Supreme Court dismisses social security contribution appeal citing established precedent on statute of limitations. The court rejects the claim that the new ten-year limitation period applies retroactively to debts already expired under the old five-year rule. The decision clarifies that the general principle of lex posterior derogat legi priori governs the transition between the old and new limitation periods. The court finds no need for a new interpretation as the legal issue has already been resolved by prior rulings. The appeal is inadmissible because the legal question is not of general importance. The court emphasizes that the extension of the limitation period does not violate the Constitution. The ruling upholds the finality of the lower court's decision based on existing jurisprudence. The decision confirms that debts expired before the new law took effect are not covered by the extended period. The court rejects the argument that the change in limitation periods requires constitutional review. The ruling ensures consistency in the application of social security laws across different time periods. The decision serves as a definitive guide for future cases involving similar temporal conflicts in social security claims.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an insured person against a social security institution regarding contribution payments. The appellant argued that the new ten-year statute of limitations should apply retroactively to debts that had already expired under the previous five-year rule, citing a violation of the Constitution. The court rejected this claim by relying on its own prior rulings which established that the new limitation period does not cover debts that became due before the law change and had already expired under the old regime. Consequently, the court held that the general principle of lex posterior derogat legi priori resolved the temporal conflict without needing a new constitutional interpretation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 2 Konstytucji; The Supreme Court established that the new statute of limitations for social security contributions applies only to debts that became due after the law change and had not yet expired under the previous rules, rejecting retroactive application to already expired debts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 291/09
POSTANOWIENIE
Dnia 28 stycznia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Roman Kuczyński
w sprawie z wniosku J. B.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
z udziałem zainteresowany J. B.
o składki,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 stycznia 2010 r.,
skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 16 kwietnia 2009 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2009 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację J. B. od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 listopada 2008 r. oddalającego
jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z dnia 23 listopada
2007 r. , w sprawie o składki.
Ubezpieczony skargą kasacyjną
wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 16
kwietnia 2009 r. zaskarżył w całości, opierając skargę na podstawie naruszenia
prawa materialnego przez niezastosowanie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie
ubezpieczeń społecznych w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2003 r., niewłaściwe
zastosowanie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w
brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. oraz błędną wykładnię art. 2
Konstytucji. Z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. ubezpieczony wniósł o
przyjęcie
skargi
kasacyjnej
do
rozpoznania
stwierdzając,
że
prawidłowe
zastosowanie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 2
Konstytucji wymaga wykładni obowiązujących przepisów. Ponadto wskazał, że w
sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie pozwoli na
wyeliminowanie rozbieżności i wątpliwości w orzecznictwie sądowym odnoszący się
do kwestii przedawnienia, które zostało wydłużone z 5 lat do 10 lat na podstawie
zmiany wyżej wymienionego przepisu w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia
2003 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących
rozbieżności
w
orzecznictwie
sądów,
zachodzi
nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w tym przepisie. Brak
także podstaw do przyjęcia, że w sprawie występuje istotne zagadnienie
wymagające wykładni Sądu Najwyższego, gdyż w wyroku z 5 kwietnia 2005 r., I UK
232/04 (OSNP 2006, nr 1-2, poz. 26) Sąd Najwyższy jednoznacznie przesądził, że
zmiana art. 24 ust. 4 ustawy systemowej, ustanawiająca dziesięcioletni okres
przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (w miejsce
dotychczasowego pięcioletniego okresu przedawnienia), która weszła w życie dnia
1 stycznia 2003 r., nie ma zastosowania do należności przedawnionych przed tym
dniem. W uchwałach z dnia 2 lipca 2008 r., II UZP 5/08 oraz z dnia 8 lipca 2008 r., I
UZP 4/08 (dotychczas niepublikowanych) stwierdził natomiast, że nowy termin
przedawnienia należności składek z tytułu ubezpieczenia społecznego obejmuje te
należności, które stały się wymagalne przed dniem 1 stycznia 2003 r., a nie uległy
przedawnieniu według przepisów dotychczasowych. W orzeczeniach tych Sąd
Najwyższy rozstrzygnął wątpliwość wynikającą z braku regulacji intertemporalnych
dotyczących przedawnienia należności składkowych, podkreślając,
że ogólna
reguła prawa intertemporalnego (por. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia
16 czerwca 1993 r., W 4/93, OTK 1993/II, poz. 45) stanowi, że w razie wątpliwości,
czy należy stosować ustawę dawną, czy nową, pierwszeństwo ma ustawa nowa na
zasadzie lex posterior derogat legi priori. Tak więc, brak szczególnej regulacji nie
oznacza luki w prawie co do przepisów międzyczasowych, ale wskazuje na
potrzebę zastosowania reguły bezpośredniego stosowania ustawy nowej (por.
wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2003 r., P 31/02). Przedłużenie okresu
przedawnienia nie stanowi także, według Sądu Najwyższego, naruszenia art. 2
Konstytucji.
Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).