Supreme Court dismisses social security appeal as legal issues were already settled in prior rulings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a claimant against a social security office's decision denying rehabilitation benefits. The lower courts had determined the claimant was not permanently unable to work based on expert medical opinions, and the Supreme Court noted that the legal questions raised were already resolved in its previous jurisprudence. Consequently, the court found no new legal issues requiring its intervention, leading to the dismissal of the appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the legal issues raised have already been settled by the Supreme Court in prior rulings, as the existence of such settled law precludes the claim of obvious merit.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 270/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku I. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. o świadczenia rehabilitacyjne,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 marca 2017 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Okręgowego w J. z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt VII Ua (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2016 r., VII Ua (…), Sąd Okręgowy w J., w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W. o świadczenia rehabilitacyjne, oddalił apelację wnioskodawczyni I. K. od wyroku Sądu Rejonowego w J. z dnia 9 października 2015 r., którym oddalono jej odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 27 maja 2014 r., odmawiającej przyznania wnioskodawczyni prawa do dochodzonego świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 1 maja 2014 r. Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia Sądu pierwszej instancji oparte m.in. na dowodach z opinii biegłych lekarzy ortopedy i neurologa, że wnioskodawczyni nie jest niezdolna do pracy, a tym samym nie spełniła przesłanek zawartych w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2015 r., poz. 1242 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 372 ze zm.).Powyższy wyrok zaskarżył w całości pełnomocnik wnioskodawczyni i zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i „nie przyznanie powódce świadczenia rehabilitacyjnego (…), choć była nadal niezdolna do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokowały odzyskanie zdolności do pracy, (…)”, a także poprzez jego błędną wykładnię i „pominięcie charakteru czasowej niezdolności do pracy wymaganej dla przyznania świadczenia rehabilitacyjnego, która nie może być utożsamiana z trwałą niezdolnością do pracy (…)” oraz art. 18 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa poprzez jego niezastosowanie.
Pełnomocnik wskazał także na naruszenie prawa procesowego - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez „naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie za prawidłowe i rzeczowe opinie biegłych lekarzy neurologa i ortopedy, pomimo iż ich opinie są pozbawione fachowości i rzetelności oraz są nielogiczne i niespójne”. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o uchylenie poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku jak i uchylenie poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie wnioskodawczyni prawa do dochodzonego świadczenia, orzeczenie o kosztach procesu, w tym kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne w kwestii „konieczności rozróżnienia charakteru niezdolności do pracy osoby ubiegającej się o świadczenie rehabilitacyjne (czasowa niezdolność), a osoby trwale niezdolnej do pracy.
Tymczasem przy ocenie braku niezdolności do pracy powódki nie dokonano rozróżnienia odnośnie tzw. czasowej niezdolności do pracy występującej przy świadczeniu rehabilitacyjnym, a trwałej niezdolności do pracy, na które zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 lutego 2016 roku, III UZP 16/15”. Ponadto w niniejszej sprawie występuje istotne zagadnienie prawne w kwestii „bezkrytycznej aprobaty przez Sądy obu instancji wniosków zawartych w opiniach biegłych sądowych lekarzy ortopedy i neurologa, którzy uznali powódkę za zdolną do pracy, (…)”, tym samym „istnieje potrzeba wykładni czasowej niezdolności do pracy dla omawianego świadczenia i jej odróżnienia od trwałej niezdolności do pracy oraz potrzeba wykładni zasady swobodnej oceny dowodów”.
Zdaniem pełnomocnika wnioskodawczyni skarga kasacyjna jest także oczywiście uzasadniona „ponieważ w toku postępowania apelacyjnego i podejmowanych czynności decyzyjnych związanych z wydaniem zaskarżonego wyroku nie została zrealizowana zarówno funkcja rozpoznawcza jak i kontrolna tego sądu”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie ma uzasadnienia.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu cytowanego przepisu uznaje się zagadnienie dotychczas niewyjaśnione i nierozwiązane w orzecznictwie, a więc cechujące się nowością, którego rozstrzygnięcie może sprzyjać rozwojowi prawa.
W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że powołanie się na tę okoliczność wymaga, obok sformułowania tego zagadnienia, także przytoczenia związanych z nim konkretnych przepisów prawnych, wskazania, dlaczego jest ono istotne oraz przedstawienia argumentacji wskazującej na rozbieżne oceny prawne (por. postanowienia: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11, z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, s. 51, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, LEX nr 180841). W sytuacji gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest potrzeba wykładni przepisów prawa, konieczne jest określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10).
Wypada również dodać, że podobnie jak w przypadku gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest występujące w sprawie zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego lub wykładni przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, brak nadto okoliczności uzasadniających zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP – wkładka z 2003 r. nr 13, poz. 5).
Kwestie wskazywane jako zagadnienia wywołujące wątpliwości prawne – powołane powyżej in extenso – w istocie zmierzają do odmiennej niż uczyniły to Sądy orzekające w sprawie wykładni zastosowanych przepisów jak i – zwłaszcza – oceny stanu faktycznego sprawy, zmierzając do odmiennego rozstrzygnięcia. Ponadto wobec wskazania we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, jej oczywistej zasadności, należy przypomnieć za wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2011 r., I PK 43/11 (niepublikowany), że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów) generalnie wyklucza możliwość oczywistej zasadności skargi, pomijając nawet, że potrzeba wykładni przepisów prawa nie została w skardze kasacyjnej uzasadniona.
Przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c. wzajemnie się krzyżują i wykluczają możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zarówno z uwagi na interes publiczny (pkt 1 powołanego przepisu), jak i prywatny skarżącego (pkt 4 powołanego przepisu). Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której wyrok jest oczywiście wadliwy a jednocześnie w sprawie występuje tak poważna wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy.
Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. l.n