Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 272/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as no legal issue exists regarding the distinction between legislation and insurance coverage.

Numero d'incarto II UK 272/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a social insurance fund's refusal to issue a certificate regarding applicable social legislation. The appellant argued that the lower court incorrectly conflated 'subjection to legislation' with 'subjection to insurance,' claiming the employee should be covered despite no prior insurance record. The court ruled that since the matter had already been decided in a prior case involving the same appellant, no new legal issue existed for review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004; Art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009: Subjection to legislation is defined as having a right to insurance in the member state, and prior non-subjection to insurance does not negate this status.

Parole chiave

Generato dall'IA
social legislation coordination employee delegation rules subjection to legislation subjection to insurance cassation admissibility repeated legal issue Regulation 883/2004

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Regulation (EC) No 883/2004 of the Parliament and of the Council of 29 April 2004 on the coordination of social security systems
Regulation (EC) No 987/2009 of the Parliament and of the Council of 16 September 2009 concerning the application of Regulation (EC) No 883/2004
Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Biorąc pod uwagę przeprowadzone już w orzecznictwie Sądu Najwyższego rozważania, które nie budzą wątpliwości interpretacyjnych, zrozumiałe staje się, że w niniejszej sprawie nie występuje zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Dlatego na podstawie art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Dlatego na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Biorąc pod uwagę przeprowadzone już w orzecznictwie Sądu Najwyższego rozważania, które nie budzą wątpliwości interpretacyjnych, zrozumiałe staje się, że w niniejszej sprawie nie występuje zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Dlatego na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 272/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Prusinowski w sprawie z wniosku […] W. Spółki z o.o. z siedzibą w W.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W.‎z udziałem zainteresowanego T. W.‎o wydanie zaświadczenia o ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 kwietnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 14 stycznia 2014 r. oddalił apelację [...] W. Spółka z o.o. w W., wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 maja 2013 r., w którym oddalono odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmawiającej wydania zaświadczenia potwierdzającego, że T. W. w okresie wykonywania pracy na terytorium Francji, od dnia 9 maja 2011 r. do dnia 7 sierpnia 2011 r. podlegał polskiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych.Sąd drugiej instancji ustalił, że skarżący (płatnik składek) i zainteresowany (T.

W.) zawarli umowę o pracę na czas określony w celu wykonywania pracy na rzecz i pod kierownictwem „P.” S.A.S. we Francji. Na mocy tej umowy zainteresowany został zatrudniony na stanowisku stolarza aluminium, na okres od dnia 9 maja 2011 r. do dnia 7 sierpnia 2011 r. Bezpośrednio przed podjęciem pracy u wnioskodawcy zainteresowany nie podlegał ubezpieczeniom społecznym w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych i KRUS, nie pobierał też świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Oceniając stan faktyczny, Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 3 lit. a rozporządzenia Parlamentu i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba wykonująca w państwie członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego.

Natomiast, według art. 12 ust. 1 tego rozporządzenia, osoba wykonująca działalność jako pracownik najemny w państwie członkowskim w imieniu pracodawcy, który normalnie prowadzi tam działalność, a która jest delegowana przez tego pracodawcę do wykonywania pracy w innym państwie członkowskim w imieniu tego pracodawcy nadal podlega ustawodawstwu pierwszego państwa członkowskiego, pod warunkiem, że przewidywany czas takiej pracy nie przekracza 24 miesięcy i że osoba ta nie jest wysyłana po to, żeby zastąpić inną osobę. W myśl natomiast art. 14 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004, przez osobę, która wykonuje działalność jako pracownik najemny w państwie członkowskim w imieniu pracodawcy, który normalnie prowadzi tam swoją działalność, a która jest delegowana przez tego pracodawcę do innego państwa członkowskiego, rozumieć należy także osobę zatrudnioną w celu oddelegowania jej do innego państwa członkowskiego, pod warunkiem, że osoba ta bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia podlega już ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma jej pracodawca.

Zgodnie zaś z postanowieniami Decyzji A2 Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczącej wykładni art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w sprawie ustawodawstwa mającego zastosowanie do pracowników delegowanych i osób wykonujących pracę na własny rachunek tymczasowo pracujących poza państwem właściwym (Dz.Urz. UE nr C 106/2 z dnia 24 kwietnia 2010 r.), wymóg, do którego odnoszą się słowa „bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia”, można uznać za spełniony, jeżeli dana osoba podlega co najmniej miesiąc ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym pracodawca ma swoją siedzibę.Mając na uwadze ustalony stan faktyczny Sąd pierwszej instancji konkludował, że skoro zainteresowany w dacie rozpoczęcia zatrudnienia u odwołującej się Spółki nie podlegał ubezpieczeniom społecznym w Polsce co najmniej przez miesiąc, to nie mógł być wobec niego zastosowany wyjątek przewidziany w art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004.

