Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 250/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed police pension appeal, ruling prior conviction does not retroactively strip pension rights.

Numero d'incarto II UK 250/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the cassation appeal filed by a retired police officer seeking to restore his pension rights. The applicant argued that a new law should retroactively apply to him despite obtaining pension eligibility before the law's enactment. The court determined that the legal issue regarding the application of the new law to pre-existing pension rights had already been definitively resolved by the Supreme Court in previous decisions. Consequently, the court found no need to re-examine the matter as the legal question did not constitute a genuine issue requiring interpretation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is rejected if the legal issue raised has already been resolved by the Supreme Court or if the interpretation does not create serious doubts, as the matter of applying new pension regulations to pre-existing rights was already settled in prior jurisprudence.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal rejection retroactive application of law acquired rights protection police pension eligibility legal issue already resolved

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
46).Uwzględniając przedstawione stanowisko judykatury, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), zważywszy również, że zgodność art.
Art. 98 § 3 k.p.c.
O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w zw.
§ 13 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r.
§ 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r.
4 pkt 1 i § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst: Dz.U.
art. 67 Konstytucji
2 oraz art. 67 Konstytucji.Skarżący wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, czy art.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
46).Uwzględniając przedstawione stanowisko judykatury, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), zważywszy również, że zgodność art.
art. 2 Konstytucji
12 ustawy zmieniającej z wynikającymi art. 2 Konstytucji zasadami niedziałania prawa wstecz oraz ochrony praw słusznie nabytych, została potwierdzona w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 kwietnia 2011 r., K 4/09 (OTK-A 2011 nr 3, poz.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 250/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku M. A. ‎przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Warszawie‎o ustanie prawa do emerytury policyjnej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 grudnia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt III AUa 1060/13, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. przyznaje adwokat B.K. od Skarbu Państwa - Sąd Apelacyjny w Warszawie - kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) z obowiązującą stawką podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej ubezpieczonemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację M. A. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2012 r. oddalającego odwołanie od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie z dnia 29 marca 2012 r., którą wstrzymano wypłatę jego emerytury policyjnej od dnia 11 kwietnia 2012 r., na skutek ustania prawa do świadczenia z dniem 2 grudnia 2011 r.W skardze kasacyjnej wnioskodawca zarzucił naruszenie prawa materialnego - art. 10 ust. 2 oraz 39 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r.

Nr 8, poz. 67 ze zm.; dalej „ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy”) w związku z art. 12 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2007 r. Nr 82, poz. 558; dalej „ustawa zmieniająca”), przez błędną wykładnię, a ostatecznie niewłaściwe zastosowanie do skarżącego, który uzyskał uprawnienia emerytalne przed wejściem w życie art. 10 ust.

2. Błędna wykładnia art. 12 ustawy zmieniającej w związku z art. 4 pkt 2 tej ustawy w związku z art. 10 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy polegające na przyjęciu, że art. 12 ma zastosowanie do emeryta, o którym mowa w art. 10 ust. 2, mimo że norma art. 12 tej ustawy stanowi o funkcjonariuszu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 narusza naruszenia art. 2 oraz art. 67 Konstytucji.Skarżący wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, czy art. 10 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą ma zastosowanie do funkcjonariusza (emeryta), który popełnił przestępstwo przewidziane w art. 10 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, przed uchwaleniem oraz wejściem w życie ustawy zmieniającej, którego prawo do świadczenia zostało ustalone przed tą datą, zaś do wydania wyroku skazującego doszło po tej dacie.

Zdaniem skarżącego, w sprawie istnieje także potrzeba wykładni budzących poważne wątpliwości art. 12 w związku z art. 4 pkt 2 ustawy zmieniającej oraz art. 2 i 67 Konstytucji, ponieważ przepisy te wiążą skutek utraty prawa do emerytury policyjnej z chwilą skazania prawomocnym wyrokiem karnym, niezależnie od tego kiedy został popełniony czyn oraz od kiedy nastąpiło ustalenie prawa do świadczenia. Prowadzi to do nadania aktowi prawnemu mocy wstecznej i nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji podmiotów równych w zależności od rodzaju podjętej decyzji procesowej w toku sprawy karnej, np. co do sposobu i formy obrony.Skarżący wskazał również na występowanie w sprawie zagadnienia prawnego sprowadzającego się do pytania, czy art. 12 ustawy zmieniającej, obowiązujący od dnia 11 czerwca 2007 r., w którym mowa wyłącznie o „funkcjonariuszu”, ma zastosowanie do sytuacji opisanych w art. 10 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, czy również do sytuacji opisanych w art. 10 ust. 2 tej ustawy, tj. także emerytów i rencistów skazanych prawomocnym wyrokiem, którzy nabyli prawo do emerytury przed 11 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości prawne lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W orzecznictwie Sąd Najwyższego wielokrotnie wskazano, że istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinno dotyczyć kwestii prawnych budzących rzeczywiście istotne (poważne) wątpliwości.

Twierdzenie o występowaniu takiego zagadnienia jest uzasadnione tylko wtedy, gdy nie było ono rozstrzygane przez Sąd Najwyższy lub gdy istnieją rozbieżne poglądy wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (postanowienia Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467; z 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468). Wskazane przez skarżącego problemy prawne zostały rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy. W postanowieniu z dnia 5 stycznia 2011 r., II UK 275/10 (niepubl.), a następnie w wyroku z dnia 23 marca 2012 r., II UK 151/11 (OSNP 2013 nr 5-6, poz. 65).

Odnosząc się do twierdzeń skarżącego o potrzebie wykładni art. 12 w związku z art. 4 pkt 2 ustawy zmieniającej oraz art. 2 i 67 Konstytucji, należy zwrócić uwagę na cel art. 10 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w związku z art. 12 ustawy zmieniającej. W szczególności zadośćuczynienie zasadzie równości wobec prawa i sprawiedliwości społecznej przez wprowadzenie do systemu prawa możliwości utraty nabytego już prawa do zaopatrzenia emerytalnego przez emeryta lub rencistę, który dopuścił się przestępstwa przed zwolnieniem ze służby, a tym samym zrównanie sytuacji prawnej wszystkich funkcjonariuszy, którzy popełnili w czasie służby taki sam typ, czy takie samo przestępstwo, niezależnie od tego kiedy nastąpiło skazanie (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 kwietnia 2011 r., K 4/09, OTK-A 2011 nr 3, poz. 20).

Należy również zwrócić uwagę na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zajęte w wyroku z 29 kwietnia 2008 r., P 38/06 (OTK-A 2008 nr 3, poz. 46).Uwzględniając przedstawione stanowisko judykatury, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), zważywszy również, że zgodność art. 10 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w związku z art. 12 ustawy zmieniającej z wynikającymi art. 2 Konstytucji zasadami niedziałania prawa wstecz oraz ochrony praw słusznie nabytych, została potwierdzona w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 kwietnia 2011 r., K 4/09 (OTK-A 2011 nr 3, poz. 20).

O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z § 13 ust. 4 pkt 1 i § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.).