Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 285/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on social insurance status, upholding lower court's finding of no employment relationship.

Numero d'incarto II UK 285/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a former employee against a social insurance office decision. The lower courts determined that despite a written contract, the applicant did not actually perform work duties and the relationship lacked the essential elements of an employment contract. The court rejected the cassation grounds, ruling that the appeal did not raise a significant legal issue requiring Supreme Court review and that the lower courts correctly applied the law regarding the factual assessment of employment. Consequently, the decision confirming the applicant's non-subjection to social insurance as an employee was upheld.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 22 k.p.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: The Supreme Court dismisses a cassation appeal if the appeal does not raise a significant legal issue and the lower court's factual findings regarding the absence of an employment relationship are supported by evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
social insurance status employment relationship cassation appeal significant legal issue factual findings art 22 k.p. art 3989 k.p.c. assistenza e previdenza sociale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 22 k.p.
W szczególności wskazał na prawną konstrukcję stosunku pracy – art. 22 k.p. Stwierdził, że same dowody z zeznań świadków nie dają podstaw do dokonania ustaleń, jakoby skarżący świadczył pracę w salonie fryzjerskim.
Art. 83 § 1 k.c.
w wyniku złożenia oświadczenia woli dla pozoru (art. 83 § 1 k.c.), czy też z uwagi na zamiar obejścia prawa (art.
Art. 58 § 1 k.c.
83 § 1 k.c.), czy też z uwagi na zamiar obejścia prawa (art. 58 § 1 k.c.) i to pomimo wskazania w apelacji odwołującego tego samego uchybienia Sądu I instancji.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Na etapie przedsądu wiążą ustalenia stanu faktycznego, na których oparto zaskarżony wyrok (art. 39813 § 2 k.p.c.).
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Nie ma więc podstaw do stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Nie spełnia się też druga, wskazana we wniosku, podstawa przedsądu z przyczyn metodycznych i merytorycznych.
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Podstawą przedsądu nie jest „zagadnienie prawne”, lecz istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Wykracza to ponad potrzebę argumentacji, gdyż wystarczy stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie odwołuje się do zasadnych podstaw przedsądu.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 22 k.p
W szczególności wskazał na prawną konstrukcję stosunku pracy – art. 22 k.p.
art. 83 § 1 k.c
w wyniku złożenia oświadczenia woli dla pozoru (art. 83 § 1 k.c.), czy też z uwagi na zamiar obejścia prawa (art.
art. 58 § 1 k.c
83 § 1 k.c.), czy też z uwagi na zamiar obejścia prawa (art. 58 § 1 k.c.) i to pomimo wskazania w apelacji odwołującego tego samego uchybienia Sądu I instancji.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 285/17 POSTANOWIENIE Dnia 12 kwietnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z wniosku M. P., M. W.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P.‎o podleganie ubezpieczeniu społecznemu,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 12 kwietnia 2018 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy M. W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 28 grudnia 2016 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 28 grudnia 2016 r. oddalił apelację skarżącego M. W. od wyroku Sądu Okręgowego w P. z 25 września 2015 r., którym oddalono jego odwołanie od decyzji pozwanego z 16 października 2013 r., stwierdzającej, że skarżący nie podlegał ubezpieczeniom społecznym jako pracownik od 15 marca 2012 r. Sąd Okręgowy uznał decyzję pozwanego za prawidłową. Skarżący pomimo sporządzenia na piśmie umowy o pracę, faktycznie nie wykonywał pracy w ramach stosunku pracy na rzecz M. P. Stosunek pracy w ogóle się nie nawiązał.

Pewne czynności powinny być uznane jedynie za świadczenie pomocy rodzinnej. Sąd Okręgowy wskazał okoliczności nieprzemawiające za stosunkiem pracy. Sąd Apelacyjny potwierdził to rozstrzygnięcie. W szczególności wskazał na prawną konstrukcję stosunku pracy – art. 22 k.p. Stwierdził, że same dowody z zeznań świadków nie dają podstaw do dokonania ustaleń, jakoby skarżący świadczył pracę w salonie fryzjerskim. Nieregularnie bywał w salonie, zajmował się sprawami technicznymi, wypłacał pracownikom wynagrodzenia oraz niesystematycznie zajmował się dostawami oraz kontaktami z innymi niż dostawcy kontrahentami.

