Supreme Court dismisses appeal for lack of formal justification under Civil Procedure Code Art. 3933 § 1.3.3.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal for formal reasons, citing a failure to meet the specific requirements of Article 3933 § 1, point 3 of the Civil Procedure Code. The appellant argued that the lower court violated procedural rights by not providing necessary instructions to a pro se litigant, but the Supreme Court found the submission insufficient. The court ruled that merely stating a legal question requires a professional legal argument connecting the issue to the specific facts, which the appellant failed to provide.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 393 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; Art. 393 § 2 k.p.c.; A cassation appeal must substantively justify its admissibility with professional legal reasoning linking the legal issue to the case facts, not merely by stating the existence of a legal question.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 287/04
POSTANOWIENIE
Dnia 13 maja 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Andrzej Wasilewski
w sprawie z wniosku M. J.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.
o rentę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 maja 2005 r.,
kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.
z dnia 19 sierpnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny w G. wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2004 r. (III AUa ../03)
oddalił apelację wnioskodawczyni – M. J. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 13 maja 2003 r. (VII U …/02)
oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział
w B. z dnia 9 sierpnia 2002 r. odmawiającej wnioskodawczyni prawa do
świadczenia rentowego.
W kasacji od powyższego wyroku Sąd Apelacyjny w G. wyrokiem z dnia 19
sierpnia 2004 r. pełnomocnik wnioskodawczyni zarzucił naruszenie: po pierwsze –
art. 5 k.p.c. poprzez nieudzielenie wnioskodawczyni, „występującej dotychczas bez
profesjonalnego
pełnomocnika,
potrzebnych
wskazówek
co
do
czynności
procesowych oraz nie pouczenie jej o skutkach prawnych tych czynności i skutkach
zaniedbań”; po drugie – art. 316 § 1, art. 278, art. 233 § 1 i art. 227 k.p.c. „poprzez
nie rozważenie w sposób wszechstronny zebranego materiału dowodowego oraz
poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego zgłoszonego przez ubezpieczoną
(...)”. Równocześnie, jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie kasacji do
rozpoznania pełnomocnik wnioskodawczyni wskazał konieczność rozstrzygnięcia
istotnego zagadnienia prawnego, „czy Sąd odwoławczy ma obowiązek udzielania
stronom postępowania występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego
potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o
skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (...)”, a także – w
przypadku twierdzącej odpowiedzi na to pytanie – wyjaśnienia, „czy nadal aktualny
jest pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 03.12.1997 r., sygn. akt I
CKN 336/97, Prok. I Pr. 1998/7-8/43, że naruszenie przepisu art. 5 k.p.c. stanowi
uchybienie procesowe, które uzasadnia zarzut kasacyjny w ramach podstawy z art.
3931 pkt 2 k.p.c., jeżeli in concreto zachodziła potrzeba udzielenia stronie pouczeń i
wskazówek.” W konsekwencji, w kasacji sformułowany został wniosek o uchylenie
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Gdańsku do
ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z
urzędu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym
określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i
ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności
uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią
odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w
szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy,
bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.– a contrario),
bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 pkt. 2
k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo”
albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący kasację
nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub kilku
ustawowych
sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do
„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do
profesjonalnego
prawniczego
uzasadnienia
wskazanej
lub
wskazanych
„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności
faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego
wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni
zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w
konsekwencji skutkować musi jej odmową jej przyjęcia do rozpoznania. Wymaganiu
temu w żadnym razie nie czyni zadość lakoniczne sformułowanie w petitum kasacji
– jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – na konieczność rozstrzygnięcia istotnego
zagadnienia prawnego, „czy Sąd odwoławczy ma obowiązek udzielania stronom
postępowania występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego
potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o
skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (...)”, a także – w
przypadku twierdzącej odpowiedzi na to pytanie – wyjaśnienia, „czy nadal aktualny
jest pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 03.12.1997 r., sygn. akt I
CKN 336/97, Prok. I Pr. 1998/7-8/43, że naruszenie przepisu art. 5 k.p.c. stanowi
uchybienie procesowe, które uzasadnia zarzut kasacyjny w ramach podstawy z art.
3931 pkt 2 k.p.c., jeżeli in concreto zachodziła potrzeba udzielenia stronie pouczeń i
wskazówek.”
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 1
k.p.c. w związku z art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004
r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o
ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) orzekł jak w
sentencji.
Teza:
Nie czyni zadość wymaganiu ‘przedstawienia okoliczności uzasadniających
przyjęcie kasacji do rozpoznania’ (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) lakoniczne na
konieczność
rozstrzygnięcia
istotnego
zagadnienia
prawnego,
„czy
Sąd
odwoławczy ma obowiązek udzielania stronom postępowania występującym w
sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do
czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i
skutkach zaniedbań (...)”, a także – w przypadku twierdzącej odpowiedzi na to
pytanie – wyjaśnienia, „czy nadal aktualny jest pogląd Sądu Najwyższego wyrażony
w wyroku z dnia 03.12.1997 r., sygn. akt I CKN 336/97, Prok. I Pr. 1998/7-8/43, że
naruszenie przepisu art. 5 k.p.c. stanowi uchybienie procesowe, które uzasadnia
zarzut kasacyjny w ramach podstawy z art. 3931 pkt 2 k.p.c., jeżeli in concreto
zachodziła potrzeba udzielenia stronie pouczeń i wskazówek.”