Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 274/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses social security disability pension appeal due to lack of legal issue and clear factual findings.

Numero d'incarto II UK 274/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the applicant's cassation appeal against a social security disability pension decision. The lower courts established that the applicant was not partially or fully unable to work based on expert medical opinions, violating the statutory prerequisites for the pension. The Court rejected the claim that the applicant's request for additional expert opinions created a legal issue requiring Supreme Court intervention.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court refuses to accept a cassation appeal if the case does not present an unresolved legal issue and the lower court's decision is not obviously flawed.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security pension disability assessment expert medical opinion cassation appeal legal issue requirement free evaluation of evidence Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 12 of the Act of 17 December 1998 on pensions and allowances from the Social Insurance Fund
o rentę z tytułu niezdolności do pracy, wobec niespełnienia przez wnioskodawcę przesłanek określonych w art. 12 i 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
art. 217 § 1 and 2 of the Code of Civil Procedure
Powyższy wyrok zaskarżył w całości pełnomocnik wnioskodawcy, zarzucając naruszenie prawa procesowego – art. 217 § 1 i 2, art.
art. 227 in conjunction with art. 232 of the Code of Civil Procedure
217 § 1 i 2, art. 227 w związku z art.
art. 286 of the Code of Civil Procedure
232 k.p.c., art. 286 k.p.c.
art. 233 § 1 of the Code of Civil Procedure
oraz art. 233 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 of the Code of Civil Procedure
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie ma uzasadnienia.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 of the Code of Civil Procedure
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie ma uzasadnienia.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 232 k.p.c
227 w związku z art. 232 k.p.c., art.
art. 286 k.p.c
232 k.p.c., art. 286 k.p.c.
art. 236 k.p.c
w związku z art. 236 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP – wkładka z 2003 r.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2012 r., I UK 200/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2012 r., III UK 45/12
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2010 r., I UK 64/10
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2009 r., II UK 125/08
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2011 r., I PK 43/11
I PK 306/02
11, z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, poz.
V CSK 3/05
Cassation appeal dismissed for lack of legal issue; plaintiff's argument was factual, not legal, violating procedural requirements.
I PK 230/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP – wkładka z 2003 r.
I UK 200/11
Supreme Court quashes social security court ruling due to procedural error regarding expert opinions on changed job duties.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 274/15 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku Z. Z.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W.‎o rentę z tytułu niezdolności do pracy,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 stycznia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 14 sierpnia 2014 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2014 r., III AUa […], Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację wnioskodawcy Z. Z. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W. o rentę z tytułu niezdolności do pracy, wobec niespełnienia przez wnioskodawcę przesłanek określonych w art. 12 i 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.).

W ocenie Sądu, przeprowadzone w sprawie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym oraz w postępowaniu apelacyjnym dowody (w tym dowód z opinii biegłych lekarzy: chorób wewnętrznych, diabetologa i kardiologa oraz pulmonologa) pozwoliło na ustalenie, że wnioskodawca nie jest nawet częściowo niezdolny do pracy. Powyższy wyrok zaskarżył w całości pełnomocnik wnioskodawcy, zarzucając naruszenie prawa procesowego – art. 217 § 1 i 2, art. 227 w związku z art. 232 k.p.c., art. 286 k.p.c. w związku z art. 236 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c. poprzez rażące naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i zastąpienie jej oceną dowolną, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego - „czy złożenie przez stronę kwestionującą opinię biegłego sądowego, wniosku o uzupełniającą opinie na podstawie art. 286 k.p.c. obliguje Sąd do przeprowadzenia takiego dowodu (…) czy też (…) jego uwzględnienie należy zawsze do dyskrecjonalnej władzy sędziego?” Ponadto w ocenie pełnomocnika wnioskodawcy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie ma uzasadnienia.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3) zachodzi nieważność postępowania lub4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu cytowanego przepisu uznaje się zagadnienie dotychczas niewyjaśnione i nierozwiązane w orzecznictwie, a więc cechujące się nowością, którego rozstrzygnięcie może sprzyjać rozwojowi prawa.

W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że powołanie się na tę okoliczność wymaga, obok sformułowania tego zagadnienia, także przytoczenia związanych z nim konkretnych przepisów prawnych, wskazania, dlaczego jest ono istotne oraz przedstawienia argumentacji wskazującej na rozbieżne oceny prawne (por. postanowienia: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11, z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, poz. 51, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, LEX nr 180841), przy czym podstawa taka nie zachodzi, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego lub wykładni przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, brak nadto okoliczności uzasadniających zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP – wkładka z 2003 r. nr 13, poz. 5).

W okolicznościach sprawy, skarżący nie przedstawia zagadnienia prawnego, ale w istocie polemizuje z poczynionymi na podstawie opinii biegłych ustaleniami Sądów obu instancji, w przedmiocie stanu zdrowia wnioskodawcy oraz możliwości dalszej jego pracy zgodnie z kwalifikacjami. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przed Sądem pierwszej instancji, uzupełnione w postępowaniu apelacyjnym pozwoliły na ustalenie, że wnioskodawca nie jest osobą niezdolną do pracy, a zatem nie spełnił przesłanek określonych w art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, że od uznania sądu zależy dopuszczenie dowodu z kolejnych biegłych, ponadto, że sąd nie ma obowiązku dopuszczenia dowodu z kolejnych biegłych w każdym przypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystana dla strony (przykładowo wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2012 r., I UK 200/11, LEX nr 1162648 oraz powołane tam orzeczenia; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2012 r., III UK 45/12, LEX nr 1648605 oraz powołane tam orzeczenia). Na temat pojęcia niezdolności do pracy, stanowiącej przesłankę nabycia uprawnień rentowych Sąd Najwyższy wypowiadał się już wielokrotnie, generalnie uznając, iż istnienie schorzeń powodujących konieczność pozostawania w stałym leczeniu nie stanowi samodzielnej przyczyny uznania częściowej lub całkowitej niezdolności do pracy, chociaż w pewnych okresach wymaga czasowych zwolnień lekarskich (por. przykładowo wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2010 r., I UK 64/10, niepublikowany, czy wyrok z dnia 6 stycznia 2009 r., II UK 125/08, niepublikowany, w którym przyjęto, że upośledzenie organizmu nie jest wystarczającą przesłanką przyznania renty, w sytuacji, gdy mimo tego upośledzenia możliwe jest podjęcie dotychczasowej pracy i systematyczne leczenie schorzenia).

Trzeba też wskazać za wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2011 r., I PK 43/11 (niepublikowany), że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów) generalnie wyklucza możliwość oczywistej zasadności skargi, pomijając nawet, że powołane jako przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zagadnienie prawne nie zostało w skardze kasacyjnej uzasadnione. Przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c. wzajemnie się krzyżują i wykluczają możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zarówno z uwagi na interes publiczny (pkt 1 powołanego przepisu), jak i prywatny skarżącego (pkt 4 powołanego przepisu).

Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której wyrok jest oczywiście wadliwy a jednocześnie w sprawie występuje tak poważna wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy. Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.aw