Pełnomocnictwo nie było kwestionowane, nie jest jednak równoznaczne z nawiązaniem stosunku pracy. Sytuacja finansowa firmy nie pozwalała na zatrudnienie pracownika z wysokim wynagrodzeniem jakie przyznano skarżącemu. W okresie rzekomego zatrudnienia, skarżący prowadził własną działalność gospodarczą wymagającą zaangażowania. Przeszkodą do podjęcia pracy w salonie fryzjerskim nie był brak formalnych kwalifikacji, jednak pozostaje to bez wpływu na wynik sprawy, wobec niewykazania zaistnienia elementów niezbędnych dla uznania pracowniczego charakteru zatrudnienia.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na:1)„oczywistą zasadność skargi polegającą na pominięciu w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego podstawy prawnej rozstrzygnięcia i niewskazanie, czy w ocenie Sądu nie doszło w ogóle do nawiązania stosunku pracy pomiędzy skarżącym a M.

P. w wyniku złożenia oświadczenia woli dla pozoru (art. 83 § 1 k.c.), czy też z uwagi na zamiar obejścia prawa (art. 58 § 1 k.c.) i to pomimo wskazania w apelacji odwołującego tego samego uchybienia Sądu I instancji. Konsekwencją powyższego jest niemożność kontroli, czy prawo materialne zostało naruszone”;2)„konieczność rozstrzygnięcia następujących zagadnień prawnych: czy przy ocenie umowy o pracę możliwe jest poczynienie przez Sąd ustalenia o nieistnieniu stosunku pracy na podstawie art. 83 § 1 k.c. (pozorność) lub art. 58 § 1 k.c. (obejście prawa) wyłącznie w oparciu o materiał dowodowy odnoszący się do sposobu i zakresu wykonywania obowiązków pracowniczych, w szczególności zakresu realizacji przez pracownika obowiązków przewidzianych umową o pracę, a zatem odnoszących się jedynie do sposobu wykonywania umowy, przy jednoczesnym, całkowitym pominięciu przez Sąd okoliczności wskazujących na zamiar stron umowy w chwili jej zawierania.

Nadto czy możliwym jest zastosowanie art. 58 § 1 k.c. (obejście prawa) jako podstawy stwierdzenia, że stosunek pracy nie istnieje, bez jednoczesnego wykazania przez Sąd, jakiemu celowi miało służyć obejście prawa?” Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Skarżący nie wykazuje, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Z tej zasadniczej przyczyny, że to nie wada oświadczenia woli ani obejście prawa zdecydowały o oddaleniu apelacji skarżącego.

Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w ogóle nie powołuje art. 83 § 1 k.c. i art. 58 § 1 k.c. Wprawdzie w końcowej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku stwierdza, że umowy zakwestionowane prze przez organ rentowy jako pozorne są nieważne i nie mogą stanowić tytułu do podlegania ubezpieczeniom społecznym, to jednak nie jest to argumentacja rozstrzygająca w sprawie. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest stwierdzenie braku cech stosunku pracy z art. 22 k.p. Zaskarżony wyrok opiera się na ustaleniu i ocenie o braku stosunku pracy, wobec niewykazania elementów niezbędnych dla uznania pracowniczego charakteru zatrudnienia.

Sąd nie ustalił pracy w relacji właściwej dla pracowniczego zatrudnienia. Innymi słowy nie ustalił stosunku pracy. Czyli podstawą rozstrzygnięcia jest art. 22 k.p. a nie przepisy wskazane w podstawie przedsądu. Skarżący nie zarzuca naruszenia art. 22 k.p. nawet w podstawie kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.). Ponadto same przepisy art. 83 § 1 k.c. i art. 58 § 1 k.c. rozmijają się z istotą zarzutu podstawy przedsądu, bo zarzut dotyczy „pominięcia w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia i niewskazania, czy nie doszło w ogóle do nawiązania stosunku pracy (…)”.

