Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to substantiate legal issue with specific case facts.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an insured woman seeking a work-related disability pension. Although the appellant cited conflicting Supreme Court precedents regarding the necessity of a comprehensive medical expert opinion, she failed to connect these general legal questions to the specific facts of her case. The court determined that the appeal did not demonstrate a serious legal dispute or a need for statutory interpretation in relation to her specific circumstances, leading to the dismissal of the request for the case to be heard.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 39813 § 2 in fine; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal must be substantiated by linking cited precedents to the specific facts of the case; mere reference to conflicting jurisprudence without demonstrating a relevant legal issue in the specific matter is insufficient for acceptance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 258/13 POSTANOWIENIE Dnia 21 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku C. S.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.o prawo do renty z tytułu choroby zawodowej,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 października 2013 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2013 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w […] oddalił apelację C.S. od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 25 kwietnia 2012 r., oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w S. z dnia 29 marca 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową. Stwierdzono u ubezpieczonej chorobę zawodową - toksyczne uszkodzenie wątroby jako następstwo przewlekłego zatrucia cytostatykami - i uwzględniając długi okres braku kontaktu z czynnikami szkodliwymi oceniono, że nie to, lecz inne schorzenia są przyczyną jej niezdolności do pracy.Skarga kasacyjna ubezpieczonej została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 6 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2009 r. nr 167, poz. 1322 ze zm.) oraz w związku z art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm.) prowadzącą do przyjęcia, że „jest zdolna do pracy zgodnej z poziomem kwalifikacji i przebytą chorobą zawodową” oraz obrazy przepisów postępowania – art. 232 k.p.c. w związku z art. 286 k.p.c. przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego zawierającej całościową ocenę wszystkich stwierdzonych schorzeń.
Zaskarżając wyrok w całości, ubezpieczona wniosła o jego uchylenie i zmianę wyroku sądu pierwszej instancji.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazała na potrzebę „wykładni przepisów prawnych budzących rozbieżności w orzecznictwie sądów”. Podniosła, że „w sprawie powstały wątpliwości, czy w przypadku orzekania w przedmiocie prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy istnieje potrzeba przeprowadzania przez sąd dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy na okoliczność, czy stwierdzone schorzenia, dysfunkcje łącznie skutkują możliwością powstania przesłanek niezdolności do pracy w aspekcie medycznym, czy wystarczy oparcie się na cząstkowych ocenach stanu zdrowia bez analizy ich wzajemnego oddziaływania na siebie”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skarżąca, wnosząc o przyjęcie jej skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie wskazała, która z tych przyczyn ma uzasadniać jej wniosek. Przez przedstawienie - jako przykładu rozbieżności orzecznictwa - wyroków Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2007 r., I UK 304/06 (niepubl.) i z dnia 4 sierpnia 1999 r., I PKN 20/99 (OSNAPiUS 2000 nr 22, poz. 807), traktujących o potrzebie całościowej oceny stanu zdrowia ubezpieczonych domagających się przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy, nawiązała do art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., lecz swego wniosku wystarczająco nie uzasadniła.
Opisując bardzo skrótowo zagadnienie prawne powstałe na tle poglądów wyrażonych w powołanych w skardze wyrokach w żaden sposób nie powiązała go ze swoją sprawą. Ponadto argumenty, do których ogranicza się przeprowadzony w skardze wywód, polegający na powiązaniu zagadnień wykładni przepisów prawa formalnego z dokonanymi w sprawie ustaleniami i oceną dowodów, pozostają w kolizji z art. 39813 § 2 in fine oraz art. 3983 § 3 k.p.c.Uwzględniając to, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).aw