Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 290/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses police pension appeal due to inadmissible grounds and binding IPN service records.

Numero d'incarto II UK 290/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal against the appellate court's decision regarding the applicant's police pension. The applicant argued that the service period from 1968 to 1972 should be recognized under specific lustration law provisions, but the court found the appeal grounds legally inadmissible. The decision was based on the binding nature of the Institute of National Remembrance's service records and the requirement for cassation arguments to be directly linked to established facts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c. The Supreme Court may reject a cassation appeal if the grounds are legally inadmissible or if the appeal arguments do not correspond to the established facts of the case, particularly when binding service records exist.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal rejection police pension calculation lustration law provisions binding service records inadmissible appeal grounds Supreme Court procedure service period recognition

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 3983 § 3 k.p.c.
wiążą Sąd Najwyższy, wobec czego wnioskowi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania towarzyszą nieadekwatne motywy (art. 3983 § 3 oraz art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 oraz art. 39813§ 2 k.p.c.; por.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 98 § 3 k.p.c.
O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z § 13 ust.
§ 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 października 2004 r.
art. 13a ust. 5 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji...
art. 3989 § 1 k.p.c
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
art. 39813§ 2 k.p.c
3983 § 3 oraz art. 39813§ 2 k.p.c.; por.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2008 r., II PZP 5/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).
III CZP 76/01
uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01, niepubl.
III CZP 82/02
203, z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02, niepubl.
III UK 98/12

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 290/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku W. B.‎przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W.‎o wysokość emerytury policyjnej,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 stycznia 2016 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt III AUa […], 1. Odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. Przyznaje K. R. z Kancelarii Adwokackiej ul. N. […] w W. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […] kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) z uwzględnieniem stawki podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w […], Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na skutek apelacji organu rentowego zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 marca 2013 r. w sprawie W. B. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. o wysokość emerytury policyjnej i oddalił odwołanie odnośnie do okresu od dnia 1 grudnia 1968 r. do dnia 15 sierpnia 1972 r. W pozostałej części oddalił apelację organu rentowego oraz oddalił apelację W. B..Przedmiotem sporu było obniżenie od dnia 1 lutego 2010 r. wskaźnika podstawy wymiaru emerytury z 2,6% do 0,7% za każdy rok służby w związku z informacją Instytutu Pamięci Narodowej o przebiegu służby w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 1388; dalej „ustawa lustracyjna”). W okresie objętym pkt I wyroku Sądu Apelacyjnego, ubezpieczony jako pełniący służbę w Departamencie I Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na stanowisku inspektora Wydziału III/VII1, wyjechał do pracy w Ambasadzie PRL w P., pełniąc tam obowiązki II Sekretarza i wykonując zadania wchodzące w zakres obowiązków Wydziału VIII Departamentu I. Wydział ten mieści się w katalogu organów wymienionych w art. 2 ust 1 pkt 5 ustawy lustracyjnej jako instytucja centralna Służby Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych; pion I, wywiad PRL.

W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 lipca 1990 r. w sprawie nadania statutu organizacyjnego Ministerstwu Spraw Wewnętrznych (Dz.U. z 1990 r. Nr 49, poz. 288) nie umieszczono Departamentu I, w związku z czym Sąd drugiej instancji uznał, że uległ on rozwiązaniu razem z innymi jednostkami Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w chwili zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa.Skarga kasacyjna W. B., dotycząca wyroku Sądu Apelacyjnego w zakresie służby od dnia 1 grudnia 1968 r. do dnia 15 sierpnia 1972 r., została oparta na podstawie naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 5 w związku z ust. 3 ustawy lustracyjnej przez przyjęcie, że służba pełniona przez skarżącego jest wymieniona w tych przepisach, podczas gdy Departament I nie był organem bezpieczeństwa Państwa, gdyż nie był instytucją centralną Służby Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz w chwili powołania Urzędu Ochrony Państwa nie został zlikwidowany, lecz włączony w struktury nowego MSW jako Zarząd I Wywiadu Urzędu Ochrony Państwa.

W ocenie skarżącego, skarga jest oczywiście uzasadniona wobec wskazanych w skardze rażących naruszeń przez Sąd II instancji przepisów prawa materialnego, skutkujących rozstrzygnięciem niezgodnym z prawem oraz poczuciem sprawiedliwości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Powołanie się na oczywistą zasadność skargi, czyli na naruszenie prawa o charakterze kwalifikowanym, wymaga wykazania – odrębnego od uzasadnienia podstaw kasacyjnych - że wadliwe zastosowanie przepisu doprowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Co do zasady nie odpowiada temu przytaczanie w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumentów niepowiązanych z ustalonym w sprawie stanem faktycznym (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01, niepubl. i postanowienia z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2008 r., II PZP 5/08, OSNP 2009 nr 15-16, poz. 203, z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02, niepubl. oraz z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12, niepubl.).Ustalenia wywiedzione z informacji o przebiegu służby sporządzonej przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu na podstawie posiadanych danych osobowych, równorzędnej z zaświadczeniem o przebiegu służby sporządzonym na podstawie akt osobowych funkcjonariusza, wystawionym przez właściwe organy (por.

§ 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin, Dz.U. Nr 239, poz. 2404 ze zm. i art. 13a ust. 5 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, jednolity tekst:

Dz.U. z 2015 r., poz. 900) wiążą Sąd Najwyższy, wobec czego wnioskowi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania towarzyszą nieadekwatne motywy (art. 3983 § 3 oraz art. 39813§ 2 k.p.c.; por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.). Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z § 13 ust. 4 pkt 2 i § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 461, ze zm.).l.n