Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 240/17 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal judgment for non-examination of second condition for Polish social security applicability.

Numero d'incarto II UK 240/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate judgment regarding the applicant M.L. because the lower court failed to examine the second statutory condition for Polish social security applicability. While the employer's normal activity in Poland was established, the court noted the applicant's direct subjection to Polish law before employment was never verified. Consequently, the case was remanded to the appellate court for a complete review of this missing factual element.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Regulation (EC) No 883/2004, Art. 12(1); Regulation (EC) No 987/2009, Art. 14(1): The court must examine all statutory conditions for social security applicability; failure to verify the second condition regarding direct subjection to the employer's state of law before employment constitutes a non-examination of the case.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security coordination delegated worker direct subjection non-examination of case remand to appellate court Regulation 883/2004 Regulation 987/2009 diritti di previdenza professionale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Regulation (EC) No 883/2004, Art. 12(1)
1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września 2009 r., dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.Zgodnie z tym przepisem do celów stosowania art. 12 ust.
Regulation (EC) No 987/2009, Art. 14(1)
dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 883/2004 (art. 14 ust.
Act on Social Insurance System, Art. 83b(1)
prawa materialnego – art. 83b ust.
Civil Procedure Code, Art. 386(4)
Civil Procedure Code, Art. 398(15)(1)
386 § 4 k.p.c.).Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 39815 § 1 k.p.c.
Civil Procedure Code, Art. 108(2)
oraz art. 108 § 2 k.p.c.
Civil Procedure Code, Art. 398(21)
386 § 4 k.p.c.).Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 39815 § 1 k.p.c.
art. 316 § 1 k.p.c
art. 391 § 1 k.p.c
w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
art. 382 k.p.c
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 240/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 września 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Staryk (przewodniczący)‎SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)‎SSN Piotr Prusinowski w sprawie z wniosku P. Spółka z o.o. z siedzibą w W.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W.‎z udziałem zainteresowanego M. L.‎o wydanie zaświadczenia w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 13 września 2018 r.,‎skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt III AUa (…), uchyla zaskarżony wyrok w odniesieniu do zainteresowanego M. L. i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego rozpoznania i orzeczenia i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 7 grudnia 2016 r. uwzględnił apelację wnioskodawcy P. Sp. z o.o. w W. i zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W. z 2013 r. oraz poprzedzające go decyzje pozwanego organu rentowego z 31 lipca, 6 i 7 sierpnia 2012 r. w ten sposób, że nakazał pozwanemu wydanie zaświadczeń potwierdzających podleganie wymienionych zainteresowanych polskiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych w czasie wykonywania pracy w Niemczech i we Francji, w tym M. L. od 5 stycznia do 31 lipca 2012 r. Podstawą prawną rozstrzygnięcia były przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 11 ust. 2a, art. 12 ust. 1, art.

13) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 987/2009 z 16 września 2009 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 883/2004 (art. 14 ust. 1 i 2). Spór koncentrował się na kwestii zakresu działalności wnioskodawcy w kraju, co Sąd Apelacyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy przesądził pozytywnie i stwierdził podleganie zainteresowanych polskim ubezpieczeniom społecznym w okresach zatrudnienia za granicą.Pozwany zaskarżył wyrok w części dotyczącej zainteresowanego M. L.. Zarzucił naruszenie: I. prawa materialnego – art. 83b ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 11 ust. 2 lit. a i art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, art. 14 ust. 1 i art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 987/2009 z 16 września 2009 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 883/2004 w związku z art. 67 ust. 3 w związku z art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6 oraz art. 5 pkt 3 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, w wyniku której niezasadnie przyjęto, że istnieją podstawy prawne i faktyczne do wydania zaświadczenia potwierdzającego, że zainteresowany w spornym okresie, podlega polskiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych, pomimo że bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia w P. Sp. z o.o. nie podlegał nieprzerwanie miesiąc ustawodawstwu polskiemu w zakresie zabezpieczenia społecznego, albowiem nastąpiła przerwa w zgłoszeniu od 3 października 2011 r. do 4 stycznia 2012 r., co spowodowało z kolei naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez niezasadne objęcie zainteresowanego ubezpieczeniami społecznymi, jako pracownika na terenie Polski;

II. przepisów postępowania:

a) art. 316 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie stanu rzeczy istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy apelacyjnej, który to wskazywał, iż ubezpieczony nie spełnia warunku określonego w art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009, tj. bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia w P. Sp. z o.o. nie podlegał ustawodawstwu polskiemu w zakresie zabezpieczenia społecznego;

b) art. 382 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd Apelacyjny całości materiału dowodowego zebranego w sprawie i bezpodstawnym oparciu wyroku jedynie na ustaleniu, że P. Sp. z o.o. w spornym okresie prowadziła normalną działalność na terenie Polski, w związku z czym uznano za zasadne wydanie zaświadczenia potwierdzającego, iż zainteresowany w okresie spornym podlega ustawodawstwu polskiemu w zakresie ubezpieczeń społecznych, podczas gdy całość materiału dowodowego zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu apelacyjnym nakazywała poczynienie ustaleń odmiennych, tj. wskazujących, iż z uwagi na brak przesłanek prawnych i faktycznych leżących po stronie zainteresowanego, czyli braku podlegania ustawodawstwu polskiemu w zakresie zabezpieczenia społecznego bezpośrednio przez rozpoczęciem zatrudnienia w P. Sp. z o.o. wydanie zaświadczenia A1 jest niezasadne.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku w odniesieniu do zainteresowanego M.

L..W decyzji z 31 lipca 2012 r. ((…)) pozwany wskazał dwie negatywne i niezależne przesłanki, które nie pozwalały na wydanie wnioskowanego zaświadczenia.Sprawę zdominowało postępowanie dotyczące pierwszego warunku, czyli normalnej działalności pracodawcy w kraju. Kwestia ta została prawomocnie rozstrzygnięta.Skarżący zasadnie jednak zarzuca, iż nie zamyka to sprawy, bo pozostaje jeszcze warunek z 14 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września 2009 r., dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.Zgodnie z tym przepisem do celów stosowania art. 12 ust. 1 rozporządzenia podstawowego „osoba, która wykonuje działalność jako pracownik najemny w państwie członkowskim w imieniu pracodawcy, który normalnie tam prowadzi swoją działalność, a która jest delegowana przez tego pracodawcę do innego państwa członkowskiego”, oznacza także osobę zatrudnioną w celu oddelegowania jej do innego państwa członkowskiego, pod warunkiem, że osoba ta bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia podlega już ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma jej pracodawca.Pozwany podał w decyzji dlaczego zainteresowany nie spełniał tego warunku.Kwestia ta nie była w ogóle weryfikowana (ustalana i oceniania) przed Sądem powszechnym.W tym zakresie występuje nierozpoznanie sprawy.Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną a nie sprawę, dlatego nie mógł zakończyć postępowania w tej sprawie, gdyż jej rozpoznanie w części nadal istotnej należy do Sądu powszechnego (art. 386 § 4 k.p.c.).Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 39815 § 1 k.p.c. oraz art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.).