trójdzielnej bez znaczenia

hemodynamicznego, przebyty zabieg wrodzonego rozszczepu podniebienia oraz

zabieg usunięcia pęcherzyka żółciowego, uznali brak podstaw do uznania

niezdolności do pracy. Wobec zastrzeżeń wnioskodawczyni, w opinii uzupełniającej

biegli podtrzymali opinię z dnia 10 grudnia 2009 r., stwierdzając że rodzaj zmian

chorobowych u wnioskodawczyni nie stanowi przeciwwskazania do pracy zgodnej z

posiadanymi przez nią kwalifikacjami a stwierdzone zmiany radiologicznie nie tylko

nie zostaną wyleczone, ale spodziewać się należy ich stopniowej progresji. Wobec

dalszych wniosków wnioskodawczyni, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego

neurochirurga,

według

której

wnioskodawczym

nie

kwalifikuje

się

do

neurochirurgicznego leczenia operacyjnego a jej schorzenia mają charakter

przewlekłych i postępujących, z okresami remisji i progresji objawów. Zmiany te

postępują wraz z obciążeniem i wiekiem, a dalsze leczenie nie spowoduje

ustąpienia subiektywnie odczuwanych dolegliwości bólowych. Rodzaj zmian

chorobowych nie stanowi przeciwwskazania do pracy zgodnej z posiadanymi

kwalifikacjami z wyłączeniem ciężkiej pracy fizycznej, pracy przy maszynach w

ruchu, pracy na wysokości. Wobec zastrzeżeń wnioskodawczyni co do opinii, biegły

podtrzymał swoją ocenę na rozprawie w dniu 9 maja 2011 r. Wyrokiem z dnia 9

maja 2011 r. Sąd Rejonowy oddalił odwołanie wnioskodawczyni od decyzji organu

rentowego, wskazując w uzasadnieniu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy,

w tym opinie wydane przez biegłych sądowych, nie dają podstawy do uznania iż

spełnia ona przesłanki do przyznania dochodzonego świadczenia na podstawie art.

18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jednolity: Dz. U.

z 2010 r. Nr 77, poz. 512 ze zm.). Świadczenie rehabilitacyjne – stosownie do

powołanego przepisu, przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku

chorobowego jest w dalszym ciągu niezdolny do pracy, ale dalsze leczenie lub

rehabilitacja

lecznicza

rokują

odzyskanie

zdolności

do

pracy.

Apelację

wnioskodawczyni od powyższego wyroku oddalił Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia

21 lipca 2011 r., podzielając w pełni ustalenia Sądu pierwszej instancji poczynione

m.in. na podstawie opinii biegłych, jak i zapadłe orzeczenie, w myśl którego

wnioskodawczyni odzyskała zdolność do pracy, a tym samym nie ma podstaw do

przyznania dochodzonego świadczenia.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku, zaskarżając go w całości,

pełnomocnik wnioskodaczyni zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego –

art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, oraz przepisów

postępowania – art 89 § 1 k.p.c. w związku z art 379 pkt 2 k.p.c. i art. 378 § 1 k.p.c.

powodujące nieważność postępowania wobec braku należytego umocowania

pełnomocnika organu rentowego, oraz art. 378 § 1, 328 § 2 w związku z art. 391 §

1 k.p.c. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstaw faktycznych i

prawnych rozstrzygnięcia w zakresie podniesionym w uzupełnieniu apelacji (pismo

z dnia 15 czerwca 2011 r., zarzucające nieważność postępowania) oraz art. 381,

382 w związku z art. 248 k.p.c. poprzez niedopuszczenie wniosków dowodowych

zgłoszonych w apelacji, wniósł „o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie w całości

zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji jak i (…) poprzedzającego go wyroku

Sądu Rejonowego”, wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Pełnomocnik

wnioskodawczyni

podniósł

przede

wszystkim

zarzut

nieważności postępowania przed Sądami obu instancji, upatrując jej w nienależytej

reprezentacji organu rentowego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wskutek

nienależytego umocowania jego pełnomocnika. Wobec podniesionego zarzutu

nieważności postępowania przez Sądem pierwszej instancji, przede wszystkim

należy przypomnieć, że stosownie do art. 3981 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna

przysługuje od prawomocnego wyroku wydanego przez sąd drugiej instancji.

Zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w

granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw, a w granicach zaskarżenia

bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Granice podstaw

kasacyjnych wyznaczone są przez sposób ujęcia przytoczonych w skardze

kasacyjnej przepisów prawa, których naruszenie zarzuca się zaskarżonemu

wyrokowi oraz ich uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.). Chodzi zatem o

wskazanie, na czym - zdaniem skarżącego - polega obraza przez sąd drugiej

instancji konkretnych przepisów przytoczonych w podstawach kasacyjnych i

wykazanie - w przypadku podstawy określonej w art. 398 3 § 1 pkt 2 k.p.c. - że

naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o powołane przepisy, należy w związku z tym przyjąć, że w

postępowaniu kasacyjnym zarzut nieważności może dotyczyć bezpośrednio tylko

postępowania przed sądem drugiej instancji. Sąd Najwyższy zobowiązany jest do

rozważenia z urzędu w ramach granic zaskarżenia nieważności postępowania

zachodzącej

przed

sądem

drugiej

instancji,

niezależnie

od

przytoczenia

stosownego zarzutu w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 398 3 § 1 pkt 2

k.p.c. Inaczej jest z zawartym w skardze kasacyjnej zarzutem nieważności

postępowania przed sądem pierwszej instancji. W tym zakresie w orzecznictwie

Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje się, że nieważność postępowania

nieuwzględniona przez sąd drugiej instancji z urzędu lub na zarzut strony stanowi

uzasadnioną podstawę skargi tylko wtedy, gdy miała ona znaczenie dla wyniku

sprawy (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 1997 r., I CKN

825/97, OSNC 1998 nr 5, poz. 81; z dnia 10 lutego 1998 r., II CKN 600/97, OSP

1999 nr 3, poz. 58; z dnia 18 stycznia 2005 r., II PK 151/04, OSNP 2005 nr 17, poz.

262; z dnia 11 grudnia 2006 r., I PK 124/06, OSNP 2008 nr 3-4, poz. 27). Kwestia

ta może podlegać badaniu i rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy jedynie pośrednio,

poprzez przytoczenie przez skarżącego w ramach drugiej podstawy określonej w

art. 3983 § 1 k.p.c. zarzutu naruszenia przez sąd apelacyjny art. 378 § 1 k.p.c. lub

art. 386 § 2 k.p.c. Wobec tego uchybienie sądu drugiej instancji, polegające na

niewzięciu pod rozwagę - z urzędu lub w ramach zarzutu apelacyjnego nieważności

postępowania

przed

sądem

pierwszej

instancji,

stanowi

usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. tylko wtedy, gdy

mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego w okolicznościach sprawy nie

stwierdzono. To samo można powiedzieć - w związku z zarzutem skargi naruszenia

przez Sąd Okręgowy art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Naruszenie tych

przepisów przez sąd drugiej instancji, może tylko wyjątkowo wypełniać podstawę

kasacyjną przewidzianą w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. Ma to miejsce wówczas, gdy

wskutek uchybienia konkretnym wymaganiom określonym w art. 328 § 2 k.p.c.

zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czyli gdy stwierdzone

wady mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (tak np. w wyrokach Sądu

Najwyższego z dnia z dnia 20 maja 2011 r.. II UK 346/10 oraz z dnia 2 czerwca

2011 r., CSK 581/10 – niepublikowane).

Rozważeniu z urzędu podlega natomiast kwestia nieważności postępowania

przed Sądem drugiej instancji. Nie budzi wątpliwości, że brak należytego

umocowania pełnomocnika strony w rozumieniu art. 379 pkt 2 k.p.c. dotyczy

sytuacji,

gdy

w tym

charakterze

występowała

osoba,

która

mogła

być

pełnomocnikiem, lecz nie została umocowana do działania w imieniu strony, bądź

istniały braki w udzieleniu pełnomocnictwa (a nie w samym wydaniu dokumentu

potwierdzającego umocowanie) między innymi przez organ powołany do

reprezentowania w procesie strony będącej osobą prawną (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 27 lutego 2001 r., I PKN 266/00, OSNAPiUS 2002 nr 22, poz.

