Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 252/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses pension claimant's appeal, rejecting argument that prior case law lacks binding force.

Numero d'incarto II UK 252/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the Social Insurance Institution's cassation appeal against a lower court ruling denying a pension based on special work conditions. The institution argued that the lower court incorrectly interpreted the law regarding the calculation of qualifying work periods, while the claimant contended that the established judicial precedent did not bind the Social Insurance Institution. The court rejected this argument, affirming that the cited Supreme Court decisions constitute binding legal principles that must be followed by all authorities.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court must accept a cassation appeal only if there is a need for the interpretation of legal provisions raising serious doubts or causing divergences in case law, and established Supreme Court jurisprudence binds all authorities.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal binding precedent pension eligibility special work conditions legal interpretation Social Insurance Institution jurisprudence

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 32 ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 lutego 2014 r.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: art. 32 ust.
§ 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
1440 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 252/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z wniosku H. S.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.‎o prawo do emerytury,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 marca 2015 r.,‎skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 lutego 2014 r.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: art. 32 ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.

Nr 8, poz. 43 ze zm.), przez bezpodstawne uznanie, że ubezpieczona H. S. legitymuje się wymaganym 15 letnim stażem pracy w szczególnych warunkach.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono tym, że „w sprawie występuje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości w praktyce przy ich stosowaniu a mianowicie: art. 32 ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych”.Skarżący podniósł, że w ocenie Sądu drugiej instancji osoba, która w 1999 r. spełniała warunki co do stażu pracy w szczególnych warunkach określone w art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tak jak wnioskodawczym H.

S.), „powinna być traktowana w myśl przepisów obowiązujących przed zmianą z dnia 1 lipca 2004 r.” Sąd powołał się w swoim orzeczeniu na dwa wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 23 kwietnia 2010 r., II UK 313/09 (OSNP 2011 nr 19-20, poz. 260) oraz z dnia 13 lipca 2011 r., I UK 12/11 (LEX nr 989126). Skarżący wskazał, że „zakład nie musi stosować wykładni w/w przepisów zaprezentowanych w przywołanych wyrokach Sądu Najwyższego, albowiem są to <<zwykłe>> wyroki (wydane w składzie 3 sędziów), nie wpisane do Księgi Zasad Prawnych, które wiążą tylko w konkretnych sprawach w których zapadły”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, potrzeba wykładni przepisu budzącego poważne wątpliwości lub wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) zachodzi wtedy, kiedy jego niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie bądź kiedy przepis ten nie doczekał się wykładni w kierunku wskazywanym przez skarżącego (por. postawienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK104/08, LEX nr 42436, z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, LEX nr 57231).

W tym kontekście trzeba podkreślić, że Sądu Najwyższy jednolicie przyjmuje, że osiągnięcie do dnia 1 stycznia 1999 r. okresu pracy w szczególnych warunkach, o którym mowa w art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wyłącza ponowne ustalanie tego okresu po osiągnięciu wieku emerytalnego według zasad wynikających z art. 32 ust. 1a pkt 1 tego aktu prawnego (por. wyroki Sądu Najwyższego w sprawach: II UK 313/09 i I UK 12/11, przywołane przez skarżącego). Ta linia orzecznicza jest kontynuowana (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2014 r., II UK 528/13, LEX nr 1514770; z dnia 24 października 2013 r., II UK 12/13, LEX nr 1451525).

Jeżeli zatem skarżący wnosi o dokonanie przez Sąd Najwyższy „wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości w praktyce przy ich stosowaniu”, to musi wykazać, z jakiego powodu wykładnia przyjęta dotąd w utrwalonym orzecznictwie zasługuje na zmianę. W skardze nie zawarto jednak żadnej argumentacji jurydycznej dotyczącej tej kwestii. Skarżący ograniczył się do stwierdzenia, że „zakład nie musi stosować wykładni w/w przepisów zaprezentowanych w przywołanych wyrokach Sądu Najwyższego, albowiem są to <<zwykłe>> wyroki (wydane w składzie 3 sędziów), nie wpisane do Księgi Zasad Prawnych, które wiążą tylko w konkretnych sprawach w których zapadły”.Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji. [l.n]