Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 291/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses social security contribution appeal citing established precedent on statute of limitations. The court rejects the claim that the new ten-year limitation period applies retroactively to debts already expired under the old five-year rule. The decision clarifies that the general principle of lex posterior derogat legi priori governs the transition between the old and new limitation periods. The court finds no need for a new interpretation as the legal issue has already been resolved by prior rulings. The appeal is inadmissible because the legal question is not of general importance. The court emphasizes that the extension of the limitation period does not violate the Constitution. The ruling upholds the finality of the lower court's decision based on existing jurisprudence. The decision confirms that debts expired before the new law took effect are not covered by the extended period. The court rejects the argument that the change in limitation periods requires constitutional review. The ruling ensures consistency in the application of social security laws across different time periods. The decision serves as a definitive guide for future cases involving similar temporal conflicts in social security claims.

Numero d'incarto II UK 291/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an insured person against a social security institution regarding contribution payments. The appellant argued that the new ten-year statute of limitations should apply retroactively to debts that had already expired under the previous five-year rule, citing a violation of the Constitution. The court rejected this claim by relying on its own prior rulings which established that the new limitation period does not cover debts that became due before the law change and had already expired under the old regime. Consequently, the court held that the general principle of lex posterior derogat legi priori resolved the temporal conflict without needing a new constitutional interpretation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 2 Konstytucji; The Supreme Court established that the new statute of limitations for social security contributions applies only to debts that became due after the law change and had not yet expired under the previous rules, rejecting retroactive application to already expired debts.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security contributions statute of limitations lex posterior derogat legi priori cassation appeal constitutional review intertemporal regulation Supreme Court precedent

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
Art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
zastosowanie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w
Art. 2 Konstytucji
prawa materialnego przez niezastosowanie art. 24 ust.
art. 2 Konstytucji
prawa materialnego przez niezastosowanie art. 24 ust.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 291/09

POSTANOWIENIE

Dnia 28 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z wniosku J. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowany J. B.

o składki,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 stycznia 2010 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 16 kwietnia 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2009 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację J. B. od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 listopada 2008 r. oddalającego

jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z dnia 23 listopada

2007 r. , w sprawie o składki.

Ubezpieczony skargą kasacyjną

wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 16

kwietnia 2009 r. zaskarżył w całości, opierając skargę na podstawie naruszenia

prawa materialnego przez niezastosowanie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2003 r., niewłaściwe

zastosowanie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w

brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. oraz błędną wykładnię art. 2

Konstytucji. Z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. ubezpieczony wniósł o

przyjęcie

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania

stwierdzając,

że

prawidłowe

zastosowanie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 2

Konstytucji wymaga wykładni obowiązujących przepisów. Ponadto wskazał, że w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie pozwoli na

wyeliminowanie rozbieżności i wątpliwości w orzecznictwie sądowym odnoszący się

do kwestii przedawnienia, które zostało wydłużone z 5 lat do 10 lat na podstawie

zmiany wyżej wymienionego przepisu w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia

2003 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w tym przepisie. Brak

także podstaw do przyjęcia, że w sprawie występuje istotne zagadnienie

wymagające wykładni Sądu Najwyższego, gdyż w wyroku z 5 kwietnia 2005 r., I UK

232/04 (OSNP 2006, nr 1-2, poz. 26) Sąd Najwyższy jednoznacznie przesądził, że

zmiana art. 24 ust. 4 ustawy systemowej, ustanawiająca dziesięcioletni okres

przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (w miejsce

dotychczasowego pięcioletniego okresu przedawnienia), która weszła w życie dnia

1 stycznia 2003 r., nie ma zastosowania do należności przedawnionych przed tym

dniem. W uchwałach z dnia 2 lipca 2008 r., II UZP 5/08 oraz z dnia 8 lipca 2008 r., I

UZP 4/08 (dotychczas niepublikowanych) stwierdził natomiast, że nowy termin

przedawnienia należności składek z tytułu ubezpieczenia społecznego obejmuje te

należności, które stały się wymagalne przed dniem 1 stycznia 2003 r., a nie uległy

przedawnieniu według przepisów dotychczasowych. W orzeczeniach tych Sąd

Najwyższy rozstrzygnął wątpliwość wynikającą z braku regulacji intertemporalnych

dotyczących przedawnienia należności składkowych, podkreślając,

że ogólna

reguła prawa intertemporalnego (por. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia

16 czerwca 1993 r., W 4/93, OTK 1993/II, poz. 45) stanowi, że w razie wątpliwości,

czy należy stosować ustawę dawną, czy nową, pierwszeństwo ma ustawa nowa na

zasadzie lex posterior derogat legi priori. Tak więc, brak szczególnej regulacji nie

oznacza luki w prawie co do przepisów międzyczasowych, ale wskazuje na

potrzebę zastosowania reguły bezpośredniego stosowania ustawy nowej (por.

wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2003 r., P 31/02). Przedłużenie okresu

przedawnienia nie stanowi także, według Sądu Najwyższego, naruszenia art. 2

Konstytucji.

Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).