544) oraz sytuacji, gdy w charakterze pełnomocnika występowała osoba, która w

ogóle pełnomocnikiem być nie mogła (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20

sierpnia 2001 r., I PKN 586/00, OSNAPiUS 2003 nr 14, poz. 335; uchwała Sądu

Najwyższego z dnia 28 lipca 2004 r., III CZP 32/04, OSNC 2006 nr 1, poz. 2).

Pełnomocnik wnioskodawczyni zarzucił, iż w toku postępowania przed Sądem

pierwszej

instancji

została

złożona

jedynie

kserokopia

udzielonego

pełnomocnictwa, sprzecznie z art. 89 § 1 k.p.c., co świadczy o braku należytego

umocowania pełnomocnika. Zarzut skarżącego – co do zasady – jest zasadny,

niemniej trzeba zauważyć, że brak taki (co do wykazania prawidłowego

umocowania) mógł być usunięty w toku postępowania, a czynności nienależycie

umocowanego pełnomocnika - potwierdzone przez mocodawcę, w którego imieniu

występowała osoba, która mogła być pełnomocnikiem, czego się w skardze nie

kwestionuje, a skarżący nie składa w skardze kasacyjnej żadnych wniosków w tym

przedmiocie. Wprawdzie możliwe jest w takiej sytuacji przeprowadzenie przez Sąd

Najwyższy postępowania dowodowego z urzędu (na podstawie odpowiednio

stosowanego art. 232 k.p.c.), jednakże inicjatywa taka podejmowana jest jedynie w

sytuacjach

szczególnych

(tak

w uchwale

składu

siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 19 maja 2000 r., III CZP 4/00, OSNC 2000 nr 11, poz. 195 oraz

wyroku tego Sądu z dnia 11 grudnia 2006 r., I PK 124/06, OSNP 2008 nr 3-4, poz.

27), które nie występują przy rozpoznawaniu niniejszej skargi kasacyjnej.

Wnioskodawczyni była reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, który

powołuje się na domniemane uchybienia procesowe dotyczące strony przeciwnej,

w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, które w żaden sposób nie

wpłynęły na uprawnienia procesowe wnioskodawcy, ani tym bardziej nie miały

żadnego wpływu na wynik sprawy (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z

dnia 6 kwietnia 2012 r., II UK 318/10 – niepublikowane).

Nie jest także uzasadniony drugi z zarzutów podniesionych w skardze

kasacyjnej naruszenia przez błędną wykładnię - art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25

czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych ubezpieczenia społecznego w razie

choroby

i

macierzyństwa,

gdyż

wobec

ustaleń

faktycznych

w

sprawie

(poczynionych w na podstawie dowodu z opinii biegłych), powyższy przepis został

zastosowany prawidłowo, wnioskodawczyni w świetle tych ustaleń odzyskała

zdolność do pracy, tym samym nie było podstaw do przyznania dochodzonego

świadczenia. Wbrew odmiennym zarzutom skargi, okoliczności stanu zdrowia

wnioskodawczyni zostały w pełni wyjaśnione, stąd trafnie Sąd apelacyjny uznał, że

nie ma podstaw prawnych do uzupełniania materiału dowodowego, a więc

podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 382 w związku z art. 248 k.p.c. nie

są uprawnione (por. także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2011 r., II UK

346/10 - niepublikowany, w którym m.in. wskazano, że jeżeli w odniesieniu do

ustaleń faktycznych wymagających specjalistycznej wiedzy sąd zasięgnął opinii

biegłych, to ewentualne powołanie jeszcze innych biegłych, można by uznać za

powinność sądu, gdy pierwotna opinia budzi istotne i nie dające się usunąć

wątpliwości).

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie

art. 39814 k.p.c.

/tp/