Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet procedural requirements under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal because it failed to meet the structural requirements of Article 3984 of the Civil Procedure Code. The appellant merely recited factual circumstances and argued against the lower courts' assessment without citing specific legal grounds or explaining why the law was misapplied. Consequently, the Court rejected the appeal limine as it lacked the necessary legal reasoning required for cassation review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1 pkt 2, 3 k.p.c.; Art. 3986 § 2, 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c. A cassation appeal is inadmissible if it fails to cite and justify the grounds for cassation and the request for admission, thereby lacking the essential structural elements required by law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 246/05
POSTANOWIENIE
Dnia 30 maja 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Myszka
w sprawie z odwołania A. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z.
z udziałem zainteresowany D. S.
o ustalenie istnienia obowiązku ubezpieczenia,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 30 maja 2006 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w P.
z dnia 6 lipca 2005 r., sygn. akt III AUa …/03,
odrzuca skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego - III Wydziału Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 6 lipca 2005 r. oddalającego apelację
wnioskodawczyni A. G. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w Z. z dnia 30 października 2003 r., skarżąca zarzuciła naruszenie
następujących przepisów prawa materialnego: art. 6, 8 i 11 ustawy z dnia 10
października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887)
przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, że
Sądy obu instancji bezzasadnie uznały, iż wnioskodawczyni nie podlega
ubezpieczeniu społecznemu pracowników, co nastąpiło wbrew przeprowadzonemu
postępowaniu dowodowemu. Na tej podstawie skarżąca wniosła o zmianę
zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji
„poprzez przyjęcie, że wnioskodawczyni podlegała ubezpieczeniu społecznemu
pracowników” od dnia 3 czerwca 2002 r., a także zasądzenie od pozwanego na jej
rzecz kosztów procesu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji, przy
uwzględnieniu dotychczasowych kosztów postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie spełnia konstrukcyjnych wymagań skargi kasacyjnej
wymienionych w art. 3984 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. Zgodnie z tymi przepisami skarga
kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie
(art. 3984 § 1 pkt 2), a także wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i
jego uzasadnienie (art. 3984 § 1 pkt 3). W razie uchybienia tym wymaganiom
skarga kasacyjna podlega odrzuceniu bez wzywania do usunięcia tych braków (art.
3986 § 2 k.p.c.). Powyższe unormowania należy rozpatrywać w powiązaniu z art.
3989 § 1 k.p.c., zgodnie z którym Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie: występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących
rozbieżności
w
orzecznictwie
sądów,
zachodzi
nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Odnosząc
przytoczone regulacje do rozpoznawanej skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że nie
zawiera ona uzasadnienia podstaw kasacyjnych (art. 398 4 § 1 pkt 2 k.p.c.), a także
uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 4 § 1
pkt 3), w szczególności nie wskazuje na występowanie w sprawie istotnego
zagadnienia prawnego, czy potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądowym (art.
3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.). Autor skargi, poza zarzutem naruszenia przepisów prawa
materialnego przytoczył jedynie okoliczności faktyczne sprawy i wdał się w
polemikę z oceną tych okoliczności dokonaną przez Sądy obu instancji, utrzymując,
iż na podstawie stanu faktycznego sprawy „należy przyjąć, że nastąpiło naruszenie
przepisów prawa materialnego i że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie”.
Stan faktyczny nie był okolicznością uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania
już dlatego, że bez uzasadnionych zarzutów naruszenia przepisów prawa
procesowego, których w złożonej skardze kasacyjnej w ogóle zabrakło, występuje
związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę
zaskarżonego wyroku (art. 39813 § 2 k.p.c.). Przede wszystkim jednak autor skargi
kasacyjnej całkowicie pominął konstrukcyjne wymagania skargi kasacyjnej, co
pozbawiło ją cech koniecznych wymaganych od tego środka zaskarżenia i
prowadziło do jej odrzucenia a limine na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.