Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 266/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on pension rights, citing established precedent on foreign shipwork periods.

Numero d'incarto II UK 266/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal against a lower court ruling granting a bridge pension to the applicant. The applicant argued that specific periods of work on foreign vessels should be recognized as insurance periods under Polish law, while the pension authority contended they were not valid. The court dismissed the appeal because the legal issue regarding these work periods had already been definitively resolved in prior Supreme Court decisions, rendering the new argument inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may not examine a new legal question if it has already formed a consistent opinion on the matter in previous rulings.

Parole chiave

Generato dall'IA
bridge pension rights foreign shipwork periods cassation appeal dismissal established precedent social insurance periods

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
w oparciu o art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:
Art. 49 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych
1440 ze zm.) oraz art. 49 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz.U.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 3989 § 2 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 266/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku H. K. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. ‎o prawo do emerytury pomostowej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 marca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 marca 2014 r., III AUa […], Sąd Apelacyjny w […], w sprawie z wniosku H. K. (K.) przeciwko ZUS Oddziałowi w G. o prawo do emerytury pomostowej, oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 10 kwietnia 2013 r., którym zmieniono decyzję organu rentowego z dnia 4 stycznia 2013 r. i przyznano wnioskodawcy emeryturę pomostową od dnia 1 grudnia 2012 r. w oparciu o art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) oraz art. 49 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz.U. Nr 237, poz. 1656 ze zm.). W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny wskazał, że pozwany organ rentowy w toku postępowania administracyjnego uznał łącznie 13 lat, 3 miesiące i 5 dni okresów pracy w szczególnych warunkach, nie uwzględniając pracy w spornych okresach od dnia 4 grudnia 1986 r. do dnia 2 stycznia 1987 r., od dnia 23 marca 1987 r. do dnia 1 marca 1988 r., od dnia 7 października 1988 r. do dnia 2 maja 1989 r., od dnia 2 marca 1990 r. do dnia 22 maja 1990 r., od dnia 4 października 1990 r. do dnia 24 marca 1991 r., od dnia 2 września 1991 r. do dnia 30 listopada 1991 r., od dnia 19 maja 1992 r. do dnia 9 grudnia 1992 r., od dnia 8 marca 1993 r. do dnia 7 lipca 1993 r., oraz od dnia 12 listopada 1993 r. do dnia 7 maja 1994 r.

Jednak w ocenie Sądów orzekających w sprawie powyższe okresy zatrudnienia wnioskodawcy jako członka załogi na statkach obcych bander za pośrednictwem M. […] Spółki z o.o. w G., stanowią równorzędne okresy ubezpieczenia zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, i brak jest podstaw do ich pomijania przy ustalaniu uprawnień do wcześniejszej emerytury. Okresy te wynoszą łącznie 3 lata 11 miesięcy i 9 dni i tym samym dostatecznie uzupełniają okres pracy w szczególnych warunkach uznany przez organ rentowy, a tym samym wnioskodawca udowodnił wykonywanie pracy w szczególnych warunkach przez okres ponad 15 lat, co skutkowało przyznaniem prawa do emerytury.W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, pełnomocnik organu rentowego, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie - art. 49 i 51 w związku z art. 4 pkt 1-5 i 7 oraz art. 5-12 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych, poprzez uznanie przez Sąd drugiej instancji, że wnioskodawca spełnił wymóg posiadania 15 lat pracy w warunkach szczególnych, uwzględniając okresy pracy wykonywanej za pośrednictwem M. […] Spółki z o.o. u armatorów zagranicznych, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego – „czy wobec treści art. 2 pkt 2 i pkt 3, oraz art. 51 i 49 ustawy o emeryturach pomostowych można zastosować te przepisy (…) i zaliczyć do okresów pracy w warunkach szczególnych (…), okres pracy marynarza, wykonywanej u armatora zagranicznego, do której został skierowany przez pośrednika, a nie płatnika i czy taki marynarz jest w kręgu podmiotów uprawnionych do ubiegania się o emeryturę pomostową na podstawie art. 49 ustawy o emeryturach pomostowych?”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wstępnie trzeba przypomnieć, że ograniczenia dopuszczalności wnoszenia skargi kasacyjnej wynikają z konstytucyjnej roli Sądu Najwyższego w systemie organów wymiaru sprawiedliwości. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 499 ze zm.), rolą tego Sądu w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości pozostaje zapewnienie w ramach nadzoru zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i wojskowych przez rozpoznawanie kasacji oraz innych środków odwoławczych, podejmowanie uchwał rozstrzygających zagadnienia prawne i rozstrzyganie innych spraw określonych w ustawach.

Skarga kasacyjna nie jest więc (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia, gdy się weźmie nadto pod uwagę, że Konstytucja w art. 177 ust. 1 gwarantuje jedynie dwuinstancyjne postępowanie. Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c.Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu cytowanego przepisu uznaje się zagadnienie dotychczas niewyjaśnione i nierozwiązane w orzecznictwie, a więc cechujące się nowością i którego rozstrzygnięcie może sprzyjać rozwojowi prawa.

W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że powołanie się na tę okoliczność wymaga, obok sformułowania tego zagadnienia, także przytoczenia związanych z nim konkretnych przepisów prawnych, wskazania, dlaczego jest ono istotne oraz przedstawienia argumentacji wskazującej na rozbieżne oceny prawne (por. postanowienia: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11, z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, poz. 51, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, Lex nr 180841), przy czym podstawa taka nie zachodzi, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, brak nadto okoliczności uzasadniających zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP – wkładka z 2003 r. nr 13, poz. 5).

Sąd Najwyższy już wielokrotnie wypowiadał się w kwestii wskazanej w skardze kasacyjnej jako problem prawny, konsekwentnie przyjmując, że okresy wykonywania pracy w szczególnych warunkach u pracodawcy zagranicznego na podstawie skierowania upoważnionej polskiej instytucji kierującej pracowników do pracy za granicą, za które nie było obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne w Polsce, mogą być uznane za składkowe okresy ubezpieczenia na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, natomiast począwszy od tej daty, okresy zatrudnienia u pracodawców zagranicznych mogą być uznane za składkowe okresy podlegania ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym w Polsce, jeżeli zostały opłacone składki - art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2010 r., II UK 329/09, OSNP 2011 nr 19-20, poz. 262).

Z niekwestionowanych ustaleń Sądu Okręgowego wynika w sposób niesporny (potwierdzony stosowną dokumentacją przedłożoną w toku postępowania) za które okresy została uiszczona składka na ubezpieczenie społeczne, za które obowiązku takiego nie było i za które okresy były dokonywane wpłaty w walucie obcej na konto jednostki kierującej na pokrycie przez nią kosztów świadczeń socjalnych - zgodnie z § 5 ust. 6 Uchwały Nr 123 Rady Ministrów w sprawie zasad podejmowania przez obywateli polskich pracy u pracodawców zagranicznych - M.P. nr 23, poz. 157 ze zm.).

Sąd Najwyższy podkreślił w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 kwietnia 2010 r., II UK 329/09, że uchwała Nr 123 była tzw. „samoistnym” aktem prawnym - wydanym bez upoważnienia ustawowego i że nie może ograniczać ochrony obywateli polskich, jeżeli w okresie pracy u zagranicznych pracodawców nie byli objęci ubezpieczeniem społecznym na zasadach obowiązujących w tym kraju. Podobne stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 r., II UK 5/10, (niepublikowany), dotyczącym zaliczenia okresów pracy marynarza kierowanego do prac za granicą u armatorów zagranicznych, które zostały uznane za okresy wykonywania zatrudnienia w szczególnych warunkach.Tym się kierując, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.