Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue already settled by prior precedent regarding seafarer employment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the social insurance fund's cassation appeal, dismissing it entirely and awarding costs to the applicant. The applicant argued that seafarer work performed for foreign shipowners constituted 'special conditions' under the bridge pension law, but the court found this legal question had already been definitively resolved by existing Supreme Court jurisprudence. Consequently, the court determined that no new legal interpretation was necessary because the nature of seafarer employment as subordinate and paid work was already established law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 228 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal based on a legal issue if the matter has already been clearly resolved by its own prior case law, rendering further interpretation unnecessary.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 261/15 POSTANOWIENIE Dnia 12 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku R. R.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.o prawo do emerytury pomostowej,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 stycznia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt III Aua […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w G. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) na rzecz R. R. tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 r. oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w G. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z siedzibą w G. z dnia 28 lutego 2014 r., którym zmieniono decyzję Zakładu i przyznano R. R. prawo do emerytury pomostowej. Sąd drugiej instancji uznał za prawidłowe wliczenie do stażu ubezpieczenia społecznego, oraz jako okresy wykonywania w szczególnych warunkach, okresy wykonywania przez ubezpieczonego pracy na statkach żeglugi morskiej u armatorów zagranicznych, na podstawie umów zawieranych z zagranicznymi armatorami za pośrednictwem P. sp. z o.o. i W. […] sp. z o.o., w tym okres zatrudnienia we W. […] „P.” w G. jako stałego członka załogi statku, wpisanego do listy zaciągu na stanowisku motorzysty okrętowego.
W tych okresach wnioskodawca podlegał ubezpieczeniom społecznym w Polsce dobrowolnie, a jego praca była odpłatna i wykonywana w ramach podporządkowania pracowniczego, oraz że ustaleniu stosunku pracy nie sprzeciwia się opłacanie składek przez samego ubezpieczonego. Fakt, że zaświadczenie o pracy w szczególnych warunkach zostało wystawione przez podmiot niebędący pracodawcą w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz.U. Nr 237, poz. 1656 ze zm.), Sąd ocenił jako nieistotny z punktu widzenia podstaw faktycznych orzeczenia.
Skarga kasacyjna wniesiona przez organ rentowy, zawierała wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania ze względu na występowanie w sprawie istotnego i dotychczas nierozstrzygniętego zagadnienia prawnego. W ocenie skarżącego istnieje potrzeba wykładni art. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 51 i 49 ustawy o emeryturach pomostowych, a w szczególności, czy w uprawnienia wynikające z ustawy o emeryturach pomostowych, które przysługują jedynie osobom mającym przymiot pracownika (art. 4 w związku z art. 49 ustawy), mogą być rozszerzone tak, że do okresów pracy w warunkach szczególnych w rozumieniu art. 3 ustawy o emeryturach pomostowych można zaliczyć okres pracy marynarza, wykonywanej u armatora zagranicznego, do której został skierowany przez pośrednika, a nie płatnika oraz czy takiego marynarza można uznać za pracownika.
Skarżący wskazał, że jest to kolejna jego skarga w tym przedmiocie, co miało unaocznić aktualność zagadnienia i potrzebę dokonania wykładni „przywołanych regulacji”.R. R. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, a ponadto o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Oczywiste jest, że zagadnienie prawne uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) musi być istotne w tym sensie, że wymaga rozstrzygnięcia, którego dotychczas w judykaturze Sądu Najwyższego nie dokonano.
Jednocześnie konieczne jest wskazanie, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego skarżący powinien oprzeć na wywodzie zbliżonym do przyjętego przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd drugiej instancji na podstawie art. 390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepubl.). Wymagane jest zatem sformułowanie istotnych wątpliwości, których wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także innych podobnych spraw na tle wskazanych przepisów prawnych.Analiza zagadnienia przedstawionego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ujawnia, że kwestia tam poruszona została już jednoznacznie rozstrzygnięta.
Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że charakter świadczenia pracy „członka załogi statku morskiego”, a ściślej fakty je wyznaczające, są w istocie powszechnie znane, a więc w zasadzie nie wymagają dowodu (art. 228 § 1 k.p.c.). Jest to praca podporządkowana i wykonywana odpłatnie, mająca wobec tego cechy pracy świadczonej na podstawie stosunku pracy w rozumieniu art. 22 k.p. (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2001 r., II UKN 500/00, OSNP 2003 nr 10, poz. 258; z dnia 21 stycznia 2010 r., II UK 162/09; z dnia 12 marca 2010 r., II UK 286/09, OSNP 2011 nr 17-18, poz. 237; z dnia 27 kwietnia 2010 r., II UK 328/09, OSNP 2011 nr 19-20, poz. 261 oraz z dnia 1 czerwca 2010 r., II UK 5/10, niepubl. oraz z dnia z dnia 25 czerwca 2010 r.
II UK 76/10, niepubl.). Orzeczenia te wystarczająco usuwają rozbieżność, która mogłaby powstać w orzecznictwie sądów powszechnych w przyszłości.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c.), o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. l.n