Sąd odwoławczy zaaprobował zaprezentowaną przez Sąd Okręgowy ocenę prawną i faktyczną. W skardze kasacyjnej płatnik składek zarzucił naruszenie art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w związku z art. 14 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004, przez ich niezastosowanie wskutek nieprawidłowej wykładni przesłanki bezpośredniego podlegania przez pracownika przed oddelegowaniem ustawodawstwu państwa, w którym pracodawca ma siedzibę, czego następstwem było przyjęcie, że zainteresowany nie podlegała bezpośrednio przed oddelegowaniem polskiemu ustawodawstwu w zakresie systemu zabezpieczeń społecznych, jak również przesłanki prowadzenia przez pracodawcę kierującego pracownika do wykonywania pracy w innym państwie członkowskim normalnej działalności w państwie, w którym ma siedzibę, czego następstwem było przyjęcie, że zainteresowany nie podlegał bezpośrednio przed delegowaniem polskiemu ustawodawstwu w zakresie systemu ubezpieczeń społecznych.Opierając skargę na tych podstawach, odwołująca się Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu ubezpieczeń społecznych kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, między innymi, że nietrafne jest stanowisko Sądu odwoławczego, iż przez pojęcie „podleganie ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym pracodawca ma siedzibę” należy rozumieć uprzednie podleganie ubezpieczeniu społecznemu.

Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia tożsamości pomiędzy faktem „podlegania ustawodawstwu” a faktem „podlegania ubezpieczeniu”. Oba rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady konsekwentnie odróżniają te dwa pojęcia. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawca wskazał na wystąpienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego „dotyczącego wykładni pojęcia podleganie ustawodawstwu Państwa Członkowskiego i wskazania przesłanek koniecznych do spełnienia tego wymogu, a w szczególności odpowiedzi na pytanie, czy wymóg ten zostaje spełniony przez osobę, która pomimo przerwy w zgłoszeniu do ubezpieczenia cały czas przebywała na terenie Polski i nie podlegała ustawodawstwu innego kraju oraz ustalenia wzajemnej relacji pojęć podleganie ustawodawstwu i podlegania ubezpieczeniu”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wnioskodawcy nie może zostać przyjęta do rozpoznania.Sąd Najwyższy w wyroku z 2 października 2013 r., II UK 170/13, OSNP 2014 nr 12, poz. 171 miał okazję odnieść się do przedstawionej przez skarżącego kwestii. Wnioskodawca był zresztą i w tamtej sprawie wnoszącym skargę. Skutkiem tego stanowiska kolejne skargi kasacyjne złożone przez wnioskodawcę nie były dopuszczane do merytorycznego rozpoznania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2014 r., II UK 536/13, LEX nr 1475083). W wyroku z dnia 2 października 2013 r.

Sąd Najwyższy stwierdził, między innymi, że z art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004 wynika, iż osoba, która wykonuje działalność, jako pracownik najemny w państwie członkowskim w imieniu pracodawcy, który normalnie prowadzi tam swą działalność, a która jest delegowana przez tego pracodawcę do innego państwa członkowskiego do wykonywania pracy w imieniu tego pracodawcy, nadal podlega ustawodawstwu pierwszego państwa członkowskiego, pod warunkiem że przewidywany czas takiej pracy nie przekracza 24 miesięcy i że osoba ta nie jest wysłana, by zastąpić inną delegowaną osobę.

Przepisy dotyczące delegowania znajdują zastosowanie również w przypadkach zatrudniania pracownika w celu delegowania, jeśli bezpośrednio przed delegowaniem pracownik taki podlega ustawodawstwu państwa, z terytorium którego został delegowany (art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009). W świetle tego, co wyżej powiedziano, podleganie ustawodawstwu to posiadanie tytułu do ubezpieczenia w tym państwie członkowskim. Biorąc pod uwagę przeprowadzone już w orzecznictwie Sądu Najwyższego rozważania, które nie budzą wątpliwości interpretacyjnych, zrozumiałe staje się, że w niniejszej sprawie nie występuje zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Dlatego na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.