W takiej postaci punkt ciężkości zarzutu dotyczy kwestii procesowej, podobnej do warunków (wymagań) uzasadnienia wyroku z art. 328 § 2 k.p.c. a nie analizy błędnej wykładni czy niewłaściwego zastosowania art. 83 § 1 lub art. 58 § 1 k.c. Na etapie przedsądu wiążą ustalenia stanu faktycznego, na których oparto zaskarżony wyrok (art. 39813 § 2 k.p.c.). Ustalenia przedstawione przez Sąd powszechny pozwalały stwierdzić brak stosunku pracy. Na etapie przedsądu nie rozpoznaje się sprawy a tylko ocenia się podstawę przedsądu.

Ocena ta jest negatywna albowiem skarżący nie zarzuca naruszenia art. 22 k.p. i nie podważa ustaleń stanu faktycznego. Nie ma więc podstaw do stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Nie spełnia się też druga, wskazana we wniosku, podstawa przedsądu z przyczyn metodycznych i merytorycznych. Podstawą przedsądu nie jest „zagadnienie prawne”, lecz istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Ocenia się je wówczas wedle problemu jurydycznego, znaczącego dla gałęzi lub systemu prawa, dotychczas nierozstrzyganego, opracowanego na podstawie analizy prawa, orzecznictwa, a nawet doktryny, po której to wpierw sam skarżący może ocenić, czy istotne zagadnienie prawne rzeczywiście występuje i dlatego powinien rozpoznać je Sąd Najwyższy.

Zagadnienia sformułowane we wniosku nie mają takiej rangi, gdyż nie wykraczają poza zwykłą wykładnię prawa. Ponadto istotne zagadnienie prawne powinno wystąpić w sprawie. Koncertuje się na art. 83 § 1 k.c. i art. 58 § 1 k.c., jednak wyżej już zauważono, że przepisy te nie stanowiły kluczowej podstawy rozstrzygnięcia sporu. Ważniejsze jest zwrócenie uwagi, że wskazane przepisy dotyczą czynności prawnych, a więc przede wszystkim umów cywilnych, w których znaczenie pierwszorzędne mają same oświadczenia woli do konsensualnego zawarcia kontraktu.

Inną materię za przedmiot ma stosunek pracy i dlatego wskazane przepisy prawa cywilnego dotyczące oświadczeń woli i sprzeczności z prawem nie zamykają kwestii spornych, gdyż zatrudnienie pracownicze ma charakter umowy realnej, w której decyduje określona praca w relacji właściwej dla stosunku pracy. Tu również ujawnia się bardziej kwestia proceduralna niż materialna, gdyż pytanie skupia się na przedmiocie materiału dowodowego (poczynieniu ustaleń wyłącznie w oparciu o materiał dowodowy odnoszący się do sposobu i zakresu wykonywania obowiązków pracowniczych (…), przy jednoczesnym całkowitym pominięciu przez Sąd okoliczności wskazujących na zamiar stron umowy w chwili jej zawierania).

Procedura dokonywania ustaleń jest wystarczająco określona w ustawie (k.p.c.). Sąd powszechny samodzielnie ustala stan faktyczny i suwerennie stosuje prawo materialne. Pytanie przedstawione w zagadnieniu nie składa się zatem na istotne zagadnienie prawne, które ma na uwadze art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Z tych samych przyczyn taka sama ocena odnosi się do pytania „czy możliwym jest zastosowanie art. 58 § 1 k.c. (obejście prawa) jako podstawy stwierdzenia, że stosunek pracy nie istnieje, bez jednoczesnego wykazania przez Sąd, jakiemu celowi miało służyć obejście prawa”.

Wykazanie zarzutów ciąży na stronie a nie na Sądzie. Wykracza to ponad potrzebę argumentacji, gdyż wystarczy stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie odwołuje się do zasadnych podstaw przedsądu.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). r.g.